ANG GABING BAGO AKO MAORDINAHANG PARI

Nakapasok na rin ako ng silid tulugan ko matapos ang mahabang araw na nakalipas.  Nakahiga na ako ng kama, ngunit hindi pa rin dalawin ng antok, kahit alam kong ang katawan ko ay pagud na pagod na sa mga preparasyon sa aking ordinasyon at ang utak ko ay patuloy pa ring nag iisip sa maaring mangyari kinabukasan.

Pinatay ko na ang ilaw.  Sa katahimikan at kadiliman, maraming ingay at liwanag na bumalik sa aking ala ala.  Ang mahigit sampung taong lumipas ay unti unti bumalik ang mga ala-ala.

1234

Ang gabi kung saan sa unang pagkakataon ay nagpaalam ako kina tatay at nanay ko na papasok ng semaryo…ang pagkamatay ng lolo, isang linggo bago ako tumungo ng seminaryo sa Davao…

Ang unang pagsakay ko ng barko na talaga namang binalot ng takot dahil sa pagsalubong sa bagyo…

Sa unang pagkakataon na mapalayo sa pamilya, at pakisamahan ang ibang seminarista…

Ang unang birthday, Christmas, New year at ibat ibang okasyon sa bahay naming at ngayon ay malayo sa pamilya…

Ang pag aaral ng Philosophy at Theology na talaga namang pinaghirapan ng pawis at dugo…

Ang napakaraming kabiguan…ganundin ang tagumpay…

Ang maraming pagsubok na dumating, na talagang sinubukan ang tatag ko sa pagtugon sa Banal na Tawag…

Ang kasiyahan sa selebrasyon ng Eukaristiya at pagdarasal sa harap ng Blessed Sacrament…

Ang maraming dumating at umalis na mga tao sa buhay ko…

Mga nabuo at nasirang relasyon…

Ang pagtatapos ko ng pag aaral sa Masteral sa Theology, Perpetual profession, Diaconate Ordination…

Ang pagka assigned ko sa community sa Pangasinan…

Kasabay ng pag dating ng mga ala alang ito…dumating at bumagsak na rin ang maraming luha sa aking mata…di ko na makontrol…

Sumabay pa ang pagbaba at pagtaas ng balikat…

1148911_435033679932871_2081663424_n

Pag iyak ng pagbabalik sa napakaraming mga ala ala.

Luha ng saya na hindi ko kayang itago na lang sa puso ko…

Luha ng pasasalamat sa mga taong patuloy na naniniwalang kaya ko, kahit alam kong hindi naman talaga…

Luha ng pag awit ng pasasalamat sa Diyos sa pag tawag Niya sa isang abang katulad ko…

Luha ng pagtingin sa sarili ko, na walang wala ako, pero ang Diyos ay patuloy na sa akin ay nagmamahal…

Ang gabing ito ang pinaka tahimik at pinakamadilim sa lahat ng gabi, ngunit sa katahimikan at kadiliman, hindi ko maaring maitago ang liwanag ng luhang umaagos sa aking mata at ang ingay ng pag iyak ko…ito ang gabing kakaiba…hindi ko rin maitago ang liwanag at pagsigaw ng Diyos na mahal na mahal Niya ako… ito ang ang kakaibang gabi… ang gabing bago ako ordinahan sa pagpapari (Pebrero 12, 2016)…

Advertisements

PAMILYA AT EUKARISTIYA

Ano nga ba ang pamilya? Ito ang tinanong ko sa aking naging estudyante ng ang topic na pinag uusapan naming ay bokasyon.

Isang basic na sagot ng bata ang talagang natandaan ko:

FAMILY – Ang pamilya raw ay binubuo ng Father and Mother na may mga anak na nagsasabing  I Love You sa bawat isa.

 Tunay naman na ang pamilyang matatawag na Pamilya dahil ito ay binubuo ng tatay, nanay at mga anak, hindi ng dalawang lalake, o dalawang babae, at mag aampon na lang ng kanilang itutring na mga anak.  Iyan ang pinaka ngangambahan ngayon ng tadisyunal na depinisyon ng pamilya. Nakakatakot, napapalitan na ang tunay na layon ng pagpapamilya, ang maging kaisa ng Diyos sa pagbabahagi ng buhay, at ikalawa ay ang pagsasama.

