LANGIT…

Biglang bumalik sa ala-ala ko ang nangyari sa akin nuong nakaraang taon, sa huling klase namin sa Eschatology, (ito na rin ang huling pagklaklase ko sa San Carlos Seminary bilang estudyante), nag report kaming dalawa ng kaklase ko tungkol sa topic na HEAVEN (langit), ang type ng reporting naming ay documentary. Sinimulan naming ito sa pamamagitan ng pagngangalap ng kasagutan kung ano nga ba ang langit? Makikita at maririnig mo sa video interview naming ito na talagang kahit ordinaryong tao ay may idea kung ano ang langit.

Pagkatapos ng aming reporting, dumako kami sa question and answer, kung saan magtatanong ang mga kaklase namin, natanong ako ng kapartner kong reporter, na paano nga kaya kung wala naman palang langit?

Ang dahilan kaya tayo umiiral dito sa lupa at nagpapakabuti ay dahil gusto talaga nating mapuntahan ang langit sa katapusan ng ating buhay. Ito ang pinangako sa atin ng Diyos, paulit ulit itong binabanggit ni Jesus sa kanyang pangangaral nuon. Ako man ay nagpapakabuti dahil nais kong mapuntahan ang lugar na ito, makaharap ang Diyos at magkaruon ng buhay na perpekto at buo.

Embraced-in-the-Hug-of-Jesus-Christ-e1409950520664-1024x703.png

Ngunit paano kung wala naman palang langit, e di wala, pero patuloy pa rin akong tutugon sa Banal na Tawag ng Diyos, patuloy pa rin ang aking pag OO sa Kanya. Natapos na rin ang aking seminary formation, isang buwan na akong pari, sa paglingon ko sa nakalipas na mga taon kong pag aaral ng Teolohiya, masasabi kong, hindi nga pala langit lahat, nakaranas din ako mala impyernong pangyayari, ngunit hindi ako nanatili rito, pinilit kong marating ang langit ng tagumpay. Wala mang langit, patuloy pa rin ako magmamahal kahit na masakit na masakit na. Patuloy pa ring magbibigay kahit walang wala na.

Sabi nga ng panalangin ni San Fracisco Javier (Pagkabighani): Hindi sa langit Mong pangako sa akin. Ako naaakit na Kita’y mahalin, At hindi sa apoy – kahit anong lagim . Ako mapipilit nginig Kang sambahin. Naaakit ako na Ika’y mamalas. Nakapako sa krus, hinahamak-hamak. Naaakit ng ‘Yong katawang may sugat. At ng tinanggap Mong kamataya’t libak.

Naaakit ako sa ‘Yong pag-ibig. Kaya’t mahal Kita kahit walang langit, Kahit walang apoy, sa ‘Yo’y manginginig. Huwag nang mag-abala upang ibigin Ka. Pagkat kung pag-asa’y bula lamang pala, Walang mababago, mahal pa rin Kita! Amen.

Advertisements

MALING-MALI LAGI SI FATHER

Kapag sinimulan nya ng maaga ang misa, advanced ang relo nya,
Kapag na late na simulan ang misa, pinaghihintay nya ang mga tao.
Kapag may mga construction project sya, magastos si Father.
Kapag walang project, walang pakialam si Father.

Kapag kasama nya ang mga babae, playboy
Kapag mga lalake, pinagdududahan.
Kapag mga youth, kahina hinala
Kapag matandang babae, mama’s boy
Kapag nakadistansya sa mga tao, anti social at isnabero.

praying_priest_440.jpg

Kapag kabarkada ay mga matatanda, old fashioned.
Kapag kasama ay mga bata, out of place

Kapag matagal ang oras nya sa pagpapakumpisal, mabagal
Kapag mabilis magpakumpisal, wala syang panahong making sa nangungumpisal
Kapag nagsermon sya ng more than ten minutes, boring at homily abuse na
Kapag maikli naman ang sermon nya, hindi sya prepared.

Kapag ang boses nya ay malakas, sinisigawan ang mga tao
Kapag mahinahon magsalita, hindi maintindihan ang kanyang sinsabi.
Kapag may kotse si Father, napaka materialistic nya
Kapag wala naman kotse, napaka impraktikal nya at madalas nag tricycle lang.

