Paring ACE

Ngayon araw na ito, tayong lahat ay masayang masaya, sa pagkakaloob sa atin ng bagong regalo, ang regalo sa pagkapari ni Father Ace, tunay naman na siya ang alas natin.  Naging ganap na pari po si Father Ace, dahil sa inyong mga panalangin.

Fr. Ace, nauna lang ako ng ordinasyon sa iyo, apat na buwan pa lang ako sa ministry ko sa pagkapari bilang college chaplain sa De La Salle – College of St. Benilde, hindi ko alam kung gumaganti ka lang sa akin, o ako ang ginawa mong biktima sa unang pagmimisa mo o sa misa pasasalamat mo ngayong gabing ito. At ako ang ginawa mong homilist ngayon.  Pero ang alam ko lang, kaklase kita, katabi sa table sa classroom, confidante, alam natin ang pinagda anan nating mga saya at hirap ng buhay seminaryo, at ako at kapwa mo rin taga Nueva Ecija.

Father Ace, ito na ang simula ng marami mong misa habang ikaw ay nabubuhay, sa iyong pagiging pari magpakailanman.  Sa iyong mga gagawing pagmimisa, ang Banal na Eukaristiya, lagi mo sanang maisabuhay ang four Eucharistic actions na nakapaloob sa misa.

13521881_1550775538560132_2423317485691494630_n

Ayon sa panalagin sa Second Eucharistic Prayer:

“Bago Niya pinagtiisang kausang loob na maging handog, kinuha, hinawakan Niya ang tinapay, pinasalamatan ka Niya, pinaghati hati Niya Iyon, iniabot sa Kanyang mga alagad…”

Taken (kinuha), Blessed (binasbasan, nagpasalamat), Broken (hinati) at Shared (Ibinahagi).

Ang iyong magiging buhay simula ngayon Fr. Ace ay iikot sa Eukaristiya, at sa apat na aksyon na ito.

Taken (kinuha, hinawakan)

Mahigit sampung taon na ang nakakaraan, ng kinuha ka ng Diyos sa lugar na ito, at dinala ka sa seminaryo. Naaalala mo pa ba ang pakiramdam ng unang naramdaman mo ang pagkaway at pagtawag Nya sa Iyo.  Alam ko nuong nasa Maria Assumpta Seimary at San Carlos Seminary ka na, napuno ka ng takot ang puso mo pero nagtiwala ka sa Diyos na tumawag sa iyo

Kinuha ka, ibinukod ka.  Sa iisang pipiliin, napakarami ang tatanggihan. At ginamit mong inspirasyon sa loob ng seminaryo, ang araw na kung saan naramdaman mo ang pagtawag Niya. Nuong naramdaman mong mahirap pala ang buhay seminaryo. Alam ko kagabi, ang gabing bago ka ordinahan, umiyak ka ng umiyak. Ang pag babalik tanaw sa pagkuha sa iyo ng Diyos mula sa pamilya mo. Ang unang pag iyak mo sa seminaryo sa kalungkutan, unang pagkakasakit, unang rejection dala ng community life, at marami pang una.

Mula sa pagkuha sa iyo ng Diyos, mula sa pagbukod sa iyo ng Diyos, ibinabalik ka Niya muli sa mga taong nagmamahal sa iyo, at alam ko lalo pang dadami ang mga magmamahal sa iyo.

Nasabi ng idol kong si John Lloyd Cruz sa pelikulang, Unofficially Yours kay Angel Locsin ang dialogue na ito: “Sa bawat isang pinipili may isang libo kang tinatanggihan……pero higit ka pa sa isang libong bagay na pwedeng tanggihan ng isang taong tulad ko.

Father Ace, yan din ang sinasabi sa iyo ng Diyos ngayong araw na ito.  At sa mga humahanga po kay Father Ace, tandaan po natin, siya ay taken na, committed na.

