Paring ACE

Ngayon araw na ito, tayong lahat ay masayang masaya, sa pagkakaloob sa atin ng bagong regalo, ang regalo sa pagkapari ni Father Ace, tunay naman na siya ang alas natin.  Naging ganap na pari po si Father Ace, dahil sa inyong mga panalangin.

Fr. Ace, nauna lang ako ng ordinasyon sa iyo, apat na buwan pa lang ako sa ministry ko sa pagkapari bilang college chaplain sa De La Salle – College of St. Benilde, hindi ko alam kung gumaganti ka lang sa akin, o ako ang ginawa mong biktima sa unang pagmimisa mo o sa misa pasasalamat mo ngayong gabing ito. At ako ang ginawa mong homilist ngayon.  Pero ang alam ko lang, kaklase kita, katabi sa table sa classroom, confidante, alam natin ang pinagda anan nating mga saya at hirap ng buhay seminaryo, at ako at kapwa mo rin taga Nueva Ecija.

Father Ace, ito na ang simula ng marami mong misa habang ikaw ay nabubuhay, sa iyong pagiging pari magpakailanman.  Sa iyong mga gagawing pagmimisa, ang Banal na Eukaristiya, lagi mo sanang maisabuhay ang four Eucharistic actions na nakapaloob sa misa.

13521881_1550775538560132_2423317485691494630_n

Ayon sa panalagin sa Second Eucharistic Prayer:

“Bago Niya pinagtiisang kausang loob na maging handog, kinuha, hinawakan Niya ang tinapay, pinasalamatan ka Niya, pinaghati hati Niya Iyon, iniabot sa Kanyang mga alagad…”

Taken (kinuha), Blessed (binasbasan, nagpasalamat), Broken (hinati) at Shared (Ibinahagi).

Ang iyong magiging buhay simula ngayon Fr. Ace ay iikot sa Eukaristiya, at sa apat na aksyon na ito.

Taken (kinuha, hinawakan)

Mahigit sampung taon na ang nakakaraan, ng kinuha ka ng Diyos sa lugar na ito, at dinala ka sa seminaryo. Naaalala mo pa ba ang pakiramdam ng unang naramdaman mo ang pagkaway at pagtawag Nya sa Iyo.  Alam ko nuong nasa Maria Assumpta Seimary at San Carlos Seminary ka na, napuno ka ng takot ang puso mo pero nagtiwala ka sa Diyos na tumawag sa iyo

Kinuha ka, ibinukod ka.  Sa iisang pipiliin, napakarami ang tatanggihan. At ginamit mong inspirasyon sa loob ng seminaryo, ang araw na kung saan naramdaman mo ang pagtawag Niya. Nuong naramdaman mong mahirap pala ang buhay seminaryo. Alam ko kagabi, ang gabing bago ka ordinahan, umiyak ka ng umiyak. Ang pag babalik tanaw sa pagkuha sa iyo ng Diyos mula sa pamilya mo. Ang unang pag iyak mo sa seminaryo sa kalungkutan, unang pagkakasakit, unang rejection dala ng community life, at marami pang una.

Mula sa pagkuha sa iyo ng Diyos, mula sa pagbukod sa iyo ng Diyos, ibinabalik ka Niya muli sa mga taong nagmamahal sa iyo, at alam ko lalo pang dadami ang mga magmamahal sa iyo.

Nasabi ng idol kong si John Lloyd Cruz sa pelikulang, Unofficially Yours kay Angel Locsin ang dialogue na ito: “Sa bawat isang pinipili may isang libo kang tinatanggihan……pero higit ka pa sa isang libong bagay na pwedeng tanggihan ng isang taong tulad ko.

Father Ace, yan din ang sinasabi sa iyo ng Diyos ngayong araw na ito.  At sa mga humahanga po kay Father Ace, tandaan po natin, siya ay taken na, committed na.

