The BEST

“I did my best but I guess my best wasn’t good enough.”Marahil tutoo nga ang unang linya ng kantang ito (Just Once). Marami mga bagay ang ibinibigay natin. Buhos kung magbigay ng ating makakaya. Pero hahantong pa rin pala sa wala. Dahil ang mga pinagpaguran mo, ang mga magaganda at mabubuting ipinapakita mo, pati na ang taus pusong pagbabago ay wala rin palang kakahantungan. 10429337_525506707552234_1169918832564316062_n Nakakalungkot mang isipin, tila parang walang puwang ang pagbibigay pagkakataon sa ibang tao, na ipakita nila ang kanilang kabutihan at mabigyan muli sila ng pagkakataon. Dahil ang tao ay may sariling panukat. Maraming biases. Kapag naikahon ka ng ganyan, ganyan ka na talaga habang buhay. Kailangan pala perpekto at walang kapintasan, para mas katanggap tanggap ka sa iba. Pero sa bandang huli, alam nating ang Diyos ang Siyang lumalapit sa mga taong walang kwenta, maraming kapintasan, at walang sinasabi sa buhay. Dahil ang Diyos ay Diyos ng walang hanggang pagkakataon. Walang panukat, walang panghuhusga, at walang hanggan ang pagmamahal. At para sa Kanya ang simpleng good ay nagiging the best.

Advertisements

UNA TAYO SA PAGMAMAHAL NG DIYOS

Bakit tila baga, uso ngayon ang maging huli sa maraming bagay? Sa napakabagal na daloy ng trapiko kahit saang parte ng Metro Manila, tiyak huli na naman tayo sa pupuntahan ko. Sa napakaraming beses na pagka aberya ng MRT/LRT, tiyak ulit na mahuhuli tayo sa ating patutunguhan.  Pati mga kawani ng pulis, naki uso na rin sa huli, ibang pagkahuli nga lang, hulidap. Pati tuloy tayong nag nagsisimba tuwing Linggo, nakiki-in na rin, marami ay huli na kung dumarating.

Di ko alam kung talagang parte na ng ating sistema at kultura ang maging huli sa maraming pagkakataon. Nasasabi tuloy natin… “Mamaya na lang yan, marami pang oras”… “Maaga pa masyado hindi naman magsisimula yan kapag wala ako”… Kaya marahil pati ang ating ekonomiya, ay huling huli na rin.  Hindi langsa pagiging huli tayo magaling, napakagaling din nating na magkwenta ng pera, magbilang ng pagkakamali ng iba, magsumbat ng mga naitulong natin sa ating kapwa, at mainggit kapag nakikita nating umaasenso, o dili kaya maramag talent ang ibang tao.

images (1)

Ang talinghaga ng may-ari ng ubasan ay talinghagang isinalaysay upang isalarawan ang kasabihang “ang mga nauuna ay nahuhuli, at ang nahuhuli ay nauuna.”

Ang mga nauna ay yaong mga tinawag sa madaling araw; ang mga nahuli ay yaong mga tinawag isang oras bago matapos ang araw. At pagdating pagdating sa suwelduhan, ang mga inunang bigyan ng denaryo ay iyong mga naka-isang oras ng pagtatrabaho at ang mga inihuli ay yaong pinakamatagal sa pagtatrabaho.

Sa unang dinig, mahirap unawain ang turo ng ebanghelyo natin ngayon. Matatanong tuloy natin, nasaan ang hustisya sa tamang pag gawa?  Ngunit kung ating palalalimin – ito ang hiwaga ng pag-ibig ng Diyos. Ang hiwaga ng pag-ibig ng Diyos na nakaugat mula sa kanyang kagandahang loob. Ang hiwagang nagtuturo sa atin na ang pag ibig at kabutihan ng Diyos ay walang sukat, , walang pagtitimbang at walang hanggan

images

Tinimbang tayo ngunit kulang. Kay raming beses na tayo ay naging huli sa maraming bagay. Kay raming beses na hindi na tayo  dapat pang bigyan ng pagkakataon ng Diyos dahil sa ating mga pagkukulang at kasalanan. Kay raming sitwasyon na hindi na tayo dapat pagbigyan pa ng pangalawang pagkakataon. Pero ang Diyos, ay Diyos ng maraming pagkakataon.         Dahil hindi Siya mahilig maglista. Hindi Siya marunong magkwenta.  Hindi Siya nag titimbang ng pagkakamali.  Hindi sumusukat sa ating kalimitahan.