Ako ay pamhambuhay na nagtalaga ng Evangelical Vows (perpetual profession) nuong August 15, at nang sumunod na araw ay naordinahan bilang diakono, nangangahulugan na tapos na at panibagong simula.  Nung ako naordinahan binigyan ng plake o certificate of recognition sina nanay at tatay ko bilang pasasalamat sa pagbabahagi nila sa akin sa simbahan.

11880619_1457801087857578_5705020221248521806_n

Ako ang produkto ng kanilang pagmamahalan nina tatay Ben at Nanay Lucing ko. Dahil sa kanila umusbong at nagbunga ang bokasyon ko sa pagpapari, tunay na ang pamilya ang pinag uugatan ng bokasyon.  Sa pamilya unang natututong maging bukas loob na maghandog buhay. Hindi rin naging mahirap sa akin ang maglaan ng sarili sa iba dahil ito rin ang namulatan ko sa kanila.

Ang TAHANAN ay ang lugar kung saan una tayong natutong magmahal. Dito tayo kumukuha ng lakas at tibay ng loob sa pagharap natin sa mundo.  Hindi ba kapag nakakaranas tayo ng matinding pagsubok, rejection mula sa ibang tao, ay nagbubunga ito ng pag iyak natin. At sa tahanan tayo ay muling pumapasok, sa tahanan tayo muling nakakasumpong ng katiyakan na mahal na mahal tayo ng pamilya. Sa tahanan, tumitigil ang ating paghikbi, tayo ay tumatahan sa ating pag iyak. Sa tahanan natin nakikita ang pananahan ng pagmamahalan at pagtanggap.

download

Ang EUKARISTIYA ay hindi naiiba sa mga aspetong ito, tayong mga Pilipino ay kilalang MEAL ORIENTED.  Mahilig tayong kumain, mahilig sa mga handaan, mahilig dumulog sa mesa.  At  ang pagkain ng buong pamilya sa hapag kainan ay isang mala Eukaristiya, dito naghahati sa kung ano ang kayang mapagsaluhan, naghahati hati at nagbabahagi ng mga karanasan sa buong isang araw na nagdaan, napupuno ng tawanan, nagiging lugar na mag bukas ng kanilang mga sarili. Isang commercial na alam kong very familiar kayo, ang commercial ng Lucky Me, kung saan ipinapakita ang kahalagahan ng pagkain ng sabay sabay ng pamilya.  Pinagbubuklod nito ang pamilya.

ANG EUKARISTIYA ANG NAGBUBUKLOD SA ATIN. Sa Eukaristiya, tayo ay inaanyayahan na maging iisang pamilyang sambyanan.  Naghabilin sa atin si Hesus, ang magmahalan gaya ng pagmamahal na ginawa niya sa kanyang mga apostol. Maging mapagkumbaba, maglingkod sa bawat isa.  Sinabi Niya, gawin ninyo ito bilang pag aala ala sa akin, ang ala alang, maglingkod at magmahalan.  Ang maging iisa sa kanyang Eukaristiya.

Ito ang hamon sa atin ngayon, na pagbuklurin ang bawat pamilya.  Hindi lamang ito misyon ng mga pari na kayo ay paalalahanan, ibinigay na ni Br. Noman sa inyo sa buong araw na ito, ano ngayon ang inyong tugon, kayo ay hinahamon.

Mga NANAY AT TATAY, lumaban naman tayo, bigyan naman natin ng magandang laban ang habilin ni Hesus sa atin na tayo ay maging matatag sa ating pagtugon ng kayo ay nagsumpaan sa harap ng Diyos nung kayo ay ikasal.  Ibangon natin muli ang nadapang pamilya. Muli nating pagningasin ang aandap andap na liwanag ng ating pamilya, hindi pa huli ang lahat, ito ay panibagong simulain sa atin.