13516471_1550775471893472_3153276217988759373_n

Blessed (Binasbasan, Pinasalamatan)

Mula sa pag aalay mo ng sarili, sinuklian ito ng Panginoon Father Ace. Kanina hindi ko mapigilan ang maiyak din, naalala ko ang ordinasyon ko apat na buwan na ang nakakaraan.

Lagi mo sanag tatandaan:  our calling is not about us rather it is about the God who loves us, inspite of ourself, inspite of our imperfections. There is no perfect vocation only a perfect intention and the wiliness to trust and surrender our self

Kinumpirma ng Diyos kanina ang napakasidhi Nyang pagmamahal sa iyo. Mahal na mahal ka Niya. Biniyayaan ka Niya. Kaya nga pasang awa ka…Pumasa ka sa awa ng Diyos… Maraming dapat ipagpasalamat sa Diyos – at masusuklian mo ito sa pamamagitan ng mga taong ma ble blessed mo, sa mga taong magkakaruon muli ng pag asa at inspirasyon dahil sa ministry na tataglayin mo.

Broken (Hinati)

Father Ace, bakit  ka ba pumasok ng seminaryo, broken hearted ka ba? Alam ko broken ka, alam ko sugatan ka, alam ko myembro ka ng team sawi.

At kahit ordained ka na, broken ka pa rin…

Manatili kang broken, manatili kang wasak na may puwang. Para ang grasya ng Diyos ang siyang papasok at bubuo at kukumpleto nito.

At ngayon makikinig ka na ng mga kumpisal, sa pakikinig sa mga kasalanan ng mga tao, mararamdaman mo na lang, ang isang paring sawi ay nakikinig sa kanyang kapwa sawi rin.  Pero hindi matatapos duon. Sawi ka man, broken ka man, ikaw ang gagamitin ng Diyos na maging daluyan muling pag bangon nila mula sa pagkakasala.  Ang taglay mo ay grasya ng muling pag bubuo ng nawasak na relasyon ng tao at ng Diyos.

Huwag kang matakot na makita nila ang kahinaan mo, huwag kang matakot na maging tutoo sa harap nila.  Samahan mo sila, makilakbay ka sa mga kasawian na kanilang nararanasan. At sa paghahati mo ng tinapay, alalahanin mo silang hati at sawi ang buhay, upang muling makasumpong ng paghilom.

Shared (ibinahagi)

Sa tagal nating pagiging magkaklase, magkaibigan, ramdam ko ang pagiging bukas palad mo sa akin. Sa pagbabahagi mo ng sarili mo – sa maraming panahong gusto ko ng lumabas ng seminaryo, pero dahil sa pagbabahagi mo ng panahon sa pakikinig at pagpapayo naging pari din ako. Salamat brad.

Ngayong pari ka na, pangungunahan mo lagi ang mga tao sa panalangin, at kapag nananalangin ka laging nakaunat at nakabukas ang mga palad mo. Isang paalala sa iyo, na maging bukas palad ka sa lahat, walang pipiliin, mahirap o may kaya man. At darating din ang araw na sa pagbabahagi mo ng sarili mo sa Diyos at sa ibang tao, iuunat mo rin ang mga palad mo para ka maghirap, hanggang sa maipako ka rin.

Ang sarap sarap Father Ace, magbigay ng sarili sa iba, lalo na sa mga taong hindi na makita ang sarili nila.

Huwag kang mapapagod na magbigay ng sarili, at huwag ka ring matatakot na mawalan, nandyan ang Diyos, nandyan ang Eukaristiya.

13501614_1550775621893457_5851192698509361084_n

At tayong lahat dito ay tinatawagan na magbahagi rin ng sarili – sa pamamagitan ng pagsuporta natin sa ating bagong ordain na paring si Father Ace. Lunurin nio sya ng pagmamahal nio, bugbogin nio sya ng pangunawa nio, at yakapin nio sya ng buong higpit ng inyong suporta.