Kapag laging bumibisita sa mga pamilya, lakwatsero
Kapag lagi lang na nasa loob ng kanyang kwarto, walang pakialam sa kanyang mga parishioners
Kapag humihingi sya nga mga contributions at donations, napakagastos nya
Kapag hindi naman humihingi ng pera sa mga tao, napaka yabang nya

prayer.jpg

Kapag sya ay bata pa, walang karanasan,
Kapag matanda na, dapat ng maretire

Kapag nagsorry sya sa mga mali nagawa, plastic at hindi totoo
Kapag hindi naman nag sorry, wala syang puso
Lagi na lang mali si Father sa paningin ng iba…

Habang sya ay nabubuhay, laging may mga taong mas magagaling sa kanya…
Pero kapag sya ay namatay…walang gustong sumunod na mga anak at batang lalake na maging paring papalit sa kanya.

 

Pananagutan

“Walang sinuman ang nabubuhay para sa sarili lamang
Walang sinuman ang namamatay para sa sarili lamang
Tayong lahat ay may pananagutan sa isa’t-isa.”

Ito ang ilan sa mga linya ng kantang pananagutan.  Lahat tayo ay tinatawagan na magkaruon ng pakialam sa ating kapwa.

Sa Ebanghelyo ni San Mateo (18:15:20) ito ay hindi usapin patungkol sa pagpapatawad, kundi kung ano ang nararapat gawin upang itama ang pagkakamali ng isang kapatid sa pananampalataya. Ang pagwawasto sa pagkakamaling ito ay tungkulin at pananagutan ng bawat isang Kristiyano sa isa’t isa.

“Wag mo akong pakialaman, buhay ko ito.” “Buhay n’ya yan, ‘wag tayong makialam.” “Ma at Pa! Malay ko at pakialam ko sa kanya!” Ito ang karaniwang namumutawi sa ating bibig lalo na’t ayaw nating masali sa usaping moral na nagawa ng ating kapwa. Ngunit tayo ay may pananagutan sa pagwasto ng nagkamaling kapatid.

images (1)

Ang ikabanata labing walo ay tinatawag na diskursong pampamayanan (community discourse), Sa buong kabanatang ito, itinuturo ni Jesus kung paano dapat tayo makitungo sa ating kapwa, bilang Kanyang mga alagad.

Sinasabi sa Ebanghelyo ngayon, ang tatlong hakbang para magkasundo ang lahat at maiwasan ang paglala ng sitwasyon kapag may kapwang nagkasala. Narito ang tatlong hakbang

Una, hinihikayat tayo na puntahan ang taong naka alitan, o taong nagkamali, upang siya ay kausapin ng personal at sarilinan lamang. Upang maiwasan ang pagkukuwento sa ibang tao. May karapatan ang taong nagkamali na malaman ang mga bagay na nagdudulot ng problema. At mapanatiling lihim ang pinag usapan sa pagitan ng dalawang nag usap.

Ikalawa, kung ayaw niyang makinig sa iyo, magsama ka pa ng isa o dalawang tao upang ang lahat ng pinag-usapan ninyo ay mapatunayan ng dalawa o tatlong saksi. Ang tungkulin ng ikatlo (third person) ay ang pumagitna at hindi upang kumampi sa kahit anong panig. Malaki ang posibilidad na may makitang ibang anggulo sa pagkakamali kung tatlong tao ang mag-uusap.

images

Pangatlo, kung ayaw niyang makinig sa kanila, idulog mo sa simbahan ang nangyari. Kahit tago man o hindi ang kasalanan, may epekto pa rin ito sa buong sambayanan. Hindi ba’t kung mayroong hindi pagkakasundo o pagkakaunawaan ang mga kasapi nito, tiyak apektado ang buong grupo. Kapag nakagawa ng kasalanan – tatlong tao ang apektado – sarili, Diyos, at ang komunidad. At kapag nagtagumpay ang pag-uusap sa tatlong hakbang na nabanggit, dito na papasok ang usapin ng pagpapatawad.

Lagi sana nating tandaan, na walang perpektong tao, walang perpektong pamilya, walang perpektong pamayanan. Talagang dumarating na nagkakasala, nadarapa, nagkakamali tayo. Ito ang katotohananan ng pamumuhay ng magkakasama.  At tayong lahat ay may pananagutan sa isa’t isa. At higit sa lahat, napakahalagang manalangin bago isagawa ang pag-uusap, nang gabayan tayo ng Espiritu Santo ng grasya sa wastong pakikipagkasundo. Amen.

FROM AFAR

I was still a college student then when I started to become fascinated with the Sta. Cruz Church. From my long break in class, I was exploring the nearby places in FEU (the University where I graduated) when I passed by the busy area of Sta.Cruz. As I look around, my attention was then caught by this old Spanish-built church. I was captivated by its exquisite appeal. At that moment, I felt differently as I headed through the door. Inside, I appreciate the inviting silence and the solemnity of the place, making me want to pray to the Blessed Sacrament, so as everyone else around me who are seated in that church.