13516471_1550775471893472_3153276217988759373_n

Blessed (Binasbasan, Pinasalamatan)

Mula sa pag aalay mo ng sarili, sinuklian ito ng Panginoon Father Ace. Kanina hindi ko mapigilan ang maiyak din, naalala ko ang ordinasyon ko apat na buwan na ang nakakaraan.

Lagi mo sanag tatandaan:  our calling is not about us rather it is about the God who loves us, inspite of ourself, inspite of our imperfections. There is no perfect vocation only a perfect intention and the wiliness to trust and surrender our self

Kinumpirma ng Diyos kanina ang napakasidhi Nyang pagmamahal sa iyo. Mahal na mahal ka Niya. Biniyayaan ka Niya. Kaya nga pasang awa ka…Pumasa ka sa awa ng Diyos… Maraming dapat ipagpasalamat sa Diyos – at masusuklian mo ito sa pamamagitan ng mga taong ma ble blessed mo, sa mga taong magkakaruon muli ng pag asa at inspirasyon dahil sa ministry na tataglayin mo.

Broken (Hinati)

Father Ace, bakit  ka ba pumasok ng seminaryo, broken hearted ka ba? Alam ko broken ka, alam ko sugatan ka, alam ko myembro ka ng team sawi.

At kahit ordained ka na, broken ka pa rin…

Manatili kang broken, manatili kang wasak na may puwang. Para ang grasya ng Diyos ang siyang papasok at bubuo at kukumpleto nito.

At ngayon makikinig ka na ng mga kumpisal, sa pakikinig sa mga kasalanan ng mga tao, mararamdaman mo na lang, ang isang paring sawi ay nakikinig sa kanyang kapwa sawi rin.  Pero hindi matatapos duon. Sawi ka man, broken ka man, ikaw ang gagamitin ng Diyos na maging daluyan muling pag bangon nila mula sa pagkakasala.  Ang taglay mo ay grasya ng muling pag bubuo ng nawasak na relasyon ng tao at ng Diyos.

Huwag kang matakot na makita nila ang kahinaan mo, huwag kang matakot na maging tutoo sa harap nila.  Samahan mo sila, makilakbay ka sa mga kasawian na kanilang nararanasan. At sa paghahati mo ng tinapay, alalahanin mo silang hati at sawi ang buhay, upang muling makasumpong ng paghilom.

Shared (ibinahagi)

Sa tagal nating pagiging magkaklase, magkaibigan, ramdam ko ang pagiging bukas palad mo sa akin. Sa pagbabahagi mo ng sarili mo – sa maraming panahong gusto ko ng lumabas ng seminaryo, pero dahil sa pagbabahagi mo ng panahon sa pakikinig at pagpapayo naging pari din ako. Salamat brad.

Ngayong pari ka na, pangungunahan mo lagi ang mga tao sa panalangin, at kapag nananalangin ka laging nakaunat at nakabukas ang mga palad mo. Isang paalala sa iyo, na maging bukas palad ka sa lahat, walang pipiliin, mahirap o may kaya man. At darating din ang araw na sa pagbabahagi mo ng sarili mo sa Diyos at sa ibang tao, iuunat mo rin ang mga palad mo para ka maghirap, hanggang sa maipako ka rin.

Ang sarap sarap Father Ace, magbigay ng sarili sa iba, lalo na sa mga taong hindi na makita ang sarili nila.

Huwag kang mapapagod na magbigay ng sarili, at huwag ka ring matatakot na mawalan, nandyan ang Diyos, nandyan ang Eukaristiya.

13501614_1550775621893457_5851192698509361084_n

At tayong lahat dito ay tinatawagan na magbahagi rin ng sarili – sa pamamagitan ng pagsuporta natin sa ating bagong ordain na paring si Father Ace. Lunurin nio sya ng pagmamahal nio, bugbogin nio sya ng pangunawa nio, at yakapin nio sya ng buong higpit ng inyong suporta.

Naging pari si Father Ace, dahil din sa inyo, handa Siyang mamatay para sa inyo, katulad ng sinusundan Niyang modelo, si Jesus ang Mabuting Pastol.