Naging pari si Father Ace, dahil din sa inyo, handa Siyang mamatay para sa inyo, katulad ng sinusundan Niyang modelo, si Jesus ang Mabuting Pastol.

Masaya ang maging pari, isang pagkakataon na maibabahagi mo ang iyong pagiging taken na, ang napakaraming biyaya dahil blessed na blessed ka, ang iyong mga kakulangan dahil broken ka, at ang kahandaan mong mamatay, to your life for many.

Pero hindi laging saya ang dulot ng pagpapari, may lungkot at problema ring darating.  At kung dumating man iyon…alalahanin mo ang araw na ito…ang natatanging araw na ito…kung saan naordinahan ka…kung saan panghabambuhay na pag oo ang isinagot mo sa Diyos – at kinumpirma Nya ito sa Kanyang pagmamahal sa iyo.

At sa ating lahat, kapamilya, kaibigan at mga kaparokya ni Father Ace, tulungan, mahalin at ipagdasal natin siya, para patuloy maging tapat sa Banal na Tawag. Amen.

(June 25, 2016, Saturday – San Jose Cathedral, San Jose, Nueva Ecija)

Advertisements

Thank you may Pasko

Nasa kalagitnaan na tayo ng ating pagdedebosyon ng Simbang Gabi. Kalakip nito ang pagsasakrispisyo: pag-gising ng napakaaga sa napakalamig na umaga. Sa ginagawa nating pagsisimba, alam nating may kahilingan tayong hinihingi sa Diyos, sabi nga eh, kapag nakumpleto raw ang siyam na araw na simbang gabi, tiyak ang hiling mo ay matutupad. Isang himala ang darating. Ngunit dahil sa okupado ang ating mga isipan at puso ng mga kahilingang ito, nakakaligtaan natin ang regalong nasasa atin na.

Ito ang Eukaristiya, ito ang patuloy na pagbibigay ni Hesus ng Kanyang sarili sa ating lahat. Sa anyong tinapay at alak, pinapawi nito ang lahat ng ating espiritwal na kagutuman at pangangailangan. Nasa atin na ang ating mga sinasamo, kailangan lamang maging mulat sa mga biyayang dala ng Emanuel na nasa Eukaristiya.

1458687_406500849452821_633349003_nSa simbang gabing ating dinadaluhan, sinasamahan natin si Maria sa siyam na buwang paghihintay na mailuwal ang Emanuel, (siyam na araw na nobena). Ang Kanyang pag “OO” ang siyang nagpabago sa lahat. Ang Diyos ay naging sobrang lapit sa tao. Ang Diyos ay nakipamuhay sa Diyos. Ang Diyos ay naging taung-tao na katulad natin, maliban sa kasalanan. Bagamat ang kapaligiran ay nababalutan na ng saya, dala ng iba’t ibang makukulay na palamuti, Christmas party kahit saang dako, maririnig ang masasayang awiting pamasko, sinabayan pa ng napakalamig na panahon, tayo pa rin ay nasa panahon pa rin ng paghihintay (Advent season) sa kaarawan ng Emanuel.

Sabi nga sa kanta: “Ang pasko’y paalala. Na bawa’t isa’y pagpapala. Mula sa Kanya, na unang biyaya.” Tunay nga ang paalala na ito na si Hesus ang Emanuel ang pinagmumulan ng lahat ng pagpapala, at makita natin sa ating sarili, sa kapwa, at sa mga bagay na pinagkakaloob Niya ay mga biyaya pa rin. Ang Diyos ang unang nagmahal sa atin, biglang tugon tayo man ay nagmamahal din. Iyan ang hiwaga ng Eukaristiya. Ang pagkakaloob ng Diyos ng biyaya.

Kaya ngayong pasko. Ang blessings ko’y Ikaw Hesus
Thank you, thank you Hesus, ang bait-bait Mo.

