LANGIT…

Biglang bumalik sa ala-ala ko ang nangyari sa akin nuong nakaraang taon, sa huling klase namin sa Eschatology, (ito na rin ang huling pagklaklase ko sa San Carlos Seminary bilang estudyante), nag report kaming dalawa ng kaklase ko tungkol sa topic na HEAVEN (langit), ang type ng reporting naming ay documentary. Sinimulan naming ito sa pamamagitan ng pagngangalap ng kasagutan kung ano nga ba ang langit? Makikita at maririnig mo sa video interview naming ito na talagang kahit ordinaryong tao ay may idea kung ano ang langit.

Pagkatapos ng aming reporting, dumako kami sa question and answer, kung saan magtatanong ang mga kaklase namin, natanong ako ng kapartner kong reporter, na paano nga kaya kung wala naman palang langit?

Ang dahilan kaya tayo umiiral dito sa lupa at nagpapakabuti ay dahil gusto talaga nating mapuntahan ang langit sa katapusan ng ating buhay. Ito ang pinangako sa atin ng Diyos, paulit ulit itong binabanggit ni Jesus sa kanyang pangangaral nuon. Ako man ay nagpapakabuti dahil nais kong mapuntahan ang lugar na ito, makaharap ang Diyos at magkaruon ng buhay na perpekto at buo.

Embraced-in-the-Hug-of-Jesus-Christ-e1409950520664-1024x703.png

Ngunit paano kung wala naman palang langit, e di wala, pero patuloy pa rin akong tutugon sa Banal na Tawag ng Diyos, patuloy pa rin ang aking pag OO sa Kanya. Natapos na rin ang aking seminary formation, isang buwan na akong pari, sa paglingon ko sa nakalipas na mga taon kong pag aaral ng Teolohiya, masasabi kong, hindi nga pala langit lahat, nakaranas din ako mala impyernong pangyayari, ngunit hindi ako nanatili rito, pinilit kong marating ang langit ng tagumpay. Wala mang langit, patuloy pa rin ako magmamahal kahit na masakit na masakit na. Patuloy pa ring magbibigay kahit walang wala na.

Sabi nga ng panalangin ni San Fracisco Javier (Pagkabighani): Hindi sa langit Mong pangako sa akin. Ako naaakit na Kita’y mahalin, At hindi sa apoy – kahit anong lagim . Ako mapipilit nginig Kang sambahin. Naaakit ako na Ika’y mamalas. Nakapako sa krus, hinahamak-hamak. Naaakit ng ‘Yong katawang may sugat. At ng tinanggap Mong kamataya’t libak.

Naaakit ako sa ‘Yong pag-ibig. Kaya’t mahal Kita kahit walang langit, Kahit walang apoy, sa ‘Yo’y manginginig. Huwag nang mag-abala upang ibigin Ka. Pagkat kung pag-asa’y bula lamang pala, Walang mababago, mahal pa rin Kita! Amen.

Thank you may Pasko

Nasa kalagitnaan na tayo ng ating pagdedebosyon ng Simbang Gabi. Kalakip nito ang pagsasakrispisyo: pag-gising ng napakaaga sa napakalamig na umaga. Sa ginagawa nating pagsisimba, alam nating may kahilingan tayong hinihingi sa Diyos, sabi nga eh, kapag nakumpleto raw ang siyam na araw na simbang gabi, tiyak ang hiling mo ay matutupad. Isang himala ang darating. Ngunit dahil sa okupado ang ating mga isipan at puso ng mga kahilingang ito, nakakaligtaan natin ang regalong nasasa atin na.

Ito ang Eukaristiya, ito ang patuloy na pagbibigay ni Hesus ng Kanyang sarili sa ating lahat. Sa anyong tinapay at alak, pinapawi nito ang lahat ng ating espiritwal na kagutuman at pangangailangan. Nasa atin na ang ating mga sinasamo, kailangan lamang maging mulat sa mga biyayang dala ng Emanuel na nasa Eukaristiya.