Masaya ang maging pari, isang pagkakataon na maibabahagi mo ang iyong pagiging taken na, ang napakaraming biyaya dahil blessed na blessed ka, ang iyong mga kakulangan dahil broken ka, at ang kahandaan mong mamatay, to your life for many.

Pero hindi laging saya ang dulot ng pagpapari, may lungkot at problema ring darating.  At kung dumating man iyon…alalahanin mo ang araw na ito…ang natatanging araw na ito…kung saan naordinahan ka…kung saan panghabambuhay na pag oo ang isinagot mo sa Diyos – at kinumpirma Nya ito sa Kanyang pagmamahal sa iyo.

At sa ating lahat, kapamilya, kaibigan at mga kaparokya ni Father Ace, tulungan, mahalin at ipagdasal natin siya, para patuloy maging tapat sa Banal na Tawag. Amen.

(June 25, 2016, Saturday – San Jose Cathedral, San Jose, Nueva Ecija)

Advertisements

Tanging Yaman

Introduction:

 Hightech gadgets? Mansyon o condominium? O mapormang luxury cars? Malaking pera sa bangko? Kasikatan?                 Maimpluwensyang posisyon?

Aminin man natin o hindi, ang mga bagay na ito ang sukatan ng materyal na mundo. Ito ang nagsasabi sa ating tayo ay mayamang mayaman. Hahangaan ka ng marami kapag nasa iyo ang mga bagay na ito.  Ngunit ang mga bagay na ito ay mga mga bagay na naluluma, nasisira, kumukupas at maaring mawala o manakaw sa atin. Ang ebanghelyo ng talinghaga ng natagpuang perlas at kayamanang nakabaon sa ilalim ng lupa ay nagpapaabot ng mensahe sa kung ano ang Kaharian ng Diyos, yaman, at paghuhukom.  Mga talinghagang nagtuturo sa atin ng tamang pagpili at pagpapahalaga sa mga tunay na yaman.

Ngayong school year na ito, ako ay graduating student na sa pag aaral ko sa Teolohiya, hindi ko maiwasang muling balikan ang karanasan ko, kung saan ako ay tinawag ng Diyos na pumasok ng seminaryo.  Bago ako tumugon sa Banal na Tawag na ito, ako po isang high school teacher, ilang taon din akong nagturo, may magandang trabaho, may mapagmahal at masayang pamilya, ang lahat ng ito ay aking pinahahalagahan. Ngunit nasumpungan ko ang kayamanang mas matimbang ang halaga, itong mga bagay na aking pinahahalagahan ay aking iniwan, upang makamtan ang kayamanang napakahalaga. Nakita ko ang napakahalagang perlas.

pearl

Ako ay kabilang sa isang religious order, Congregation of the Blessed Sacrament, kaming lahat ay namumuhay sa tatlong vows na aming isinasabuhay, ang poverty, chastity at obedience.  Ang kahirapan o poverty ang siyang lutang na lutang sa araw-araw naming pamumuhay.  Kung saan ang mga personal naming ari-arian ay aming hinayaang ariin din ng iba, namumuhay ng simple, ang mga pinipili ay payak, walang celfone, walang laptop, walang personal na akin, habang ang materyal na mundo ay kumakaway at tila baga  nagsasabing para masabing mayaman ka, kailangan tangan mo ang lahat ng ito.

Subalit sa pagtakbo ng panahon ng pamamalagi ko sa seminaryo, ipinakita rin sa akin ng Panginoon ang aking mga kakulangan at mga limitasyon.  Maraming mga pagkakataong ipinagpapalit ko Siya sa ibang kinang.  May mga sandaling, isina-isantabi ko nga ang lahat upang piliin ang kinang na ito.  May mga pangyayaring nakakapit nga ako sa Kanya pero tangan-tangan ko pa rin sa kabilang kamay ang ibang mga kaagaw Niya sa aking buhay.  Pilit kong binibitawan pero, pilit ko pa rin talagang hindi mabitaw-bitawan. Ang pag-ibig ko para kay Jesus ay hindi pa pala ganap.  Nakita ko ang kayamanang nakabaon. Inangkin ko kapalit ng mga bagay na pinahahalagahan ko.