Aminin man natin o hindi, lagi taong huli sa maraming bagay at pagkakataon. Pero huli man tayo at walang kwenta, patuloy pa rin Niya tayong mamahalin.

Aksidente

July 16, 2012, Lunes, 9:00 a.m. Skyway, Muntinlupa – ito and araw na di ko makakalimutan. Dalawang taon na rin pala ang nakakalipas.  Ang community ng Sta. Cruz Parish ay papuntang Laguna para sa aming community outing.  Kaya nga lang, hindi sa outing napunta, kundi sa isang aksidente napunta, isa ako sa nakasakay sa kotseng bumabagtas sa kahabaan ng skyway sa Muntinlupa, bigla kaming nakarinig ng pagsabog, iyon pala, ang gulong sa likuran ng sasakyan namin ang pumutok, gumewang ang sasakyan, pakaliwa, pakanan, hindi na namin alam ang susunod na nangyayari, tahimik kaming lahat.  Ang tanging naririnig na lang namin ay ang tunog ng hindi malamang dereksyon ng sasakyan namin. Pumikit na lang ako. Nasabi ko na lang sa sarili ko at sa Diyos: “wala na to Lord, tapos na ko Lord, wala na to…” biglang huminto ang mundo ko, maraming ala-alang bumalik sa akin, bumagal lahat.

Hanggang sa tumahimik na ang lahat, wala na ring galaw akong naramdaman. Hanggang sa imulat ko ang mata ko, nakatagilid na pala ang sasakyan namin, hindi ako masyadong kumilos kasi alam ko, baka naka angkla na lang kami sa gilid ng skyway, at konting kilos lang namin ay babagsak ang sasakyang kasama kami.  Ngunit naging alerto kami at kalmado, isa-isa kaming lumabas ng sasakyan. Ng makalabas na kami, nakita ang itsura ng sasakyan, ay talagang natakot kami, pero napangiti pa rin ako,kahit takot, dahil nakita ko ang sasakyan na ilang pulgada na lang ang layo at mahuhulog na pala ito sa baba ng skyway, at ang sumunod na tagpo ay nasa emergency room na kaming lahat  sa Ospital ng Muntinlupa.

555552_10150986084185665_695430115_n

Sa loob ng ospital, kami ay tinanong kung taga saan, sinabi namin na kami ay galing ng Sta. Cruz, Maynila, at kami ay mga pari at seminarista.  At nasabi na lang ng kausap namin na kaya pala nakaligtas ng buhay sa aksidente dahil mga pari at seminarista kami. Niligtas daw talaga kami ng Diyos.

Pangalawang buhay, ito marahil ang handog ng Diyos sa akin at sa aming lahat na kasama sa aksidenteng nabanggit.  Buhay na pandugtong, buhay na muling ipinagkaloob, buhay na regalong muli sa amin.  Wala akong emosyon na maramdaman habang nasa ospital at habang pauwi na ng konbento. Ngunit pagsapit ng gabi, ng ako ay mapag isa na sa loob ng aking kwarto, duon na ako umiyak ng umiyak, duon na lumabas ang emosyon kong hindi ko maintindihan kanina pa.  Magkakahalo, awa sa sarili, takot sa nangyari, pag iisip na paano kung patay na ako ngayon, at sa bandang huli, pagbibigay pasasalamat sa Diyos sa pangalawang buhay na kaloob Niya.

W-OLMC-35

Naalala ko na lang bigla, kapistahan pala ng Our Lady of Mt. Carmel ngayon, marahil niligtas kami sa tulong ng mahal na ina, hinawakan ang eskopularyong suot naming sa aming mga leeg, upang hindi kami tuluyang mahulog sa kamatayan.  Umiiyak pa rin ako, inilabas ko na lang eskopularyong laging suot ko, hinalikan ito saba’y naibulong sa mahal na Ina: “salamat, nadyan ka…”

ANG PAGMAMAHAL NI TATAY

Ang Diyos ay maihahalintulad sa isang ama. Siya ang manlilikha tanging tagapagpagalaw ng lahat ng bagay. Nuong nilikha niya ang tao, hindi siya naging makasarili, bagkus ibinahagi niya ang kanyang pagiging Diyos sa tao, katulad niyang marunong, magmahal, mag-isip, may pakiramdam, at malaya. Hangang nilikha niya ang isang tatay na katulad niya.