1458687_406500849452821_633349003_nSa simbang gabing ating dinadaluhan, sinasamahan natin si Maria sa siyam na buwang paghihintay na mailuwal ang Emanuel, (siyam na araw na nobena). Ang Kanyang pag “OO” ang siyang nagpabago sa lahat. Ang Diyos ay naging sobrang lapit sa tao. Ang Diyos ay nakipamuhay sa Diyos. Ang Diyos ay naging taung-tao na katulad natin, maliban sa kasalanan. Bagamat ang kapaligiran ay nababalutan na ng saya, dala ng iba’t ibang makukulay na palamuti, Christmas party kahit saang dako, maririnig ang masasayang awiting pamasko, sinabayan pa ng napakalamig na panahon, tayo pa rin ay nasa panahon pa rin ng paghihintay (Advent season) sa kaarawan ng Emanuel.

Sabi nga sa kanta: “Ang pasko’y paalala. Na bawa’t isa’y pagpapala. Mula sa Kanya, na unang biyaya.” Tunay nga ang paalala na ito na si Hesus ang Emanuel ang pinagmumulan ng lahat ng pagpapala, at makita natin sa ating sarili, sa kapwa, at sa mga bagay na pinagkakaloob Niya ay mga biyaya pa rin. Ang Diyos ang unang nagmahal sa atin, biglang tugon tayo man ay nagmamahal din. Iyan ang hiwaga ng Eukaristiya. Ang pagkakaloob ng Diyos ng biyaya.

Kaya ngayong pasko. Ang blessings ko’y Ikaw Hesus
Thank you, thank you Hesus, ang bait-bait Mo.

Tanging Yaman

Introduction:

 Hightech gadgets? Mansyon o condominium? O mapormang luxury cars? Malaking pera sa bangko? Kasikatan?                 Maimpluwensyang posisyon?

Aminin man natin o hindi, ang mga bagay na ito ang sukatan ng materyal na mundo. Ito ang nagsasabi sa ating tayo ay mayamang mayaman. Hahangaan ka ng marami kapag nasa iyo ang mga bagay na ito.  Ngunit ang mga bagay na ito ay mga mga bagay na naluluma, nasisira, kumukupas at maaring mawala o manakaw sa atin. Ang ebanghelyo ng talinghaga ng natagpuang perlas at kayamanang nakabaon sa ilalim ng lupa ay nagpapaabot ng mensahe sa kung ano ang Kaharian ng Diyos, yaman, at paghuhukom.  Mga talinghagang nagtuturo sa atin ng tamang pagpili at pagpapahalaga sa mga tunay na yaman.

Ngayong school year na ito, ako ay graduating student na sa pag aaral ko sa Teolohiya, hindi ko maiwasang muling balikan ang karanasan ko, kung saan ako ay tinawag ng Diyos na pumasok ng seminaryo.  Bago ako tumugon sa Banal na Tawag na ito, ako po isang high school teacher, ilang taon din akong nagturo, may magandang trabaho, may mapagmahal at masayang pamilya, ang lahat ng ito ay aking pinahahalagahan. Ngunit nasumpungan ko ang kayamanang mas matimbang ang halaga, itong mga bagay na aking pinahahalagahan ay aking iniwan, upang makamtan ang kayamanang napakahalaga. Nakita ko ang napakahalagang perlas.

pearl

Ako ay kabilang sa isang religious order, Congregation of the Blessed Sacrament, kaming lahat ay namumuhay sa tatlong vows na aming isinasabuhay, ang poverty, chastity at obedience.  Ang kahirapan o poverty ang siyang lutang na lutang sa araw-araw naming pamumuhay.  Kung saan ang mga personal naming ari-arian ay aming hinayaang ariin din ng iba, namumuhay ng simple, ang mga pinipili ay payak, walang celfone, walang laptop, walang personal na akin, habang ang materyal na mundo ay kumakaway at tila baga  nagsasabing para masabing mayaman ka, kailangan tangan mo ang lahat ng ito.