images (2)

May apat na magbabarkada ang nakasakay sa pampublikong bus, tatlong lalaki at isang babae, ang isang lalaki ay kumakain ng junk food, maya maya nagsalita ang isa niyang kaibigan at nagtanong: “ Sinong may headphone?” At sumagot ang kumakain ng, “ito, ito…” ngunit bago nya matanggal ang headphone na gamit nya ay pinahawak nya ay kanyang kinakain, kasunod ang pag abot ng headphone sa kanyang kaibigan, matapos nito, kanya uling binawi ang pagkaing pinhawak niya.

Maya-maya, nasabi naman ng kaibigang katabi nya: “ang lamig bro…” pinahawak nya muli ang pagkain hawak nya sa katabi nya, para mahubad nya at maipahiram ang jacket na suot nya.

At ang kaibigan nyang babae naman, ang napansin nya na na gustong matulog, kaya natanong nya, “ masakit?” ibig sabihin nangangawit na ba ang leeg nya, kaya ang ginawa nya muli nyang pinahawak ang pagkaing hawak nya, upang matanggal ang unan na nasa leeg nya at ito’y mailipat sa leeg ng kaibigan nya.

Ngunit ng maibalik na sa kanya ang lalagyan ng pagkain nya, siya ay biglang nagulat. At siya ay nagulat dahil wala na palang laman ang kanyang kinakain: natanong nya na lang: “anong nangyari?” habang tumitingin sa apat nyang kaibigan, nasabi nya lang: “ganyan…ganyan…” Ganyan nga ang mangyayari sa atin, kapag binitawan natin ang mga bagay na nasa sa atin, tiyak mauubusan tayo, tiyak pagsisihan natin natin na bakit ko pa binitawan ang mga bagay na ito, ngayon ako naman ang nawalan.

images (1)

Ngunit sa Eukaristiya, ang paglalaan ng sarili ni Jesus ay nagkaruon ng kaganapan. Ang buhay niya ang pinakamahalagang yaman niya, alam nating kanya itong pinahalagahan, ngunit ang mahalagang ito ay kanyang ibinahagi, hanggang sa pagkabayubay ng kanyang katawan sa krus.

Ano ang mga yaman mo na hindi mo pa rin mabitaw bitawan upang maipagpalit mo sa pinakamahalagang antas na yaman. Sa Eukaristiya ating dinadaluhan tuwing linggo, ang sarili mismo ni Jesus ang kanyang inilalaan sa atin, nawa’y masabi nating ang eukaristiya ay sapat na, ang kanyang paglalaan ng sarili ay sapat na, ang kanyang pagmamahal ay sapat na, dahil ito ang ating tanging yaman. Amen.

 

 

ANG PAGMAMAHAL NI TATAY

Ang Diyos ay maihahalintulad sa isang ama. Siya ang manlilikha tanging tagapagpagalaw ng lahat ng bagay. Nuong nilikha niya ang tao, hindi siya naging makasarili, bagkus ibinahagi niya ang kanyang pagiging Diyos sa tao, katulad niyang marunong, magmahal, mag-isip, may pakiramdam, at malaya. Hangang nilikha niya ang isang tatay na katulad niya.

Haligi ng tahanan, iyan ang palasak na tawag sa ama ng tahanan. Siya ang pundasyon ng matatag na pamilya. Siya ang pinagmumulan ng lakas at inspirasyon ng pamilya. Bakit nga ba nilikha ng Diyos Ama ang ama ng tahanan? Marahil upang maging kongkreto ang pagmamahal ng Diyos sa tao. Dahil sa tatay naging kongkreto ang pagmamahal ng Diyos. Sabi nga eh, kung ano ang pagkakakilala mo sa iyong ama, tiyak iyon din ang pagkakakilala mo sa Diyos.

images (9)

Kaya isang malaking hamon sa mga haligi ng tahanan na maitabas nila ang kanilang buhay na katulad ng sa Diyos Ama. Hindi nagtuturo lamang ng mga aral sa buhay, kundi ang makita sa kanila mismong buhay ang mga aral na kanilang itinuturo.