Pananagutan

“Walang sinuman ang nabubuhay para sa sarili lamang
Walang sinuman ang namamatay para sa sarili lamang
Tayong lahat ay may pananagutan sa isa’t-isa.”

Ito ang ilan sa mga linya ng kantang pananagutan.  Lahat tayo ay tinatawagan na magkaruon ng pakialam sa ating kapwa.

Sa Ebanghelyo ni San Mateo (18:15:20) ito ay hindi usapin patungkol sa pagpapatawad, kundi kung ano ang nararapat gawin upang itama ang pagkakamali ng isang kapatid sa pananampalataya. Ang pagwawasto sa pagkakamaling ito ay tungkulin at pananagutan ng bawat isang Kristiyano sa isa’t isa.

“Wag mo akong pakialaman, buhay ko ito.” “Buhay n’ya yan, ‘wag tayong makialam.” “Ma at Pa! Malay ko at pakialam ko sa kanya!” Ito ang karaniwang namumutawi sa ating bibig lalo na’t ayaw nating masali sa usaping moral na nagawa ng ating kapwa. Ngunit tayo ay may pananagutan sa pagwasto ng nagkamaling kapatid.

images (1)

Ang ikabanata labing walo ay tinatawag na diskursong pampamayanan (community discourse), Sa buong kabanatang ito, itinuturo ni Jesus kung paano dapat tayo makitungo sa ating kapwa, bilang Kanyang mga alagad.

Sinasabi sa Ebanghelyo ngayon, ang tatlong hakbang para magkasundo ang lahat at maiwasan ang paglala ng sitwasyon kapag may kapwang nagkasala. Narito ang tatlong hakbang

Una, hinihikayat tayo na puntahan ang taong naka alitan, o taong nagkamali, upang siya ay kausapin ng personal at sarilinan lamang. Upang maiwasan ang pagkukuwento sa ibang tao. May karapatan ang taong nagkamali na malaman ang mga bagay na nagdudulot ng problema. At mapanatiling lihim ang pinag usapan sa pagitan ng dalawang nag usap.

Ikalawa, kung ayaw niyang makinig sa iyo, magsama ka pa ng isa o dalawang tao upang ang lahat ng pinag-usapan ninyo ay mapatunayan ng dalawa o tatlong saksi. Ang tungkulin ng ikatlo (third person) ay ang pumagitna at hindi upang kumampi sa kahit anong panig. Malaki ang posibilidad na may makitang ibang anggulo sa pagkakamali kung tatlong tao ang mag-uusap.

images

Pangatlo, kung ayaw niyang makinig sa kanila, idulog mo sa simbahan ang nangyari. Kahit tago man o hindi ang kasalanan, may epekto pa rin ito sa buong sambayanan. Hindi ba’t kung mayroong hindi pagkakasundo o pagkakaunawaan ang mga kasapi nito, tiyak apektado ang buong grupo. Kapag nakagawa ng kasalanan – tatlong tao ang apektado – sarili, Diyos, at ang komunidad. At kapag nagtagumpay ang pag-uusap sa tatlong hakbang na nabanggit, dito na papasok ang usapin ng pagpapatawad.

Lagi sana nating tandaan, na walang perpektong tao, walang perpektong pamilya, walang perpektong pamayanan. Talagang dumarating na nagkakasala, nadarapa, nagkakamali tayo. Ito ang katotohananan ng pamumuhay ng magkakasama.  At tayong lahat ay may pananagutan sa isa’t isa. At higit sa lahat, napakahalagang manalangin bago isagawa ang pag-uusap, nang gabayan tayo ng Espiritu Santo ng grasya sa wastong pakikipagkasundo. Amen.

Salamat Sa Pagtugon Mo (Israel C. Cruz, SSS)

Matagal na kitang nililigawan,
Maraming taon na Ako sa iyo’y naghintay,
Nang tumugon ka sa ‘king pananambitan,
Kaligayahang tunay Aking naramdaman.