Subalit sa pagtakbo ng panahon ng pamamalagi ko sa seminaryo, ipinakita rin sa akin ng Panginoon ang aking mga kakulangan at mga limitasyon.  Maraming mga pagkakataong ipinagpapalit ko Siya sa ibang kinang.  May mga sandaling, isina-isantabi ko nga ang lahat upang piliin ang kinang na ito.  May mga pangyayaring nakakapit nga ako sa Kanya pero tangan-tangan ko pa rin sa kabilang kamay ang ibang mga kaagaw Niya sa aking buhay.  Pilit kong binibitawan pero, pilit ko pa rin talagang hindi mabitaw-bitawan. Ang pag-ibig ko para kay Jesus ay hindi pa pala ganap.  Nakita ko ang kayamanang nakabaon. Inangkin ko kapalit ng mga bagay na pinahahalagahan ko.

images (2)

May apat na magbabarkada ang nakasakay sa pampublikong bus, tatlong lalaki at isang babae, ang isang lalaki ay kumakain ng junk food, maya maya nagsalita ang isa niyang kaibigan at nagtanong: “ Sinong may headphone?” At sumagot ang kumakain ng, “ito, ito…” ngunit bago nya matanggal ang headphone na gamit nya ay pinahawak nya ay kanyang kinakain, kasunod ang pag abot ng headphone sa kanyang kaibigan, matapos nito, kanya uling binawi ang pagkaing pinhawak niya.

Maya-maya, nasabi naman ng kaibigang katabi nya: “ang lamig bro…” pinahawak nya muli ang pagkain hawak nya sa katabi nya, para mahubad nya at maipahiram ang jacket na suot nya.

At ang kaibigan nyang babae naman, ang napansin nya na na gustong matulog, kaya natanong nya, “ masakit?” ibig sabihin nangangawit na ba ang leeg nya, kaya ang ginawa nya muli nyang pinahawak ang pagkaing hawak nya, upang matanggal ang unan na nasa leeg nya at ito’y mailipat sa leeg ng kaibigan nya.

Ngunit ng maibalik na sa kanya ang lalagyan ng pagkain nya, siya ay biglang nagulat. At siya ay nagulat dahil wala na palang laman ang kanyang kinakain: natanong nya na lang: “anong nangyari?” habang tumitingin sa apat nyang kaibigan, nasabi nya lang: “ganyan…ganyan…” Ganyan nga ang mangyayari sa atin, kapag binitawan natin ang mga bagay na nasa sa atin, tiyak mauubusan tayo, tiyak pagsisihan natin natin na bakit ko pa binitawan ang mga bagay na ito, ngayon ako naman ang nawalan.

images (1)

Ngunit sa Eukaristiya, ang paglalaan ng sarili ni Jesus ay nagkaruon ng kaganapan. Ang buhay niya ang pinakamahalagang yaman niya, alam nating kanya itong pinahalagahan, ngunit ang mahalagang ito ay kanyang ibinahagi, hanggang sa pagkabayubay ng kanyang katawan sa krus.

Ano ang mga yaman mo na hindi mo pa rin mabitaw bitawan upang maipagpalit mo sa pinakamahalagang antas na yaman. Sa Eukaristiya ating dinadaluhan tuwing linggo, ang sarili mismo ni Jesus ang kanyang inilalaan sa atin, nawa’y masabi nating ang eukaristiya ay sapat na, ang kanyang paglalaan ng sarili ay sapat na, ang kanyang pagmamahal ay sapat na, dahil ito ang ating tanging yaman. Amen.