“Ganun na lamang ang pagmamahal ng Diyos Ama, at kanyang ibinigay ang kanyang bugtong na Anak.” Ito ang pinaka huwarang halimbawa ng pagmamahal ng Ama sa sankalupaan. Naalala ko bigla, nuong ako ay nagpaalam sa aking ama para pumasok ng seminaryo, siya ang una kong pinagpaalaman. Alam kong may lungkot man, ako ay kanyang pinayagan. Ganyan ang ama, handang magsakripisyo para sa iba, mahal niya ang anak, ngunit handa niya itong ilaan sa iba. Marahil kaya hindi naging mahirap sa akin ang magbahagi dahil talagang naranasan ko sa aking ama ang pagtulong sa kapwa. Maraming mga batang palaboy sa aming lugar sa Tundo, ngunit binuksan niya ang aming tahanan para ang mga batang ito na kanyang pinatuloy at kinalinga.

Ama, tatay, tatang, daddy, papa, kahit ano pa mang katawagan sa kanila, nawa’y maging mabuti silang ehemplo ng pagbabahagi ng kanilang sarili para sa kanilang pamilya.

Salamat Sa Pagtugon Mo (Israel C. Cruz, SSS)

Matagal na kitang nililigawan,
Maraming taon na Ako sa iyo’y naghintay,
Nang tumugon ka sa ‘king pananambitan,
Kaligayahang tunay Aking naramdaman.

Nagkaruon tayo ng kasunduan,
Ikaw at Ako ang siyang nagkakaintindihan,
Hindi kita iiwan kahit saan,
Kahit kailan, pangako Ko sa iyo iyan.

Hirap ka man sa buhay na dinanas,
Nais mo lamang ay makita ang iyong landas,
Pursigido ka pa ring maging pantas,
Upang maibahagi ang nakamtan mong lakas.

IMG_4516

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Luho at gusto ay iyong tinalikdan,
Upang tunay na kayamanan ay iyong makamtan,
Wala sa pera o sa kalayawan,
Pagtugon sa Akin ang tunay na kaligayahan.

‘Kala mo ang pagsunod ay ganun na lang,
Maraming paghihirap ang iyong mararanasan,
Kaya mo pa kaya pati kamatayan?
Upang maghandog buhay sa nangangailangan.

Maging malinis, isa mo pang sumpa,
Sa pagsisislbi sa ‘kin ay maging laging handa,
Sa Aking kaharian ay nandyan ka,
Magpakailanman, ikaw ay Akin talaga.

Salamat sa ‘yong matamis na oo,
Sa pagtugon mo sa ‘king maging relihiyoso
Paghahandog buhay ay tutoo,
Salamat sa iyo, salamat sa pagtugon mo.

FROM AFAR

I was still a college student then when I started to become fascinated with the Sta. Cruz Church. From my long break in class, I was exploring the nearby places in FEU (the University where I graduated) when I passed by the busy area of Sta.Cruz. As I look around, my attention was then caught by this old Spanish-built church. I was captivated by its exquisite appeal. At that moment, I felt differently as I headed through the door. Inside, I appreciate the inviting silence and the solemnity of the place, making me want to pray to the Blessed Sacrament, so as everyone else around me who are seated in that church.

As I watched from afar, I’ve observed the religious congregation occurring at that time. From the distance, I was so mystified with the way they pray and chant the psalms. Never did I know that I’ll be part of their evening prayer and that all happened, on that very momentous day.

May 4, 2012 – The day when I’ve become a member of this community. The fascination, bewildering, and mystifying became clear and fully apprehended. For a year, I was given a chance to witness what is stated in our Rule of Life # 41 that states “We will make our parishes into authentic communities shaped by the Eucharist, source and center of their life. They shall be: places of proclamation and the living of the gospel, places of prayer, Eucharistic adoration and festive celebration, places of sharing and fellowship, places of freedom and human development. United among themselves, our religious engaged in parish ministry shall collaborate in a special way with committed lay people.”

