Paghahandog ng talento at sarili

Usong-uso ngayon ang mga talent search at reality shows sa television.  May contest para sa paghahanap ng magaling sumayaw, kumanta, masasabi mo talagang talentando ang Pinoy.  Samga reality shows pinapalabas din ang kakayahan ng mga contestant para makilala nila ng lalo ang kanilang mga sarili. Hinahamon ang lahat na ilabas at ibahagi ang kanilang mga kakayahan.

images

Sa ebanghelyo sa talinghaga ng panginoon na aalis at nagbigay ng kayamanan (sa ibang besryon ng ebanghelyo ay talento) sa kanyang tatlong alipin, may pingkalooban ng lima, dalawa at isa.  Iyong mga utusan na nakatanggap ng lima at dalawa ay agarang ininegosyo at kinalakal ang kanilang mga handog nanatanggap, at ito ay nagbunga ng doble, samantalang ang nakatanggap ng isa, ay ibinaon at itinago sa lupa ang handog na natanggap sa takot na ito ay maubos at mawala.

“Tapat at mabuting alipin” ito ang naging turing ng panginoon nagbalik sa mga aliping nadoble ang handog na ipinagkatiwala sa kanila. “Masama at tamad na alipin” ito naman ang turing niya sa alipin na natakot isapalaran ang handog na natanggap.

Ngunit kung titignan nating mabuti, bakit ganuon na lamang ang galit ng panginoon at isinumpa ang ikatlong alipin?    Napakalaki bang kasalanan ang kanyang nagawa?

Suriin natin, may nilabag ba siya sa sampung utos ng Diyos ng binaon niya ang kanyang yaman sa lupa?  Hindi ba dapat pa ngang matuwa ang panginoon dahil naibalik itong buo?  Malinaw ang sagot. Wala. Walang ginawang masama ang ikatlong alipin. Wala. Wala rin siyang ginawang mabuti, dahil ang panawagan sa kanya ay mapalago ito ngunit kanya itong itinago. Binalewala niya ang ipinagkatiwalang kayamanan at talent sa kanya. Wala siyang ginawang mabuti.

download

May dalawang klasipikasyon ang kasalanan: Sin of commission at sin of omission. Sin of commission ay ang kasalanan ng paggawa – kung saan ay may ginawa tayong kasalanan.   Sin of omission ay ang kasalanan ng hindi paggawa – kung saan na dapat nating gawin pero hindi natin ginawa.  Parehong kasalan na dapat nating suriin sa ating pang araw-araw na pamumuhay.

Muli na namang magsasara ang liturhikal na kalendaryo ng ating simbahan, ito ay matatapos sa kapistahan ng Kristong Hari.  Kaya ang mga pagbasa natin sa misa ay tungkol sa katapusan ng mundo, tungkol sa paghuhukom, sa paghuhusga sa atin. Katulad ng tatlong alipin, muling dumating ang kanilang panginoon upang sulitin sila sa mga biyayang ipinagkaloob sa kanila.  Sa dulo rin ng ating buhay tayo ay huhusgahan  ng ating Haring Diyos, huhusgahan tayo kung paano tayo nabuhay, sa buhay na pinahiram natin, sa mga talentong taglay-taglay natin, ito rin ba ay ating napalago at naibahagi sa ating kapwa, o atin itong ibanaon, itinago, o dili kaya ginamit ang ating kakayahan na manlamang ng ating kapwa.  Sa bandang huli tayo ay huhusgahan kung paano tayo na buhay. Kung paano naging mabunga ang ating buhay sa ating pagbabahagi ng ating sarili sa Diyos at sa ating kapwa. Tayo ay hahatulan hindi lamang sa masamang ating nagawa kundi pati na rin sa mabuting hindi natin nagawa, o ang mas masahol pa, ayaw nating gawin.

Katulad ng ikatlong alipin, tayo man ay takot isapalaran ang talentong meron tayo, natatakot tayong baka ito ay maubos, o kapag nagbigay tayo, baka walang matira, o kapag nagbigaya tayo, ma aabuso ng iba.  Sa ganitong mga pagkakataon – tayo man ay nag babaon ng hindi lamang kayaman, kundi mismo ng ating sarili, pati na rin ang ating kapwa, kasama nating ibinabaon ng buhay.

Tignan natin ang ang ating lipunang ginagalawan, bakit laganap pa rin ang karukhaan? Hangga’t may mga taong nagugutom at hangga’t laganap ang karukhaan, hindi natin masasabing nagamit natin ang ating mga talento at kakayahan nang ayon sa nais ng Diyos.

talent

Sa Eukaristiya, tignan natin si Jesus, na hindi nagbaon ng Kanyang sarili sa lupa upang ipagdamot ang kanyang regalong sarili, bagkos, ang mga pako sa krus ang siyang bumaon sa kanyang mga kamay at paa, ngunit hindi ito nagpahinto ng paghahandog ng kanyang sarili.  Ito ang kanyang paghahandog buhay, ito ay kanyang pagbaon ng kanyang sarili sa ating mga puso, upang manatili Siyang taglay-taglay natin, at baun-baon natin sa ating pusong makasarili. Amen.