 

 

Aksidente

July 16, 2012, Lunes, 9:00 a.m. Skyway, Muntinlupa – ito and araw na di ko makakalimutan. Dalawang taon na rin pala ang nakakalipas.  Ang community ng Sta. Cruz Parish ay papuntang Laguna para sa aming community outing.  Kaya nga lang, hindi sa outing napunta, kundi sa isang aksidente napunta, isa ako sa nakasakay sa kotseng bumabagtas sa kahabaan ng skyway sa Muntinlupa, bigla kaming nakarinig ng pagsabog, iyon pala, ang gulong sa likuran ng sasakyan namin ang pumutok, gumewang ang sasakyan, pakaliwa, pakanan, hindi na namin alam ang susunod na nangyayari, tahimik kaming lahat.  Ang tanging naririnig na lang namin ay ang tunog ng hindi malamang dereksyon ng sasakyan namin. Pumikit na lang ako. Nasabi ko na lang sa sarili ko at sa Diyos: “wala na to Lord, tapos na ko Lord, wala na to…” biglang huminto ang mundo ko, maraming ala-alang bumalik sa akin, bumagal lahat.

Hanggang sa tumahimik na ang lahat, wala na ring galaw akong naramdaman. Hanggang sa imulat ko ang mata ko, nakatagilid na pala ang sasakyan namin, hindi ako masyadong kumilos kasi alam ko, baka naka angkla na lang kami sa gilid ng skyway, at konting kilos lang namin ay babagsak ang sasakyang kasama kami.  Ngunit naging alerto kami at kalmado, isa-isa kaming lumabas ng sasakyan. Ng makalabas na kami, nakita ang itsura ng sasakyan, ay talagang natakot kami, pero napangiti pa rin ako,kahit takot, dahil nakita ko ang sasakyan na ilang pulgada na lang ang layo at mahuhulog na pala ito sa baba ng skyway, at ang sumunod na tagpo ay nasa emergency room na kaming lahat  sa Ospital ng Muntinlupa.

555552_10150986084185665_695430115_n

Sa loob ng ospital, kami ay tinanong kung taga saan, sinabi namin na kami ay galing ng Sta. Cruz, Maynila, at kami ay mga pari at seminarista.  At nasabi na lang ng kausap namin na kaya pala nakaligtas ng buhay sa aksidente dahil mga pari at seminarista kami. Niligtas daw talaga kami ng Diyos.

Pangalawang buhay, ito marahil ang handog ng Diyos sa akin at sa aming lahat na kasama sa aksidenteng nabanggit.  Buhay na pandugtong, buhay na muling ipinagkaloob, buhay na regalong muli sa amin.  Wala akong emosyon na maramdaman habang nasa ospital at habang pauwi na ng konbento. Ngunit pagsapit ng gabi, ng ako ay mapag isa na sa loob ng aking kwarto, duon na ako umiyak ng umiyak, duon na lumabas ang emosyon kong hindi ko maintindihan kanina pa.  Magkakahalo, awa sa sarili, takot sa nangyari, pag iisip na paano kung patay na ako ngayon, at sa bandang huli, pagbibigay pasasalamat sa Diyos sa pangalawang buhay na kaloob Niya.

W-OLMC-35

Naalala ko na lang bigla, kapistahan pala ng Our Lady of Mt. Carmel ngayon, marahil niligtas kami sa tulong ng mahal na ina, hinawakan ang eskopularyong suot naming sa aming mga leeg, upang hindi kami tuluyang mahulog sa kamatayan.  Umiiyak pa rin ako, inilabas ko na lang eskopularyong laging suot ko, hinalikan ito saba’y naibulong sa mahal na Ina: “salamat, nadyan ka…”

BOKASYON

Ang bawat bokasyon ay may kalakip na kwento, kwento ng paghahanap sa Diyos, at mismong paghahanap ng Diyos sa tao. Napakahabang kwento kung aking isasalaysay ang aking kwentong bokasyon. Sa apat na puntos akin itong ilalahad.

Una, ang bokasyon ay isang banal na pagtawag mula sa banal na Tumatawag (Diyos). Tinawag sa ganitong buhay dahil sa pagmamahal ng Diyos. Maraming uri ng bokasyon, hindi ito nalilimitahan sa pagpapari, ito man ay maging sa pag aasawa, o estadong nag-iisa.