For a year, I was given a chance to experience the kind of life that I will embrace in the future as a Sacramentino Religious. My everyday experiences shaped and made me understand the following realizations:

First, In the formation house, I thought I am just nobody, limited in my knowledge and talents as compared to others. But then, I was given a chance to bring out the best of my potentials through the assignments entrusted by the Superior and Parish Priest to me. I was then appointed to be a Song leader in every morning mass, Intoner in every Lauds and Vespers, giving reflections, talks, recollections and formation in front of many people, and acting assistant treasurer of the community. These assignments somehow became so very easy for me, since I was a former accounting assistant in RCBC and a teacher by profession before I entered seminary. As I fulfill my devotion, there are times when I feel so elated, as I hear words of compliments from the parishioners such as “Brother, ang ganda ng boses mo…” “nakaka inspire naman ang talk mo…” “Br. Israel, ang galing galing mo naman…”, making me want to serve more with all the innate talents that God has bestowed on me, for I know that all these gifts has to be shared with them for me to inspire and touch their lives, and to eventually lead them to live a religious kind of life. Although at some point, I was also questioning myself if I am really that gifted because I hardly believe that I have such talents!

Second, I have this mantra everyday to “Always do my best!” that drives me to face all the works ahead of me with full of enthusiasm. I am always striving to be the best in every tasks entrusted to me. For me, to be consistently the best is the most important thing, but later did I know, that I was very wrong. I grew tired of always competing with myself, of always striving to be the best, because through that, I forgot to be good…to be a good individual; to be more compassionate; and to be more patient to myself and to others. From then on, I started to look life in a different perspective – that being the best has to yield positive outcome not only to myself, but for the common good of all.

Third, I also realized that the people of Sta. Cruz Parish are dynamic and unique. They will like you if you will always please them but they will hate you when you correct them in their wrong doings. I find it hard to cope with this principle and my desire to correct them only cause me troubles and pains. As a Sacramentino religious, I am very serious with my advocacy to rectify them because I care and love them. But I failed because there are some who are really not open for constructive criticisms. Through these conflicts, I grew wiser in dealing with them and that made me realize that no two people are alike in every aspect; that everyone has to be treated differently; and that’s why God created individuality is for us to be strong when one is weak; to be the positive when the other is negative; and to be white while the other is black; so in that way, we could learn to balance everything.

And lastly, I was so blessed to be assigned in this community because the religious members did not treat me only as a seminarian, but more so, as a mature religious. They gave me a chance to journey and to grow with them; they gave me a voice to express the love of God; they gave me eyes to see the beauty of vocation; and they gave me an ear to listen attentively to the voice of God. Being assigned in Sta. Cruz community became a chance for me to be a living witness of being a Sacramentino, a very Eucharistic person by joining them in everyday Eucharist, in adoration of the Blessed Sacrament, and in sharing my time with them in doing religious works.

My pastoral year exposure in Sta. Cruz community will forever be treasured in my heart. Those experiences I had, whether good or bad, are all worth remembering for those helped me become as religious as I am now. Those unclear pictures then on my head;  those confusion and mystifying, and those fascination and bewildering are now all gone. I have come to understand that the life I am embracing today and my life to be in the future is more on sacrificing and devotion, and the unselfish offering of my service to God and to others.

IDOLONG GURO

Ilan taon na rin pala akong nasa loob ng seminaryo, nagpapakadalubhasa sa pag aaral ng Teolohiya.  ang dating guro ngayon ay balik sa pagiging estudyante. Ito ang dati kong propesyon bago ako muling pumasok ng seminaryo.  Marami na rin sa mga estudyante ko ang ngayon ay tapos na sa kanilang pag-aaral, marami na rin sa kanila ang propesyonal na at nahigitan na rin ang aking narating.  Sa pagtingin ko muli sa aking karanasan bilang guro, isang karangalan ang ang magawan at maalayan ng isang tula, gawa ito ni Jan Kevin, isa sa mga dati kong estudyante.  At nadoble ang saya ko dahil Education ang kursong kinukuha ni Jan Kevin ngayon sa kolehiyo.  Maraming salamat Jan Kevin, hindi lang ikaw ang natuto sa akin, mas higit ang natutunan ko sa inyong mga naging estudyante ko.  Dasal kong makita rin ninyo ang bokasyon at maging bukas sa pag tugon dito.