SA LAHAT NG INA, naway gamitin ninyong inspirasyon ang mahal na Ina, ng tunay na pagiging tapat sa Diyos at sa pamilya. SA LAHAT NG TATAY, si San Jose ang inyong gawing lakas, tahimik na nakabantay sa kanyang pamilya. Gawin din nating inspirasyon ang kwento nina Vince at Trisha at ng kanilang mga anak, (A Love Affair movie), nagkamali, nadapa ngunit muling tumindig sa ngalan ng pamilya.

activities-i-like-and-dislike-doing-alone-with-my-family-or-friends-3-638

SA MGA ANAK, gawin ninyo ang dapat na gawin ng Kristiyanong anak at mga kabataan, huwag na lang basta itatapon ang mga aral na ipinagkaloob sa  inyo ng inyong mga magulang, bigyan ninyo rin sila ng magandang laban. Lalaban at tutulong na maging matatag ang pamilya.  At sa tulong nila alam ko makikita ninyo rin kung saang bokasyon kayo tinatawag. Huwag kayong mamadala sa kaway ng material na mundo, Huwag kayong matatakot.  Kumuha tayo ng inspirasyon sa ating Big Brother na si Hesus, ng tamang pagsunod sa Ama. Naway matulad tayo sa kanya na ang buhay natin ay hindi lang basta masasayang, kundi handa tayong humandusay – ang maghandog buhay para sa iba.

Nandyan ang Diyos, nandyan ang Eukaristiya.  Hindi kailanman tayo magkakawatak watak. Walang mag iisa, bagkos tayo ay pinagbubuklod.  Nasa sa atin na ang kasagutan, nasa sa atin na ang inspirasyon, atin pa ba itong pakakawalan? Amen.

Jesus, Maria at Jose, ang banal na mag anak ng Nazareth, ipanalangin ninyo kami.

VOW OF CHASTITY

More than a month from now, I will be consecrated to live in the vow of chastity (celibate state). I need to accept that I will be forever single, no wife, no children, yet I do have many good and close friends, not exclusive (particular friendships and relationships). I need to detach and not to cling from them. I can easily let go, move on and say goodbye to anyone at any time since my vocation and mission are now my priorities in life. My identity as celibate is clear to me realizing that Christ alone is my True Treasure.

11028370_1444275039210183_6341896943728340492_n

The vow of chastity is not meant that I cannot get married or have sex; this vow does not simply restrain me to love someone special, rather the vow of chastity gives me the freedom to love, that is, to love wholly without limitation everyone in spite of of distinction.

This vow of chastity frees me to love. This love should be trustworthy. People can trust me because of my vow of chastity without being afraid of abuse or their love taken for granted. I fail to live up to the vow of chastity when I fail to love others. Talaga palang may FOREVER!

ANG PAGMAMAHAL NI TATAY

Ang Diyos ay maihahalintulad sa isang ama. Siya ang manlilikha tanging tagapagpagalaw ng lahat ng bagay. Nuong nilikha niya ang tao, hindi siya naging makasarili, bagkus ibinahagi niya ang kanyang pagiging Diyos sa tao, katulad niyang marunong, magmahal, mag-isip, may pakiramdam, at malaya. Hangang nilikha niya ang isang tatay na katulad niya.

Haligi ng tahanan, iyan ang palasak na tawag sa ama ng tahanan. Siya ang pundasyon ng matatag na pamilya. Siya ang pinagmumulan ng lakas at inspirasyon ng pamilya. Bakit nga ba nilikha ng Diyos Ama ang ama ng tahanan? Marahil upang maging kongkreto ang pagmamahal ng Diyos sa tao. Dahil sa tatay naging kongkreto ang pagmamahal ng Diyos. Sabi nga eh, kung ano ang pagkakakilala mo sa iyong ama, tiyak iyon din ang pagkakakilala mo sa Diyos.

images (9)

Kaya isang malaking hamon sa mga haligi ng tahanan na maitabas nila ang kanilang buhay na katulad ng sa Diyos Ama. Hindi nagtuturo lamang ng mga aral sa buhay, kundi ang makita sa kanila mismong buhay ang mga aral na kanilang itinuturo.