Haligi ng tahanan, iyan ang palasak na tawag sa ama ng tahanan. Siya ang pundasyon ng matatag na pamilya. Siya ang pinagmumulan ng lakas at inspirasyon ng pamilya. Bakit nga ba nilikha ng Diyos Ama ang ama ng tahanan? Marahil upang maging kongkreto ang pagmamahal ng Diyos sa tao. Dahil sa tatay naging kongkreto ang pagmamahal ng Diyos. Sabi nga eh, kung ano ang pagkakakilala mo sa iyong ama, tiyak iyon din ang pagkakakilala mo sa Diyos.

images (9)

Kaya isang malaking hamon sa mga haligi ng tahanan na maitabas nila ang kanilang buhay na katulad ng sa Diyos Ama. Hindi nagtuturo lamang ng mga aral sa buhay, kundi ang makita sa kanila mismong buhay ang mga aral na kanilang itinuturo.

“Ganun na lamang ang pagmamahal ng Diyos Ama, at kanyang ibinigay ang kanyang bugtong na Anak.” Ito ang pinaka huwarang halimbawa ng pagmamahal ng Ama sa sankalupaan. Naalala ko bigla, nuong ako ay nagpaalam sa aking ama para pumasok ng seminaryo, siya ang una kong pinagpaalaman. Alam kong may lungkot man, ako ay kanyang pinayagan. Ganyan ang ama, handang magsakripisyo para sa iba, mahal niya ang anak, ngunit handa niya itong ilaan sa iba. Marahil kaya hindi naging mahirap sa akin ang magbahagi dahil talagang naranasan ko sa aking ama ang pagtulong sa kapwa. Maraming mga batang palaboy sa aming lugar sa Tundo, ngunit binuksan niya ang aming tahanan para ang mga batang ito na kanyang pinatuloy at kinalinga.

Ama, tatay, tatang, daddy, papa, kahit ano pa mang katawagan sa kanila, nawa’y maging mabuti silang ehemplo ng pagbabahagi ng kanilang sarili para sa kanilang pamilya.

Puso

“Sawi ka ba sa pag-ibig?”

“Naranasan mo rin bang ma-in love?”

Ito ang ilan lamang na laging itinatanong sa akin bilang isang seminaristang patuloy na tumutugon sa Banal na Tawag.

Bumalik sa aking ala-ala ang mga katanungang ito dahil Valentine’s Day na naman. Napaka secular at commercialize ng pagdiriwang na ito. Punung-puno na naman ang mga restaurants, malls, at iba pa. Madami rin ang bumili ng bulalak gaya ng roses para ibigay sa kasintahan o sa minamahal. Sa mga paraang ito alam nilang maipaparamdam nila ang kanilang tunay na pagmamahal sa kanilang minamahal.

Image

Kasabay ng masayang pagdiriwang ng mga may kabiyak ngayon, ang realidad ay marami rin ang nangungulila dahil hanggang ngayon daw ay di pa rin nila nasusumpungan ang kanilang kabiyak. SMV – Samahan ng mga Malalamig ang Valentines.

Ngayong araw na ito, bilang isang seminarista, hinahamon ako na tignan ng mas malalim ang pangako kong kalinisan (vow of chastity) na aking isinasabuhay sa aking buhay relihiyosos.  Na maglalaan ng buhay sa Diyos, hindi mag aasawa, mamumuhay ng mag isa upang ang lahat ay makasama, hindi eklusibo sa isa.  At ang puso ay mahubog katulad ng puso ni Jesus, sa Kanyang Banal na Puso.

Kapapanuod ko lang ng pelikulang Bride for Rent, sa dulo ng pelikulang ito, ipinakita ang tunay na ganda ng bokasyon ng pag aasawa.  Kung saan ang mga mag asawa ay nagbahagi ng kanilang mga karanasan, hanggang sa pinakahuling nagbahagi ay isang ginang katabi niya ang kanyang mister na maysakit ng Alzheimer’s disease.  Sa kalagitnaan ng interview, nagtanong ang kanyang mister: “Sino ka?” sumagot naman ang ginang ng: “I love you” ay hinagkan siya ng kanyang mister. Dahil sa mga salitang I love you, nakikilala at  nagkakaruon ang mister ng seguridad sa kanyang misis kahit na wala na siyang maalala.

Image

Ang pagbibigay ng pagmamahal ay hindi natatapos sa araw na ito, bagkus, ito ay pang araw araw nating panata, hindi lamang sa mga taong mahal natin, iyong mga taong tanggap tayo, pati na rin sa taong napakahirap tanggapin at mahalin.

Sa araw na ito, alam kong lahat ay masaya, dahil alam kong ang Diyos ay pag-ibig. Na Siyang nagpapairal sa atin upang tayo ay patuloy na umibig. God is our Special Someone, when we have no one.

Bagyo ka lang, Pilipino kami!