Ikalawa, ang Diyos sa kanyang pag tawag, walang sini sino, napakarami ko nang narinig nagsabing: “Bakit ako papasok ng seminaryo,eh makasalanan ako, para lang yan sa mga banal.” Meron pang nagsabi na: “Naku bakit ka nasa seminaryo? Sayang ka?” Dalawang magkasalungat na pananaw, na nangangailangan ng kaliwanagan. Una, hindi nalilimitahan ang pagtawag ng Diyos sa mga mahihina, makasalanan, at walang kwenta. Hindi man kapatdapat sa Banal na Tawag, Kanya itong minamarapat. Ikalawa, bakit tayo nanghihinayang na magbigay sa Diyos, at ang ibinibigay natin sa Diyos ay iyong the best natin, hindi latak at tira tira lamang.

Ikatlo, ang Diyos ay patuloy na kapiling natin, ang Diyos na nasa seminaryo at simbahan, ay parehong Diyos na nasa ating tahanan, nasa paaralan, nasa opisina at iba pa at higit sa lahat nasa puso natin at hindi nawawala. Naranasan ko ito ng ako ay lumabas pansamantala ng seminaryo, ang Diyos na iniwan ko sa seminaryo ang Siyang patuloy na gumabay at hindi kailanman nagtampo, at ngayon ay aking tinatapos ang huling taon ng pag aaral sa Teolohiya. Hindi Siya ang nawawala, kundi tayo ang nawawala at lumalayo.

ImagePanghuli, kapag ang Diyos ang tumawag, ang lahat ay kayang iwan. Ang sarap sarap mamili kapag pareho mong pinahahalagahan. Sabi nga sa dialogue ng isang pelikula: Sa isang pipiliin, isang libo ang tinatanggihan. Minahal ko at ginusto ko ang pagtuturo, ngunit tinalikuran ko to, mahalaga ito, pero mas pinili ko ang mas matimbang ang halaga. Sa huli ko na lang nalaman, na kaya ako muling tinawag, ay dahil ayaw niyang malimitahan ang aking pagtuturo sa apat na sulok lamang ng classroom, bagkos sa mas malawak na classroom, sa mas maraming tao, sa mas malawak na classroom, na tinatawag nating realidad ng buhay.

Ngayon, patuloy kong ninanamnam ang sarap ng ikalawang pagtawag, ganuon pala ang pakiramdaman ng muling pakikipagbalikan sa taong pinahahalagahan ka at minamahal. Amen.

KAINAN NA.

Marahil pamilyar kayo sa commercial ng isang sikat ng instant noodles, kung saan pinahahalagahan ang sabay sabay ng pagdulog sa hapag kainan ng isang pamilya, hindi ba’t sa commercial na ito, nagkakaruon din ng pagbabahaginan, nagiging lugar kung saan nagkakamustahan, nagkakaalaman ng mga nangyayari sa pamilya, may komunikasyon sa bawat isa.  ang mga magulang ay nagagabayan ang kanilang mga anak.

Image

Ngunit, tila ang halaga ng salu salo o sama samang pagkain ay nawawala na.  bihira na rin marahil na ang pamilya’y sabay sabay na dumudulog sa hapag kainan, dahil sa maraming ang salik, ang hirap kumain ng hindi nagkikibuan, dahil may mga alitang namamayani sa tahanan, gayundin naman ang pagiging abala sa maraming bagay, tuwing hapunan, marami sa atin ang nakaaabang na sa mga telenovela, ang mga anak, ay hindi maabala sa harapan ng computer, sa internet. At iba pa.

Sa Eukaristiya, sa harap ng hapag, ang Diyos at ang tao ay nagkakamustahan, nag huhuntahan, at hanggang sa dudulog sa kainan.