“Ganun na lamang ang pagmamahal ng Diyos Ama, at kanyang ibinigay ang kanyang bugtong na Anak.” Ito ang pinaka huwarang halimbawa ng pagmamahal ng Ama sa sankalupaan. Naalala ko bigla, nuong ako ay nagpaalam sa aking ama para pumasok ng seminaryo, siya ang una kong pinagpaalaman. Alam kong may lungkot man, ako ay kanyang pinayagan. Ganyan ang ama, handang magsakripisyo para sa iba, mahal niya ang anak, ngunit handa niya itong ilaan sa iba. Marahil kaya hindi naging mahirap sa akin ang magbahagi dahil talagang naranasan ko sa aking ama ang pagtulong sa kapwa. Maraming mga batang palaboy sa aming lugar sa Tundo, ngunit binuksan niya ang aming tahanan para ang mga batang ito na kanyang pinatuloy at kinalinga.

Ama, tatay, tatang, daddy, papa, kahit ano pa mang katawagan sa kanila, nawa’y maging mabuti silang ehemplo ng pagbabahagi ng kanilang sarili para sa kanilang pamilya.

Salamat Sa Pagtugon Mo (Israel C. Cruz, SSS)

Matagal na kitang nililigawan,
Maraming taon na Ako sa iyo’y naghintay,
Nang tumugon ka sa ‘king pananambitan,
Kaligayahang tunay Aking naramdaman.

Nagkaruon tayo ng kasunduan,
Ikaw at Ako ang siyang nagkakaintindihan,
Hindi kita iiwan kahit saan,
Kahit kailan, pangako Ko sa iyo iyan.

Hirap ka man sa buhay na dinanas,
Nais mo lamang ay makita ang iyong landas,
Pursigido ka pa ring maging pantas,
Upang maibahagi ang nakamtan mong lakas.

IMG_4516

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Luho at gusto ay iyong tinalikdan,
Upang tunay na kayamanan ay iyong makamtan,
Wala sa pera o sa kalayawan,
Pagtugon sa Akin ang tunay na kaligayahan.

‘Kala mo ang pagsunod ay ganun na lang,
Maraming paghihirap ang iyong mararanasan,
Kaya mo pa kaya pati kamatayan?
Upang maghandog buhay sa nangangailangan.

Maging malinis, isa mo pang sumpa,
Sa pagsisislbi sa ‘kin ay maging laging handa,
Sa Aking kaharian ay nandyan ka,
Magpakailanman, ikaw ay Akin talaga.

Salamat sa ‘yong matamis na oo,
Sa pagtugon mo sa ‘king maging relihiyoso
Paghahandog buhay ay tutoo,
Salamat sa iyo, salamat sa pagtugon mo.

BOKASYON

Ang bawat bokasyon ay may kalakip na kwento, kwento ng paghahanap sa Diyos, at mismong paghahanap ng Diyos sa tao. Napakahabang kwento kung aking isasalaysay ang aking kwentong bokasyon. Sa apat na puntos akin itong ilalahad.

Una, ang bokasyon ay isang banal na pagtawag mula sa banal na Tumatawag (Diyos). Tinawag sa ganitong buhay dahil sa pagmamahal ng Diyos. Maraming uri ng bokasyon, hindi ito nalilimitahan sa pagpapari, ito man ay maging sa pag aasawa, o estadong nag-iisa.

Ikalawa, ang Diyos sa kanyang pag tawag, walang sini sino, napakarami ko nang narinig nagsabing: “Bakit ako papasok ng seminaryo,eh makasalanan ako, para lang yan sa mga banal.” Meron pang nagsabi na: “Naku bakit ka nasa seminaryo? Sayang ka?” Dalawang magkasalungat na pananaw, na nangangailangan ng kaliwanagan. Una, hindi nalilimitahan ang pagtawag ng Diyos sa mga mahihina, makasalanan, at walang kwenta. Hindi man kapatdapat sa Banal na Tawag, Kanya itong minamarapat. Ikalawa, bakit tayo nanghihinayang na magbigay sa Diyos, at ang ibinibigay natin sa Diyos ay iyong the best natin, hindi latak at tira tira lamang.

Ikatlo, ang Diyos ay patuloy na kapiling natin, ang Diyos na nasa seminaryo at simbahan, ay parehong Diyos na nasa ating tahanan, nasa paaralan, nasa opisina at iba pa at higit sa lahat nasa puso natin at hindi nawawala. Naranasan ko ito ng ako ay lumabas pansamantala ng seminaryo, ang Diyos na iniwan ko sa seminaryo ang Siyang patuloy na gumabay at hindi kailanman nagtampo, at ngayon ay aking tinatapos ang huling taon ng pag aaral sa Teolohiya. Hindi Siya ang nawawala, kundi tayo ang nawawala at lumalayo.