As I watched from afar, I’ve observed the religious congregation occurring at that time. From the distance, I was so mystified with the way they pray and chant the psalms. Never did I know that I’ll be part of their evening prayer and that all happened, on that very momentous day.

May 4, 2012 – The day when I’ve become a member of this community. The fascination, bewildering, and mystifying became clear and fully apprehended. For a year, I was given a chance to witness what is stated in our Rule of Life # 41 that states “We will make our parishes into authentic communities shaped by the Eucharist, source and center of their life. They shall be: places of proclamation and the living of the gospel, places of prayer, Eucharistic adoration and festive celebration, places of sharing and fellowship, places of freedom and human development. United among themselves, our religious engaged in parish ministry shall collaborate in a special way with committed lay people.”

For a year, I was given a chance to experience the kind of life that I will embrace in the future as a Sacramentino Religious. My everyday experiences shaped and made me understand the following realizations:

First, In the formation house, I thought I am just nobody, limited in my knowledge and talents as compared to others. But then, I was given a chance to bring out the best of my potentials through the assignments entrusted by the Superior and Parish Priest to me. I was then appointed to be a Song leader in every morning mass, Intoner in every Lauds and Vespers, giving reflections, talks, recollections and formation in front of many people, and acting assistant treasurer of the community. These assignments somehow became so very easy for me, since I was a former accounting assistant in RCBC and a teacher by profession before I entered seminary. As I fulfill my devotion, there are times when I feel so elated, as I hear words of compliments from the parishioners such as “Brother, ang ganda ng boses mo…” “nakaka inspire naman ang talk mo…” “Br. Israel, ang galing galing mo naman…”, making me want to serve more with all the innate talents that God has bestowed on me, for I know that all these gifts has to be shared with them for me to inspire and touch their lives, and to eventually lead them to live a religious kind of life. Although at some point, I was also questioning myself if I am really that gifted because I hardly believe that I have such talents!

Second, I have this mantra everyday to “Always do my best!” that drives me to face all the works ahead of me with full of enthusiasm. I am always striving to be the best in every tasks entrusted to me. For me, to be consistently the best is the most important thing, but later did I know, that I was very wrong. I grew tired of always competing with myself, of always striving to be the best, because through that, I forgot to be good…to be a good individual; to be more compassionate; and to be more patient to myself and to others. From then on, I started to look life in a different perspective – that being the best has to yield positive outcome not only to myself, but for the common good of all.

Third, I also realized that the people of Sta. Cruz Parish are dynamic and unique. They will like you if you will always please them but they will hate you when you correct them in their wrong doings. I find it hard to cope with this principle and my desire to correct them only cause me troubles and pains. As a Sacramentino religious, I am very serious with my advocacy to rectify them because I care and love them. But I failed because there are some who are really not open for constructive criticisms. Through these conflicts, I grew wiser in dealing with them and that made me realize that no two people are alike in every aspect; that everyone has to be treated differently; and that’s why God created individuality is for us to be strong when one is weak; to be the positive when the other is negative; and to be white while the other is black; so in that way, we could learn to balance everything.

And lastly, I was so blessed to be assigned in this community because the religious members did not treat me only as a seminarian, but more so, as a mature religious. They gave me a chance to journey and to grow with them; they gave me a voice to express the love of God; they gave me eyes to see the beauty of vocation; and they gave me an ear to listen attentively to the voice of God. Being assigned in Sta. Cruz community became a chance for me to be a living witness of being a Sacramentino, a very Eucharistic person by joining them in everyday Eucharist, in adoration of the Blessed Sacrament, and in sharing my time with them in doing religious works.

My pastoral year exposure in Sta. Cruz community will forever be treasured in my heart. Those experiences I had, whether good or bad, are all worth remembering for those helped me become as religious as I am now. Those unclear pictures then on my head;  those confusion and mystifying, and those fascination and bewildering are now all gone. I have come to understand that the life I am embracing today and my life to be in the future is more on sacrificing and devotion, and the unselfish offering of my service to God and to others.

SPJE

(ang may akda ay naatasang mag bahagi ng kanyang pagninilay at personal na karanasan sa ikatlong araw na ginawang nobena para sa paghahanda sa kapistahan (Aug 2)  ng kanilang founder, St. Peter Julian Eymard).