IDOLONG GURO

Jan Kevin Pangilinan(my former student)

Sa isang klase ikaw ay nakilala,

Di akalain buhay ko’y mag-iiba,

Kasama ka sa pighati at sa saya,

Kay daming napagsaluhang alalala.

 

Ika’y nagsilbi sa aking inspirasyon,

Para sa pupuntahan kong destinasyon,

Kahit may nararamdaman akong tensyon,

Itutuloy pa din ang ating bokasyon.

 

Sa’yong tinuro madaming natutunan,

Maraming dinagdag sa’king kaalaman,

Sana tumagal pa ang ating samahan,

Paghahatian natin ang kasiyahan.

 

Aking hinangaan iyong pagkatao,

kahit ikaw pa man ay medyo maloko,

Ugali mo naman ay sobrang totoo,

Ikaw ang aking iniidolong guro.

 

New School Year na naman…

Pasukan na naman, na alala ko na naman ang dati kong trabaho, ang pagiging isang guro nang ako’y wala pa sa seminaryo…nakakamis din…habang tinitignan ko sa mga larawan ang mga mukha ng mga naging estudyante ko, natatanong ko na lang, kamusta na kaya sila? Ano na kaya sila ngayon?  Kasabay ng pag tingin sa mga larawang ito ay ang pagdarasal ko sa kanila na maging matagumpay sila sa kanilang buhay na tinatahak ngayon.  Nawa’y makita nila ang tunay na realidad ng buhay, na ang pagkatuto ay hindi lamang nalilimitahan sa apat na sulok ng silid aralan, at ang pinakamahalaga sa lahat ay ang ibahagi at isabuhay ang mga aral na natutunan.  At sa bandang huli ay makatugon sa kanilang mga personal na bokasyon…

When a window closes…a door opens…

Ring…Ring…Ring…
“Class, let us pray…Amen…Goodbye and thank you class…Goodbye and thank you
Mr. Cruz…”

 

Three years. Twenty one sections. Five days a week. These numbers are very significant to me. I loved teaching. I loved my students. I loved the classroom and the exchange of ideas and the growth and the development and the progress I witnessed every time I am engaged with my students . Having been a Teacher for three years, I have heard and read many sayings that relate to the teaching: “To teach is to touch a life forever,” “A Teacher preserves the past, reveals the present, and creates the futures.” (Inspire for Teachers, Br. Josie Carr). March 25, 2008, the day I left the Espiritu Santo Parochial School. As I stepped out the gate of that beloved school, my tears started to fall. Yes, reality bites, I am not a teacher anymore, I said to myself. At that time there were many things and experiences which came rushing back to my memory: the meaningful lessons I have also learned from my students, the warm acceptance of my colleagues and the confidence I have earned from this profession. After that, I put behind all these memories for me to continue my priestly vocation. I both value my profession as a Teacher and my Priestly vocation. But I rather choose the Priestly vocation for I feel I am called to answer a deeper voice lurking inside.

 

Now, I am one of the courageous gentlemen who is responding to the holy calling. At first, I was asking myself if my decision is right, but I didn’t find the answer alone. I did not find any right answer from myself. Through my daily conversations with God, it made me realize His plan for me and that my decision is worth living for. He wanted me to be a Teacher not only to the four corners of the classroom but also to be a Teacher and Preacher in the education of life in a space larger than my classroom. This is my humble response to the emerging call to be with those who are hungry for the word of God. I might have left my classroom, yes, but I have gained a venue to be a teacher in the school of eternal life.