ImagePanghuli, kapag ang Diyos ang tumawag, ang lahat ay kayang iwan. Ang sarap sarap mamili kapag pareho mong pinahahalagahan. Sabi nga sa dialogue ng isang pelikula: Sa isang pipiliin, isang libo ang tinatanggihan. Minahal ko at ginusto ko ang pagtuturo, ngunit tinalikuran ko to, mahalaga ito, pero mas pinili ko ang mas matimbang ang halaga. Sa huli ko na lang nalaman, na kaya ako muling tinawag, ay dahil ayaw niyang malimitahan ang aking pagtuturo sa apat na sulok lamang ng classroom, bagkos sa mas malawak na classroom, sa mas maraming tao, sa mas malawak na classroom, na tinatawag nating realidad ng buhay.

Ngayon, patuloy kong ninanamnam ang sarap ng ikalawang pagtawag, ganuon pala ang pakiramdaman ng muling pakikipagbalikan sa taong pinahahalagahan ka at minamahal. Amen.

Puso

“Sawi ka ba sa pag-ibig?”

“Naranasan mo rin bang ma-in love?”

Ito ang ilan lamang na laging itinatanong sa akin bilang isang seminaristang patuloy na tumutugon sa Banal na Tawag.

Bumalik sa aking ala-ala ang mga katanungang ito dahil Valentine’s Day na naman. Napaka secular at commercialize ng pagdiriwang na ito. Punung-puno na naman ang mga restaurants, malls, at iba pa. Madami rin ang bumili ng bulalak gaya ng roses para ibigay sa kasintahan o sa minamahal. Sa mga paraang ito alam nilang maipaparamdam nila ang kanilang tunay na pagmamahal sa kanilang minamahal.

Image

Kasabay ng masayang pagdiriwang ng mga may kabiyak ngayon, ang realidad ay marami rin ang nangungulila dahil hanggang ngayon daw ay di pa rin nila nasusumpungan ang kanilang kabiyak. SMV – Samahan ng mga Malalamig ang Valentines.

Ngayong araw na ito, bilang isang seminarista, hinahamon ako na tignan ng mas malalim ang pangako kong kalinisan (vow of chastity) na aking isinasabuhay sa aking buhay relihiyosos.  Na maglalaan ng buhay sa Diyos, hindi mag aasawa, mamumuhay ng mag isa upang ang lahat ay makasama, hindi eklusibo sa isa.  At ang puso ay mahubog katulad ng puso ni Jesus, sa Kanyang Banal na Puso.

Kapapanuod ko lang ng pelikulang Bride for Rent, sa dulo ng pelikulang ito, ipinakita ang tunay na ganda ng bokasyon ng pag aasawa.  Kung saan ang mga mag asawa ay nagbahagi ng kanilang mga karanasan, hanggang sa pinakahuling nagbahagi ay isang ginang katabi niya ang kanyang mister na maysakit ng Alzheimer’s disease.  Sa kalagitnaan ng interview, nagtanong ang kanyang mister: “Sino ka?” sumagot naman ang ginang ng: “I love you” ay hinagkan siya ng kanyang mister. Dahil sa mga salitang I love you, nakikilala at  nagkakaruon ang mister ng seguridad sa kanyang misis kahit na wala na siyang maalala.

Image

Ang pagbibigay ng pagmamahal ay hindi natatapos sa araw na ito, bagkus, ito ay pang araw araw nating panata, hindi lamang sa mga taong mahal natin, iyong mga taong tanggap tayo, pati na rin sa taong napakahirap tanggapin at mahalin.

Sa araw na ito, alam kong lahat ay masaya, dahil alam kong ang Diyos ay pag-ibig. Na Siyang nagpapairal sa atin upang tayo ay patuloy na umibig. God is our Special Someone, when we have no one.

FROM AFAR

I was still a college student then when I started to become fascinated with the Sta. Cruz Church. From my long break in class, I was exploring the nearby places in FEU (the University where I graduated) when I passed by the busy area of Sta.Cruz. As I look around, my attention was then caught by this old Spanish-built church. I was captivated by its exquisite appeal. At that moment, I felt differently as I headed through the door. Inside, I appreciate the inviting silence and the solemnity of the place, making me want to pray to the Blessed Sacrament, so as everyone else around me who are seated in that church.