Advertisements

KOMUNYON, HAMON AY PAGBUBUKAS PALAD

Ano ba ang komunyon? Ang komunyon ay ang pakikipag isa sa buong sambayanan o komunidad.  Pagbabahagi kung ano ang ating tinatanggap.

Ang ating tinatanggap ay isang tinapay at alak.  Sa komunyon lahat tayo ay nagiging isa.  Walang puedeng lumabis. Walang puedeng makulangan.  Ang katawan ni Kristo na nasa anyong tinapay: isang laki, isang itsura, isang lasa, isang hugis. Ang dugo ni Kristo sa anyong alak. Bago maging alak. Ito ay ubas. Maraming ubas, ngunit kapag piniga ito ay nagiging isang anyo, isang uri ng katas.

Ang tinapay at alak ay nagiging tunay na katawan at dugo ni Kristo na ibinabahagi sa iba.  Ang komunyon kay Hesus ay pakikipag komunyon sa kabuuan ni Hesus, sa Kanyang katawan at sa mga myembrong bumubuo dito.

Image

Kapag tayo’y nag kokomunyon, tayo ay dumudulog at pumipila na bukas an gating mga palad upang tayo ay tumanggap.  Ngunit ang hindi natin alam ito ay nangangahulugan din n gating pagiging bukas palad na pagbabahagi sa ating matatanggap. 

Kagabi nabasa ko sa post message ng isa sa mga myembro ng PYM sa kanyang Facebook account ang post na ito: “nakakapagod ang gabi na ito, naging abala kaming mga kabataan na mag repack ng mga relief goods para sa mga taong hanggang ngayon ay baha pa rin sa Laguna.  Sabi ni Father, alam daw naming na kami din ay nangangailangan, pero ang ginagawa daw naming ngayon ay kaming nangangailangan ay nagsasakrispisyo para sa mas mga nangangailangan.” 

Kakaiba at may kurot sa puso ang mensaheng ito.  Hindi ba’t kadalasang bago tayo magbigay ay iniisip muna natin, teka muna, kailangan ko rin ito bakit ako magbibigay, wala nang matitira sa akin.  Nakakatakot yata ang maubusan.  Ngunit hindi ba mas masarap sa pakiramdam ang magbigay kahit alam mong walang matitira sa iyo, at alam mong mas nangangailangan ang iba.  Hindi ba’t ganyan din ang ginawa ni Kristo hanggang sa ang kaisa isang buhay Niya ang inilaan sa lahat. 

Image

 

Bago natin tanggapin ang katawan at dugo ni Kristo.  Tayo ay sumasagot ng malakas na, AMEN. Ang pagtugong ito ay nangangahulugang Sumasampalataya tayo na ang presensya ni Hesus ay nasa anyong tinapay na ating tatanggapin.

Marami sa atin ang naniniwalang hindi daw natin dapat tanggapin ang banal na Sakramento sa ating mga kamay.  Dahil ang kamay daw natin ay marumi, natural lamang na ipaderekta natin sa ating dila.  Ngunit ang pagtanggap natin sa kamay ng Banal na Sakramento ay maraming malalim na pakahulugan.  Ang kamay ang siyang pinang kokonsagrado ng pari upang ang tinapay at alak ay maging tunay katawan at dugo ni Kristo.  Ang kamay ang ginagamit sa paghahati hati ng tinapay at kalaunan ito’y ginagamit na pambahagi.  Ang kamay ang ginagamit nating pangkamay sa ating pag welcome, sa ating bagong kakilala, bilang pasasalamat, bilang pang congratulate. 

Image

Ang kamay ang siya rin nating pinangkakaway tanda ng ating pagbati o pagtawag sa taong kakilala.  Ang kamay din ang ating pinanghahaplos sa mga taong nawawalan ng pag asa.  Ang kamay ang siyang nagiging simbolo ng pagmamahalan ng magkasintahan, upang sila ay maging isa, HHWW (holding hands while walking, pa sway sway pa).  Ang kamay ang siyang pinakagamit natin upang tayo ay tumanggap at magbahagi.  Makipag kaisa. Makipag komunyon sa kay Hesus at sa ating kapwa. Ngunit lagi nawa natin makita ang pinakamalalim na kahulugan ng paglahad ng ating mga palad sa komunyon, ito ay nangangahulugang hindi lamang tayo tatanggap kundi, buong palad din tayong magbabahagi. Iyan ang hamon ng bahagi ng komunyon ng misa.