“Bakit kaya ganuon brother ang nangyayari sa ating mga Pilipino? Grabe ang dinulot ng bagyong Yolanda sa Visayas, ano kaya ang kasalanan nating mga Pilipino? “ Ito ang magkasunod na tanong sa akin kanina ng isa sa mga myembro ng BEC na pinupuntahan ko tuwing Linggo ng umaga. Pero ang sagot ko lang ay ngiti na hindi maintindihan. Dahil sa totoo lang hindi ko talaga maintindihan at di ko talaga alam ang kasagutan.

Image

Sa pakikinig ko sa radyo, panunuod sa telebisyon at pagbabasa sa dyaryo ngayong araw na ito, ako man ay napatanong na lang din. “Lord, bakit kaming mga Pilipino ang paborito mong bigyan ng delubyo?” hanggang sa dinadala ko na lang sa panalangin.

Image

 Sa pangyayaring ito masasabi kong nanduon ang Diyos sa lahat ng nangyayaring delubyo sa ating bansa. Ang Kanyang pananahimik ay hindi nangangahulugan ng Kanyang pag abandona sa mga nagiging biktima.  Ang Kanyang pag ibig ay pagtuloy pa rin ang pag iral at di nagmamaliw at hindi ito Kanyang galit at sumpa sa atin. Marahil kung ito ang sasabihin ko sa mga naging biktima ay hindi rin nila ito maiintindihan. Dahil ang isip nating mga tao ay limitado. At tanging Siya ang nakakaalam at tagapag pagalaw ng lahat ng bagay.

Image

Sa pagtatapos ng Taon ng Pananampalataya, talagang tayong mga Pilipino ay subok na subok na, dahil sa ganitong mga pagsubok, sa Diyos, tayo ay  tunay na kumakapit at sumasampalataya.  At sa gitna ng mga delubyong ito, tayo ay nagiging isa sa panalangin at pagtulong sa bawat isa. Sa panahong ito, tayong lahat ay may maibabahagi. Muli tayong tatayo. Muli tayong bubuo ng mga pangarap. Muli tayong ngingiti. At nawa’y masabi natin: Bagyo ka lang, Pilipino kami! Unos ka lang, mayruon kaming Diyos!

DASAL-AWIT

MAINGAY NA MUNDO

Masyado ng maingay ang mundong ating ginagalawan, na tunay namang nakakaapekto sa ating buhay.  Sa paggising pa lang sa umaga, marami sa atin ang hindi na kailangan ang alarm clock dahil kusa ng nagigising sa pagbubunganga ng kanilang asawa.  Nakakagising na ingay. Maraming tao ngayon ang hindi na sanay mag trabaho ng walang earphone na nakapasak sa kanilang mga tenga. Sinasabayan ng pakikinig ng musika ang kanilang pagtratrabaho.  Nakakaenganyong ingay.

http://senorenrique.blogspot.com/2006/10/general-carriedo-and-fr-huerta.html

Kapag lumabas ka ng bahay, maingay din, ang busina ng mga nag uunahang sasakyan na naiipit sa traffic, ang mga tsisimisan ng ating mga kapitbahay.  Pagsumakay ka ng jeep ay hindi ka rin ligtas, dahil pag natapat ka sa jeep na may malakas na nagpapatugtog ng stereo ay talagang laglag pati ang tutuli mo.  Nakakairitang ingay. Pag makikinig ka ng radio maraming mga musika ang hindi mo na maintidihan dahil sa kakaibang mga ritmo nito at liriko, pag nakinig ka naman ng balita, panay pagbabangayan ang ating maririnig.  Nakakainis na ingay.

KAKAIBANG INGAY NG SIMBAHAN NG STA. CRUZ

Marahil, hindi ako nag iisa sa aking karanasan ito, marahil marami tayo.  Ito man ay narinig ko na sa ibang mga tao, na kapag pumasok sa simbahan ng Sta. Cruz ay kakaibang ingay ang ating naririnig. Kahit nasa gitna ang ating simbahan ng kalyeng maraming sasakyan, kakaiba pa rin kapag nandito ka na sa loob.  Ibang ingay ang ating naririnig. Hindi kaya dahil ang sasalubong sa iyo ay ang Kristong nasa anyong Tinapay, na inaanyayahan ka na manahimik at magdasal?

Ang simbahan ng Sta. Cruz ay kilalang Eukaristikong komunidad, kung saan ang mga Blessed Sacrament Fathers at Brothers ay nagbabahagi ng kanilang misyon na tumugon sa kagutumang ispiritwal ng lahat ng mga tao sa pamamagitan ng kayamanan ng Diyos na dumadaloy sa Eukaristiya.  Kapag walang misang nagaganap, ang Banal na Sakramento ang Siyang itinatanghal sa altar.  Upang mas lalong pang maparangalan  ang Eukaristikong Kristo na ating tinanggap sa ginanap na misa.