As I watched from afar, I’ve observed the religious congregation occurring at that time. From the distance, I was so mystified with the way they pray and chant the psalms. Never did I know that I’ll be part of their evening prayer and that all happened, on that very momentous day.

May 4, 2012 – The day when I’ve become a member of this community. The fascination, bewildering, and mystifying became clear and fully apprehended. For a year, I was given a chance to witness what is stated in our Rule of Life # 41 that states “We will make our parishes into authentic communities shaped by the Eucharist, source and center of their life. They shall be: places of proclamation and the living of the gospel, places of prayer, Eucharistic adoration and festive celebration, places of sharing and fellowship, places of freedom and human development. United among themselves, our religious engaged in parish ministry shall collaborate in a special way with committed lay people.”

For a year, I was given a chance to experience the kind of life that I will embrace in the future as a Sacramentino Religious. My everyday experiences shaped and made me understand the following realizations:

First, In the formation house, I thought I am just nobody, limited in my knowledge and talents as compared to others. But then, I was given a chance to bring out the best of my potentials through the assignments entrusted by the Superior and Parish Priest to me. I was then appointed to be a Song leader in every morning mass, Intoner in every Lauds and Vespers, giving reflections, talks, recollections and formation in front of many people, and acting assistant treasurer of the community. These assignments somehow became so very easy for me, since I was a former accounting assistant in RCBC and a teacher by profession before I entered seminary. As I fulfill my devotion, there are times when I feel so elated, as I hear words of compliments from the parishioners such as “Brother, ang ganda ng boses mo…” “nakaka inspire naman ang talk mo…” “Br. Israel, ang galing galing mo naman…”, making me want to serve more with all the innate talents that God has bestowed on me, for I know that all these gifts has to be shared with them for me to inspire and touch their lives, and to eventually lead them to live a religious kind of life. Although at some point, I was also questioning myself if I am really that gifted because I hardly believe that I have such talents!

Second, I have this mantra everyday to “Always do my best!” that drives me to face all the works ahead of me with full of enthusiasm. I am always striving to be the best in every tasks entrusted to me. For me, to be consistently the best is the most important thing, but later did I know, that I was very wrong. I grew tired of always competing with myself, of always striving to be the best, because through that, I forgot to be good…to be a good individual; to be more compassionate; and to be more patient to myself and to others. From then on, I started to look life in a different perspective – that being the best has to yield positive outcome not only to myself, but for the common good of all.

Third, I also realized that the people of Sta. Cruz Parish are dynamic and unique. They will like you if you will always please them but they will hate you when you correct them in their wrong doings. I find it hard to cope with this principle and my desire to correct them only cause me troubles and pains. As a Sacramentino religious, I am very serious with my advocacy to rectify them because I care and love them. But I failed because there are some who are really not open for constructive criticisms. Through these conflicts, I grew wiser in dealing with them and that made me realize that no two people are alike in every aspect; that everyone has to be treated differently; and that’s why God created individuality is for us to be strong when one is weak; to be the positive when the other is negative; and to be white while the other is black; so in that way, we could learn to balance everything.

And lastly, I was so blessed to be assigned in this community because the religious members did not treat me only as a seminarian, but more so, as a mature religious. They gave me a chance to journey and to grow with them; they gave me a voice to express the love of God; they gave me eyes to see the beauty of vocation; and they gave me an ear to listen attentively to the voice of God. Being assigned in Sta. Cruz community became a chance for me to be a living witness of being a Sacramentino, a very Eucharistic person by joining them in everyday Eucharist, in adoration of the Blessed Sacrament, and in sharing my time with them in doing religious works.

My pastoral year exposure in Sta. Cruz community will forever be treasured in my heart. Those experiences I had, whether good or bad, are all worth remembering for those helped me become as religious as I am now. Those unclear pictures then on my head;  those confusion and mystifying, and those fascination and bewildering are now all gone. I have come to understand that the life I am embracing today and my life to be in the future is more on sacrificing and devotion, and the unselfish offering of my service to God and to others.