Nagkaruon tayo ng kasunduan,
Ikaw at Ako ang siyang nagkakaintindihan,
Hindi kita iiwan kahit saan,
Kahit kailan, pangako Ko sa iyo iyan.

Hirap ka man sa buhay na dinanas,
Nais mo lamang ay makita ang iyong landas,
Pursigido ka pa ring maging pantas,
Upang maibahagi ang nakamtan mong lakas.

IMG_4516

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Luho at gusto ay iyong tinalikdan,
Upang tunay na kayamanan ay iyong makamtan,
Wala sa pera o sa kalayawan,
Pagtugon sa Akin ang tunay na kaligayahan.

‘Kala mo ang pagsunod ay ganun na lang,
Maraming paghihirap ang iyong mararanasan,
Kaya mo pa kaya pati kamatayan?
Upang maghandog buhay sa nangangailangan.

Maging malinis, isa mo pang sumpa,
Sa pagsisislbi sa ‘kin ay maging laging handa,
Sa Aking kaharian ay nandyan ka,
Magpakailanman, ikaw ay Akin talaga.

Salamat sa ‘yong matamis na oo,
Sa pagtugon mo sa ‘king maging relihiyoso
Paghahandog buhay ay tutoo,
Salamat sa iyo, salamat sa pagtugon mo.

BOKASYON

Ang bawat bokasyon ay may kalakip na kwento, kwento ng paghahanap sa Diyos, at mismong paghahanap ng Diyos sa tao. Napakahabang kwento kung aking isasalaysay ang aking kwentong bokasyon. Sa apat na puntos akin itong ilalahad.

Una, ang bokasyon ay isang banal na pagtawag mula sa banal na Tumatawag (Diyos). Tinawag sa ganitong buhay dahil sa pagmamahal ng Diyos. Maraming uri ng bokasyon, hindi ito nalilimitahan sa pagpapari, ito man ay maging sa pag aasawa, o estadong nag-iisa.

Ikalawa, ang Diyos sa kanyang pag tawag, walang sini sino, napakarami ko nang narinig nagsabing: “Bakit ako papasok ng seminaryo,eh makasalanan ako, para lang yan sa mga banal.” Meron pang nagsabi na: “Naku bakit ka nasa seminaryo? Sayang ka?” Dalawang magkasalungat na pananaw, na nangangailangan ng kaliwanagan. Una, hindi nalilimitahan ang pagtawag ng Diyos sa mga mahihina, makasalanan, at walang kwenta. Hindi man kapatdapat sa Banal na Tawag, Kanya itong minamarapat. Ikalawa, bakit tayo nanghihinayang na magbigay sa Diyos, at ang ibinibigay natin sa Diyos ay iyong the best natin, hindi latak at tira tira lamang.

Ikatlo, ang Diyos ay patuloy na kapiling natin, ang Diyos na nasa seminaryo at simbahan, ay parehong Diyos na nasa ating tahanan, nasa paaralan, nasa opisina at iba pa at higit sa lahat nasa puso natin at hindi nawawala. Naranasan ko ito ng ako ay lumabas pansamantala ng seminaryo, ang Diyos na iniwan ko sa seminaryo ang Siyang patuloy na gumabay at hindi kailanman nagtampo, at ngayon ay aking tinatapos ang huling taon ng pag aaral sa Teolohiya. Hindi Siya ang nawawala, kundi tayo ang nawawala at lumalayo.