PANALANGIN AT MUSIKA

Bilang isang Sacramentino, ako ay tinatawagan na maging tapat sa pang araw-araw na pagluhod, pagpuri at pagdalangin kay Hesus ang Banal na Sakrameto.  Nasusulat sa aming Rule of Life # 29 “…faithful to the tradition received from our Founder (St. Peter Julian Eymard) we spend at least one hour each day in prayer before the Eucharist.  This prayer forms part of the mission of the Congregation and has priority in the life of each founder.”

Ang pagluhod sa harapan Niya ay hindi rin madali, dahil may mga pagkakataong ang aking isipan at puso ay may mga ibang pinag-iisipan, may ibang alalahanin at may ibang pinagtutuunan ng pansin.  Maligalig sa loob.  Maingay sa loob.

Music is the universal language. Ito ang pinaka pamilyar na kasabihan tungkol sa musika.  Ang musika ay nakakapag-usap sa lahat ng tao sa wikang nauunawaan ng lahat. Kahit na ang bingi at sintunado ay naririnig ito, kung sila ay nakikinig lamang sa boses ng kanilang kaluluwa. Ang musika ang siyang pinakamakapangyarihan at emosyonal sa lahat ng uri ng sining. Binibigyang halaga nito ang masinsinang paghubog sa moralidad ng tao.

Mahigit dalawang buwan na rin ang nakakalipas mula ng simulan ang pagpapatugtog ng instrumental music habang nakatanghal ang Banal na Sakramento.  Ang pakikiniig ko kay Kristo sa panalangin ay mas napapalalim dahil sa musikang naririnig.  Ang instrumental music ay sinasabing panalangin na walang kasamang mga salita.  Iyong tipong ang dalawang nagmamahalan, ay hindi na kailangang ibuka ang kanilang mga bibig upang masabi kung gaano nila kamahal ang bawat isa.    Sa tinginan lamang, sabayan pa ng magandang musikang background ay sapat at tamang tama na.

Dahil sa instrumental music habang ako’y nanalangin, ito’y nakakatulong upang muli kong mapagtagni-tagni ang mga nakaraang kong karanasan at makaharap ng may pananampalataya sa hinaharap na panahon.  Ganun naman talaga ang nangyayari sa ating panalangin, kinakausap natin ang Diyos sa mga pangyayaring nangyari na, at humihingi ng grasya na maharap ang bukas. Tunay na ang musika ay nakakapasok sa ating mga karanasan at nararamdaman.

Ngunit kadalasan din naman, nahuhuli ko ang aking sarili, pakiramdam ko ay hindi na nagdarasal, dahil hindi ko na kinakausap ang Diyos na nasa aking harapan.  Dahil sa mga pamilyar na musikang aking naririnig kahit instrumental music lamang ito. Ito ay nagkakaruon ng mga liriko sa pag awit ko nito sa aking isipan.  Ngunit akin ding napagtanto na ang paglalagay liriko at pag awit nito ay isang ekpresyon ng pananalangin at pagpupuri sa Kanya. Sinasabi rin na ang musika ay dalawang beses na higit kaysa sa panalangin, isang patunay na ito ay mabisang paraan upang magpuri sa Maykapal.

Masyado mang maingay ang mundong ating ginagalawan. Mula pag mulat ng ating mata hanggang sa pag pikit nito ay maraming ingay tayong naririnig.  Tahimik man tayong nakaharap sa Kanya bilang ating pagdalangin, ang puso at isipan natin ay maingay pa rin.  Ngunit dahil sa musikang ating naririnig habang tayo nananalangin, tayo ay dinadala sa mas malalim na pakikipag ugnayan sa Kanya.

Ang musika at pananalangin ang nagbigay inspirasyon at pag-asa sa tao, pinag-aalab ang kanyang pagmamahal, nagiging tinig ng kanyang kasiyahan, nagbibigay parangal sa kanyang katapangan at nagiging muog sa oras ng kawalan ng pag-asa at pinanghihinaan. Ito ang nagbibigay kagalakan sa mga nalulungkot at nagturo sa kanya na maging mahinahon. Ang musika ay ang ating buhay. Ang musika ay ang ating panalangin. Ating inaawit sa Diyos… ating dasalawit sa Diyos…Amen.

