LANGIT…

Biglang bumalik sa ala-ala ko ang nangyari sa akin nuong nakaraang taon, sa huling klase namin sa Eschatology, (ito na rin ang huling pagklaklase ko sa San Carlos Seminary bilang estudyante), nag report kaming dalawa ng kaklase ko tungkol sa topic na HEAVEN (langit), ang type ng reporting naming ay documentary. Sinimulan naming ito sa pamamagitan ng pagngangalap ng kasagutan kung ano nga ba ang langit? Makikita at maririnig mo sa video interview naming ito na talagang kahit ordinaryong tao ay may idea kung ano ang langit.

Pagkatapos ng aming reporting, dumako kami sa question and answer, kung saan magtatanong ang mga kaklase namin, natanong ako ng kapartner kong reporter, na paano nga kaya kung wala naman palang langit?

Ang dahilan kaya tayo umiiral dito sa lupa at nagpapakabuti ay dahil gusto talaga nating mapuntahan ang langit sa katapusan ng ating buhay. Ito ang pinangako sa atin ng Diyos, paulit ulit itong binabanggit ni Jesus sa kanyang pangangaral nuon. Ako man ay nagpapakabuti dahil nais kong mapuntahan ang lugar na ito, makaharap ang Diyos at magkaruon ng buhay na perpekto at buo.

Embraced-in-the-Hug-of-Jesus-Christ-e1409950520664-1024x703.png

Ngunit paano kung wala naman palang langit, e di wala, pero patuloy pa rin akong tutugon sa Banal na Tawag ng Diyos, patuloy pa rin ang aking pag OO sa Kanya. Natapos na rin ang aking seminary formation, isang buwan na akong pari, sa paglingon ko sa nakalipas na mga taon kong pag aaral ng Teolohiya, masasabi kong, hindi nga pala langit lahat, nakaranas din ako mala impyernong pangyayari, ngunit hindi ako nanatili rito, pinilit kong marating ang langit ng tagumpay. Wala mang langit, patuloy pa rin ako magmamahal kahit na masakit na masakit na. Patuloy pa ring magbibigay kahit walang wala na.

Sabi nga ng panalangin ni San Fracisco Javier (Pagkabighani): Hindi sa langit Mong pangako sa akin. Ako naaakit na Kita’y mahalin, At hindi sa apoy – kahit anong lagim . Ako mapipilit nginig Kang sambahin. Naaakit ako na Ika’y mamalas. Nakapako sa krus, hinahamak-hamak. Naaakit ng ‘Yong katawang may sugat. At ng tinanggap Mong kamataya’t libak.

Naaakit ako sa ‘Yong pag-ibig. Kaya’t mahal Kita kahit walang langit, Kahit walang apoy, sa ‘Yo’y manginginig. Huwag nang mag-abala upang ibigin Ka. Pagkat kung pag-asa’y bula lamang pala, Walang mababago, mahal pa rin Kita! Amen.

Advertisements

Puso

“Sawi ka ba sa pag-ibig?”

“Naranasan mo rin bang ma-in love?”

Ito ang ilan lamang na laging itinatanong sa akin bilang isang seminaristang patuloy na tumutugon sa Banal na Tawag.

Bumalik sa aking ala-ala ang mga katanungang ito dahil Valentine’s Day na naman. Napaka secular at commercialize ng pagdiriwang na ito. Punung-puno na naman ang mga restaurants, malls, at iba pa. Madami rin ang bumili ng bulalak gaya ng roses para ibigay sa kasintahan o sa minamahal. Sa mga paraang ito alam nilang maipaparamdam nila ang kanilang tunay na pagmamahal sa kanilang minamahal.

Image

Kasabay ng masayang pagdiriwang ng mga may kabiyak ngayon, ang realidad ay marami rin ang nangungulila dahil hanggang ngayon daw ay di pa rin nila nasusumpungan ang kanilang kabiyak. SMV – Samahan ng mga Malalamig ang Valentines.

Ngayong araw na ito, bilang isang seminarista, hinahamon ako na tignan ng mas malalim ang pangako kong kalinisan (vow of chastity) na aking isinasabuhay sa aking buhay relihiyosos.  Na maglalaan ng buhay sa Diyos, hindi mag aasawa, mamumuhay ng mag isa upang ang lahat ay makasama, hindi eklusibo sa isa.  At ang puso ay mahubog katulad ng puso ni Jesus, sa Kanyang Banal na Puso.

Kapapanuod ko lang ng pelikulang Bride for Rent, sa dulo ng pelikulang ito, ipinakita ang tunay na ganda ng bokasyon ng pag aasawa.  Kung saan ang mga mag asawa ay nagbahagi ng kanilang mga karanasan, hanggang sa pinakahuling nagbahagi ay isang ginang katabi niya ang kanyang mister na maysakit ng Alzheimer’s disease.  Sa kalagitnaan ng interview, nagtanong ang kanyang mister: “Sino ka?” sumagot naman ang ginang ng: “I love you” ay hinagkan siya ng kanyang mister. Dahil sa mga salitang I love you, nakikilala at  nagkakaruon ang mister ng seguridad sa kanyang misis kahit na wala na siyang maalala.

Image

Ang pagbibigay ng pagmamahal ay hindi natatapos sa araw na ito, bagkus, ito ay pang araw araw nating panata, hindi lamang sa mga taong mahal natin, iyong mga taong tanggap tayo, pati na rin sa taong napakahirap tanggapin at mahalin.

Sa araw na ito, alam kong lahat ay masaya, dahil alam kong ang Diyos ay pag-ibig. Na Siyang nagpapairal sa atin upang tayo ay patuloy na umibig. God is our Special Someone, when we have no one.