Ngunit aminin man natin o hindi, tayo ay nasisiyahan kung tayo ay inaanyayahan sa kainan, hindi marahil sa kung ano ang pagkain.  Kundi sa magandang kalooban ng nag anyaya, ang masayang pagtitipon at umpukan ay nagdudulot ng mahalagang kahulugan.  Dahil sa lahat ng ito, bagamat di gaanong kasarap ng pagkain ang panauhin ay lubhang nasisiyahan.  Pinatutunayan nito na ang piging o salu salo na may kasamang masayang umpukan at usapan ay talagang mahalagang simulain at sumasarap ang pagkain.

Image

Si Hesus ay lumalahok sa maraming kainan upang ipahiwatig ang mga bagay na ito.  Una, sa pagsalo niya sa mga naninigil ng buwis, mga makasalanan, ito ay isang maliwanag na tanda ng kanyang pakikiisa sa mga taong ito.  Siya’y isang propeta at guro na nakikipagkaibigan sa lahat sa buklod ng kainan at kapatiran. Ang kanyang pakikiisa ay tanda ng maliwanag na pagpapatawad at pagiging maunawain. Ikalawa, si Hesus ay nagtuturo din habang kumakain, ginamit niya ito upang ipahiwatig ang awa ng Diyos.  Ikatlo, sa Huling hapunan, ang sal-salo na kinasangkutan ng Eukaristiya, siya ay gumamit ng tinapay at alak, mga sagisag ng kabutihan at pag aalaga ng Diyos.  Kaya nga walang dumadalo sa masayang salu salo dahil sa pagkain lamang.  Ang gayong paniniwala ay sinunod sa mga pagkain at sa huling hapunan binigyan diin ang diwa ng pagkakaisa at pakikisama kung kaya sinasabi niyang ang tinapay ang tunay na pagkain at alak ay tunay niyang dugo, ang dugo ng bago at walang hanggang tipan.

 

Ang Eukaristiya ay isang salu salo.  Pagsasalu salo ng hindi lamang pagkain, kundi ng buhay, ng presensya at ng pagkawala, ng tagumpay at kabiguan, ng ngiti at pagluha, dahil alam nating sa eukaristiya, sa hapag ng Diyos, siya ay ating nakakasalo.

SAYANG…

“Palaging nasa huli ang pagsisisi at ibayong panghihinayang.”

Ewan ko ba, marahil tama nga ang kasabihang ito.  Sa pagtanaw ko sa ilang taong lumipas sa  buhay ko, marami pa rin akong mga pinanghihinayangan, na ang pakiramdam ko ay dapat hindi ko na lang ginawa, o dili kaya dapat nuon ko pa ginawa, at ngayon ay litaw na litaw ang mga epekto at talagang naapektuhan ako.  Muli na naman pumapasok sa katawan ko ang pagiging mainipin at kawalan ng pasensya sa sarili.

disappointment-253x300

Sana – ito ang salitang kaakibat na ng salitang panghihinayang.  Sana ganito na lang…sana ganyan na lang…sana dito…sana doon…sana ngayon na…sana nuon pa…ang daming sana…ang daming nasayang.

Hindi ko alam pero alam ko sa pagtanaw ko ng mga kamalian at panghihinayang ko sa nakalipas na mga taon sa buhay ko…marami akong natutunan.  Natutong magdesisyon, may takot man, at hindi alam ang magiging resulta, pero naharap ko. Natutong tanggapin ang pagkakamali at nalaman na lahat pala ay nagkakamali at walang perpektong bagay at tao.  Natutong muling bumangon at hindi mawalan ng pag-asa. ‘Yan na nga lang ang tanging pinanghahawakan ko, hindi ba dapat na huwag ko ng bitawan pa.

eat the sun

Siguro puede kong itama ang kasabihan na nasa itaas. Maari ko itong palitan ng: “walang maling karanasan…kundi mga tamang natutunan.”

Ang sarap palang maglakbay…ang sarap palang mabuhay…ang sarap palang hindi matakot magkamali…marami mang panghihinayang…ang sarap namang malaman ang maraming aral ng buhay…sige lang…tuloy pa rin ako…