“DIYOS KO, DIYOS KO, BAKIT MO AKO PINABAYAAN?”

Dalawang tao na ang nakakaraan,  nang ako ay maatasan na magbigay pagpapalalim sa isa sa mga pitong huling wika ni Kristo sa Parokya ng Santa Cruz, sa Santa Cruz, Maynila.  Ito ang naging laman ng aking ibinahagi.

 

IKAAPAT NA HULING WIKA:

“DIYOS KO, DIYOS KO, BAKIT MO AKO PINABAYAAN?”

PANIMULA

Ako’y lumaki sa Tondo, Maynila.   Bata pa ako ay lagi ko nang naririnig sa maraming tao ang maraming mga katanungan sa iba’t ibang sitwasyon at pagkakataon.  “Ano ba namang klaseng buhay ito, parang walang ng kaginhawahan?” ang tanong ng isang magulang na hirap na hirap at nag hahangad ng konting kaginhawahan sa buhay.  “Bakit siya pa ang namatay, paano na kami  nito?” ang tanong ng mga namatayan ng kapamilya.  “Nag-aaral naman akong mabuti, pero bakit bumagsak pa rin ako?” ang tanong ng estudyanteng bumagsak sa kanyang pag susulit. “Ang dami ko nang inaplayang trabaho pero ganun pa din, bakit hindi ako matanggap?”  ang tanong ng taong naghahanap ng mapapasukan. “Bakit ako pa ang nagkasakit, at may taning na ang buhay?” ang tanong ng taong may karamdaman. .  May mga bukang bibig pa nga na pag hirap na hirap ang isang tao ang lagi ko ring naririnig: “Diyos ko naman…Diyos ko naman…” Kung ating susumahin ang napakaraming mga katanungang ito – para bagang sinasabi ng mga taong ito ang : “Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?” Kung ikaw ang tatanungin saang mga pagkakataon mo nasabing pinabayaan ka ng Diyos?

Maraming mga pagkakataon na sa aking buhay ay natatanong ko rin ang katanungang ito: Bata pa ako ay naranasan ko na ang talagang mabuhay ng mahirap.  Nanduon nakikita ko ang aking mga magulang kung papaano ang gagawing paghahanap buhay sa Tundo, magsabay sabay ba naman kaming limang magkakapatid, at nag ampon pa ng dalawang pamangkin at sabay sabay na pag aralin ay isang napakalaking pagsubok sa aking mga magulang.  Nanduon lagi kong naririnig sa kanila:  “Mahirap talaga ang buhay, mahirap talagang mabuhay, tila wala nang kaginhawahan ang buhay…” parang araw araw yatang naririnig ko yan sa kanila.  Bata pa ako, lumaki na ako sa seryosong pamilya na nais na makaranas ng kaginhawahan sa buhay.  Duon ko napatunayan, katulad ng naririnig ko sa marami:  mahirap nga talaga ang buhay, mahirap mabuhay.

Bata pa ako ay nag nanais na akong pumasok sa seminaryo, ngunit sabi ng nanay ko ay gastos lang daw iyon, bakit hindi na lang daw ako mag aral mabuti, magtapos at magtrabaho at nang makatulong sa kanila.  Hanggang sa hindi ko na mapigilan ang magbingi bingihan sa tawag na ito.

Sa maraming pagkakataon sa pagsunod ko sa Banal na Tawag ng Pagpapari ay hindi pa rin naging maayos ang pinansyal na estado ng aking pamilya.  Medyo kinakapos pa rin.  Hindi ba’t kapag susumusunod ka kay Kristo ay ipinagkakatiwala mo ang lahat lahat sa kanya, pati na ang pamilya na iyong iniwan, ay magiging maayos. Nakakalungkot na kung minsan kaming mga tumutugon ay hindi pa rin pala nakakaligtas sa mga pagsubok. Katulad ng pagkakasakit ng mga magulang. Parang ang naging  pag tugon sa tawag ng Diyos ay kondisyonal, na hindi naman tama.

Ang pagsunod sa Banal na Tawag ay hindi madaling biro.  Ang buhay sa seminaryo ay marami ring mga pagsubok na kinakaharap. Nanduong patuloy na hinahanap ang Diyos sa mga paulit – ulit at ordinaryong mga pangyayari.  Kadalasan nauuwi sa kawalan pa rin – kasabay nito ang mga pagtatanong na may ruon ba talagang Diyos? Mayruon ba talaga akong bokasyon sa ganitong buhay? Ano ba kasing ginagawa ko dito?   Sa loob ng seminaryo maraming pagkakataon na gusto ko ng lumabas at bumigay sa pagsubok na kinakaharap.  Hindi biro ang pang araw araw na pananalangin sa Banal na Sakramento, sa katahimikan, ay ipinapakita sa akin ng Diyos ang aking mga nakaraan. Nanduong pilit kong tinatakasan ang mga karanasang iyon pero pilit na pinapaharap sa akin ng Diyos.  At nakikita ko ang maraming mga karanasang pakiramdam ko ay wala ang Diyos, ang layo layo Niya.  Pero sa bandang huli nanduon Siya at karga karga Niya ako.