ImagePanghuli, kapag ang Diyos ang tumawag, ang lahat ay kayang iwan. Ang sarap sarap mamili kapag pareho mong pinahahalagahan. Sabi nga sa dialogue ng isang pelikula: Sa isang pipiliin, isang libo ang tinatanggihan. Minahal ko at ginusto ko ang pagtuturo, ngunit tinalikuran ko to, mahalaga ito, pero mas pinili ko ang mas matimbang ang halaga. Sa huli ko na lang nalaman, na kaya ako muling tinawag, ay dahil ayaw niyang malimitahan ang aking pagtuturo sa apat na sulok lamang ng classroom, bagkos sa mas malawak na classroom, sa mas maraming tao, sa mas malawak na classroom, na tinatawag nating realidad ng buhay.

Ngayon, patuloy kong ninanamnam ang sarap ng ikalawang pagtawag, ganuon pala ang pakiramdaman ng muling pakikipagbalikan sa taong pinahahalagahan ka at minamahal. Amen.

Puso

“Sawi ka ba sa pag-ibig?”

“Naranasan mo rin bang ma-in love?”

Ito ang ilan lamang na laging itinatanong sa akin bilang isang seminaristang patuloy na tumutugon sa Banal na Tawag.

Bumalik sa aking ala-ala ang mga katanungang ito dahil Valentine’s Day na naman. Napaka secular at commercialize ng pagdiriwang na ito. Punung-puno na naman ang mga restaurants, malls, at iba pa. Madami rin ang bumili ng bulalak gaya ng roses para ibigay sa kasintahan o sa minamahal. Sa mga paraang ito alam nilang maipaparamdam nila ang kanilang tunay na pagmamahal sa kanilang minamahal.

Image

Kasabay ng masayang pagdiriwang ng mga may kabiyak ngayon, ang realidad ay marami rin ang nangungulila dahil hanggang ngayon daw ay di pa rin nila nasusumpungan ang kanilang kabiyak. SMV – Samahan ng mga Malalamig ang Valentines.

Ngayong araw na ito, bilang isang seminarista, hinahamon ako na tignan ng mas malalim ang pangako kong kalinisan (vow of chastity) na aking isinasabuhay sa aking buhay relihiyosos.  Na maglalaan ng buhay sa Diyos, hindi mag aasawa, mamumuhay ng mag isa upang ang lahat ay makasama, hindi eklusibo sa isa.  At ang puso ay mahubog katulad ng puso ni Jesus, sa Kanyang Banal na Puso.

Kapapanuod ko lang ng pelikulang Bride for Rent, sa dulo ng pelikulang ito, ipinakita ang tunay na ganda ng bokasyon ng pag aasawa.  Kung saan ang mga mag asawa ay nagbahagi ng kanilang mga karanasan, hanggang sa pinakahuling nagbahagi ay isang ginang katabi niya ang kanyang mister na maysakit ng Alzheimer’s disease.  Sa kalagitnaan ng interview, nagtanong ang kanyang mister: “Sino ka?” sumagot naman ang ginang ng: “I love you” ay hinagkan siya ng kanyang mister. Dahil sa mga salitang I love you, nakikilala at  nagkakaruon ang mister ng seguridad sa kanyang misis kahit na wala na siyang maalala.

Image

Ang pagbibigay ng pagmamahal ay hindi natatapos sa araw na ito, bagkus, ito ay pang araw araw nating panata, hindi lamang sa mga taong mahal natin, iyong mga taong tanggap tayo, pati na rin sa taong napakahirap tanggapin at mahalin.

Sa araw na ito, alam kong lahat ay masaya, dahil alam kong ang Diyos ay pag-ibig. Na Siyang nagpapairal sa atin upang tayo ay patuloy na umibig. God is our Special Someone, when we have no one.

FROM AFAR

I was still a college student then when I started to become fascinated with the Sta. Cruz Church. From my long break in class, I was exploring the nearby places in FEU (the University where I graduated) when I passed by the busy area of Sta.Cruz. As I look around, my attention was then caught by this old Spanish-built church. I was captivated by its exquisite appeal. At that moment, I felt differently as I headed through the door. Inside, I appreciate the inviting silence and the solemnity of the place, making me want to pray to the Blessed Sacrament, so as everyone else around me who are seated in that church.