Naalala ko pa nung nakarang Enero ng taong ito.  Ibinigay ko ang isang estatwa ni San Pedro Julian Eymard sa aking Spiritual Director (Fr. Nilo, OP).  Nang kanya itong buksan at makita ang laman, lumabas sa mukha niya ang kasiyahan.  At nasabi niyang talagang kakaiba ang founder ninyo, at kanyang nasabi ayon sa aking pagkakatand,  na ang estatwa na ito ay nagpapakita ng kababaan ng loob ng pagiging simple.  Kung mamasdan ang estatwang ito ay nakayuko na sumabay ang matang nakatuon sa hawak na Banal na Sakramento.  Si San Pedro Julian Eymard marahil ay nangungusap na: “ito ang tignan ninyo, ito ang purihin at sambahin ninyo, ito ang pinakamahalaga sa lahat ng bagay sa mundo, ang tanging yaman.”

Ano nga ba ang katangian ng isang tagatanod (Adorer) ni Kristo sa Kanyang Banal na Sakramento?  Bilang isang Relihiyoso-Seminarista ng Congregation of the Blessed Sacrament, nagtataglay kaya ako nito? Para kay San Pedro Julian Eymard ang katangiang pagiging mababang loob (humility) ang siyang dapat lumutang sa lahat ng mga katangian ng isang tagatanod ni Kristo sa Banal na Sakrameto.  Sa tuwing haharap ako at magdarasal sa harap ng Banal na Sakramento, kadalasang ang utak ko ay abala sa ibang bagay, ng mga pagpaplanong gagawin ko sa hinaharap.  Nakikipag usap man ako sa kanya ngunit ito ay pagdidikta sa Kanya ng mga gusto kong mangyari sa aking buhay.  Kahit ang aking mata ay hindi ko maipako ng matagal sa Kanya, dahil kusa itong pipikit.

Harinawang sa pagtakbo ng panahon, ang aking mata ay mamulat sa kaniningningan ng Banal na Sakramento na nasa aking harapan.  Ang aking isip nawa ay sa kanya lamang matuon.  Ang aking puso ay huwag nawang maging salawahan at patuloy na tumibok sa pag asang ako’y minamahal ng Diyos na aking pinagdarasalan.  Nawa’y tunay akong mabago sa pang araw araw na pagharap ko sa Kanya.  Isang Israel na mapagkumbaba, may kasimplehan sa mga naisin at pinipili, may buong pagtitiwala at tahimik na nakikinig sa mga nais Niyang mangyari sa buhay.

Salamat San Pedro Julian Eymard, sa pagiging perpektong modelo mo sa akin sa tunay na pagtiklop ng tuhod, pag pako ng paningin, pagtahimik ng isip at puso sa pananalangin sa Eukaristikong hari sa Kanyang Banal na Sakramento. San Pedro Julian Eymard, tapat na nagmamahal at nagpupuri sa Banal na Eukaristiya, turuan mo kami at ipanalangin. Amen.

*ST.  PETER Julian Eymard, the founder of the Congregation of the Blessed Sacrament, was born in La Mure, France, on February 4, 1811. He was ordained a priest for the Diocese of Grenoble in 1834 and entered the Marist Congregation in 1839.

One dominant thought burned with fierce intensity in the mind of this saintly priest: “The Eucharist is everything; we need nothing more”. He was filled with the desire to “bring everybody to love Our Lord, and to preach only Christ, and Christ in the Eucharist”.

For this purpose he founded the Congregation of the Blessed Sacrament in 1856, a body of men devoted to the Eucharist. He also founded the Sisters of the Blessed Sacrament in 1864 and the People’s Eucharistic League in 1859.

He died in his home town of La Mure on 1st August 1868.

The Congregation spread rapidly and now has about a thousand religious in the major cities of 30 countries throughout the world.

On December 9th 1962, Pope John XXIII canonized Peter Julian as the Apostle of the Eucharist.

O Sakramentong Mahal, O Sakramentong Banal

O SACRAMENT MOST HOLY O SACRAMENT DIVINE ALL PRAISE AND ALL THANKSGIVING BE EVERY MOMENT THINE ... Para sa aming mga Religious ng Blessed Sacrament Congregation ang dasal na ito ay aming pinag ninilayan sa araw-araw. Matapos tanggapin si Kristo sa Kanyang Eukaristiya,patuloy ang aming pagsamba sa Kanya sa pamamagitan ng pagdarasal sa harap ng Banal na Sakramento....
Para sa aming mga Relihiyoso ng Kapisanan ng Banal na Sakramento, ang aming buhay ay patuloy na nagkakakulay at nagkakaruon ng kahulugan sa pang araw araw na pagdarasal at pinagninilay sa walang hanggan pagmamahal ng Diyos sa anyong tinapay. Ang pagkaing nagbibigay buhay...kung sino man ang tumanggap at kumain at walang kagutuman magpakailanman.