May isang lalaking nagdasal sa harap ng imahen ng nakapakong Kristo.  Ang tanong ng lalaking ito kay Kristo, “Panginoon, bakit kung kailan mas lumalapit ako sa Iyo, at sumusunod sa Iyo mas nararanasan ko ang mga bagyo sa aking buhay, ang buhay ko ngayon ay puno ng mga problema, ito po ba ang napapala ng mga taong  lumalapit sa Iyo?” at sumagot si Kristo, “Pasensya ka na ha, alam mo sa sobrang pagsama mo sa kin, sa sobrang pagdikit mo sa akin, sa sobrang pagyakap mo sa akin, pati katawan mo nabahiran ng aking dugo…”

Ngunit sa likod ng mga karanasang ito hindi ba’t ang sarap at ang gaan sa pakiramdam na may isang taong karamay natin, na nagsasabing hindi ka nag iisa sa laban na ito, naranasan ko nayan at napagwagian…kung nakaya ko, kaya mo rin… si Kristong nakabayubay sa Krus na tumataghoy, “Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?” Marahil ito’y itinuturing ng marami na itong ikaapat na wikang sinambit ni Hesus ang pinakamapait na pangungusap na nagtatanong…Ano nga kaya ang malalim na ibig ipakahulugan ng wikang ito?  Ano nga kaya ang nais ipakita ni Hesus sa Kanyang nasabing ito?

PAGPAPALALIM

Ang pang apat na wikang ito ay nagpapatunay na pakikiisa ng Diyos na nagkatawang tao sa atin.  Dito ipinapakita na si Hesus ay tunay na taong – tao.  Hinubad niya ang kanyang pagiging Diyos, tumupad sa kagustuhan ng Ama na maging kaiisa natin.  Nahihirapan, natatakot, nagtatanong sa panahon ng pagsubok.  Si Hesus ay katulad na katulad natin maliban sa kasalanan.  Ang pagsigaw ni Hesus ng pangungusap na “Diyos ko, Diyos ko, Bakit mo ako pinabayaan?” ay nagpapakita ng apat na puntos o sitwasyon:

Una, ang pagtaksilan at iwanan ng kanyang mga alagad na hindi na iba sa Kanya bagkus ay tinuring na Niyang mga kaibigan. Ang mga kaibigan, na tinuring na mga kapatid.  Napakasakit ang pagtaksilan ng isang kaibigan – katulad ng ginawa nina Judas at Pedro.  At mas masakit ang mag isa ka sa laban ng buhay na wala kang kasamang mga kaibigan – kaibigang maninindigan para ikaw ay ipagtanggol, tulungan, pagaanin ang kalooban.  Hindi ba’t ang sarap ng pakiramdam na sa panahon ng mg pagsubok pag alam mong may mga kaibigan kang karamay, nandyan sila, kahit wala maitulong sa iyo ay tahimik kang sinasamahan, at kapasan sa bigat ng problemang dinadala.

Ikalawa, ang maiwang mag isa.  Nung oras na nagdarasal sa Ama si Hesus sa hardin ng Gethsemani, nanduon makikita natin na takot man siya sa sasapitin niya kinabukasan sa pag pako sa Kanya sa Krus ay sumunod siya sa paniniwalang kalooban ito ng Ama, samakatuwid, ay hindi siya mag iisa.  Ngunit ng aktong nakabayubay na si Hesus sa Krus at inaalimura pa ng maraming mga tao, sinabayan pa ng hirap sa pagkakapako sa Krus ay talagang naramdaman niyang siya ay nag iisa.  Naramdaman ni Kristo na inilayo ng Kanyang Ama ang Kanyang Mukha  sa Kanyang Anak.  Sa pagkakataong ito, dinanas ng Anak ng Diyos ang poot ng Ama dahilan sa pasan-pasan Niya ang kasalanan ng buong sangkatauhan.  Siya ang kordero ng Diyos na inialay patayin upang alisin ang kasalanan ng sanlibutan.  Bagamat siya’y banal, walang kasalanan at dalisay sa kalinisan, Siya’y itinuring na makasalanan alang- alang sa atin.  Dahil dito’y Siya’y nawalay sa Kanyang Ama…siya’y naiwang nag-iisa.

Ikatlo, ang makita ni Hesus na ang mga taong kanyang tinulungan, pinagaling, pinatawad, minahal at pinaglingkuran ay kabaligtaran ng kanyang dapat tanggapin sa kanila – ang kawalan nila ng pasasalamat at utang na loob sa Kanya.  Ang mga taong matapos niyang bigyang katarungan, busugin sa kanilang kagutumang pang ispiritwal at bigyan kagalingan pang pisikal ay halos ipagsigawan na siya ay tunay na Anak ng Diyos.  Ang mga taong sumisigaw ng Hosana sa Anak ni David, ang Anak ng Diyos nuong maluwalhati siyang nakapasok sa Herusalem, ay madaling makalimot… habang siya’y nakabayubay sa krus ay iba na ang kanilang mga sigawan – ipako siya sa krus.

At bilang panghuli, ang makita ni Hesus ang kanyang mga minamahal, lalo na ang kanyang Inang nahihirapan.  Hindi ba’t ang hirap iwanan ang isang minamahal lalot na’t ang isang ina.  Ang Kanyang Ina na nag aruga sa Kanya sa loob ng tatlumput tatlong taon.  Sumisigaw na Siya sa hirap sa krus, at mas nararamdaman Niya lalo ang hirap sa Krus sa pagkakita Niya sa kanyang Ina na tumatangis.  May kasabihan ang mga magulang na hindi kayang makita ng mga magulang ang kanyang anak na nahihirapan. Kay Hesus ay ganun din, Siya bilang isang anak ay ayaw makita na nahihirapan ang kanyang Ina, kasama ng mga kaibigan at alagad niya na naging tapat sa Kanya.

“Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?”  Ang panalangin nasambit ni Kristo habang binabata ang mga pagsubok. Isa pa rin ang kanyang dinadaingan, ang Diyos.  Isa parin ang kanayang, binubuksan ng loob- ang Diyos.  Siya at tanging siya lamang ang nakakakita ng bawat kanyang pinagdadaanan.  Ang Diyos lamang ang nakaaarok ng bawa’t hirap.  At siya lamang nag mapagkakatiwalaan.  Nasa kahulihulihan ay sa Diyos pa rin ihahabilin ang lahat.

Hindi ba’t sinabi ng Diyos na: Lumapit kayo sa akin, kayong mga nabibigatan sa buhay, at bibigyan ko kayo ng kaginhawahan.”

Pinangarap din ni Kristo: Mapapalad ang mga nagdurusa…ang kaharian ng Diyos ay nasa kanila.

Alam ni Kristo kung paanong naghirap ang Ama ng higit pa sa dinaranas niyang hirap. Biruin mong ang kaisa-isang Anak ay iaalay mo sa iba, para maghirap, at patayin.  Hindi biro sa isang magulang.  Pero dinaanan ito ng Ama dahil sa tindi ng pagmamahal Niya para SA TAO.

ITO ANG PATUNAY NG WALANG HANGGANG PAG-IBIG NG DIYOS.

HAMON

Ang Diyos ay di tagabigay ng solusyon kundi una at higit sa lahat ay kadamay natin sa pag suong sa hirap at pagsubok na dinaranas.

Tulad ni Kristo, kailangan harapin natin ang pagsubok ng may katatagan.  Di dapat tayo padaig sa takot.  Dahil pag naunahan tayo ng takot, nagagawa natin ang mga bagay-bagay na di dapat gawin. Unahan ng isang hakbang at ang Diyos ang siyang aagapay.  Ang lakas natin ay magbuhuhat sa Diyos.  Nawa’y makita natin na sa paghihirap ni Kristo, ginamit Niya ang krus, hindi lang para maghirap, kundi ginamit din niya itong luklukan at tungtungan patungo sa Ama at tunay na kaginhawahan.  Ang Krus ang regalong simbolo ng pakiisa ng Diyos sa tao.  Ang pinagbubukalan ng walang hanggang pagmamahal ng Diyos.  At nawa’y sa bandang huli kapag ating sinasambit ang pangungusap na: “Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?” ay nagpapakita ng pag asa na ang Diyos ang Siyang bahalang umagapay sa atin sa mga bagyo ng ating buhay.  Si Kristo ay hindi nanatiling nakapako sa Krus at namatay, Siya’y nagtagumpay at muling nabuhay… wag katakutan ang Krus… bagkus yakapin at mahalin… Amen.