As I watched from afar, I’ve observed the religious congregation occurring at that time. From the distance, I was so mystified with the way they pray and chant the psalms. Never did I know that I’ll be part of their evening prayer and that all happened, on that very momentous day.

May 4, 2012 – The day when I’ve become a member of this community. The fascination, bewildering, and mystifying became clear and fully apprehended. For a year, I was given a chance to witness what is stated in our Rule of Life # 41 that states “We will make our parishes into authentic communities shaped by the Eucharist, source and center of their life. They shall be: places of proclamation and the living of the gospel, places of prayer, Eucharistic adoration and festive celebration, places of sharing and fellowship, places of freedom and human development. United among themselves, our religious engaged in parish ministry shall collaborate in a special way with committed lay people.”

For a year, I was given a chance to experience the kind of life that I will embrace in the future as a Sacramentino Religious. My everyday experiences shaped and made me understand the following realizations:

First, In the formation house, I thought I am just nobody, limited in my knowledge and talents as compared to others. But then, I was given a chance to bring out the best of my potentials through the assignments entrusted by the Superior and Parish Priest to me. I was then appointed to be a Song leader in every morning mass, Intoner in every Lauds and Vespers, giving reflections, talks, recollections and formation in front of many people, and acting assistant treasurer of the community. These assignments somehow became so very easy for me, since I was a former accounting assistant in RCBC and a teacher by profession before I entered seminary. As I fulfill my devotion, there are times when I feel so elated, as I hear words of compliments from the parishioners such as “Brother, ang ganda ng boses mo…” “nakaka inspire naman ang talk mo…” “Br. Israel, ang galing galing mo naman…”, making me want to serve more with all the innate talents that God has bestowed on me, for I know that all these gifts has to be shared with them for me to inspire and touch their lives, and to eventually lead them to live a religious kind of life. Although at some point, I was also questioning myself if I am really that gifted because I hardly believe that I have such talents!

Second, I have this mantra everyday to “Always do my best!” that drives me to face all the works ahead of me with full of enthusiasm. I am always striving to be the best in every tasks entrusted to me. For me, to be consistently the best is the most important thing, but later did I know, that I was very wrong. I grew tired of always competing with myself, of always striving to be the best, because through that, I forgot to be good…to be a good individual; to be more compassionate; and to be more patient to myself and to others. From then on, I started to look life in a different perspective – that being the best has to yield positive outcome not only to myself, but for the common good of all.

Third, I also realized that the people of Sta. Cruz Parish are dynamic and unique. They will like you if you will always please them but they will hate you when you correct them in their wrong doings. I find it hard to cope with this principle and my desire to correct them only cause me troubles and pains. As a Sacramentino religious, I am very serious with my advocacy to rectify them because I care and love them. But I failed because there are some who are really not open for constructive criticisms. Through these conflicts, I grew wiser in dealing with them and that made me realize that no two people are alike in every aspect; that everyone has to be treated differently; and that’s why God created individuality is for us to be strong when one is weak; to be the positive when the other is negative; and to be white while the other is black; so in that way, we could learn to balance everything.

And lastly, I was so blessed to be assigned in this community because the religious members did not treat me only as a seminarian, but more so, as a mature religious. They gave me a chance to journey and to grow with them; they gave me a voice to express the love of God; they gave me eyes to see the beauty of vocation; and they gave me an ear to listen attentively to the voice of God. Being assigned in Sta. Cruz community became a chance for me to be a living witness of being a Sacramentino, a very Eucharistic person by joining them in everyday Eucharist, in adoration of the Blessed Sacrament, and in sharing my time with them in doing religious works.

My pastoral year exposure in Sta. Cruz community will forever be treasured in my heart. Those experiences I had, whether good or bad, are all worth remembering for those helped me become as religious as I am now. Those unclear pictures then on my head;  those confusion and mystifying, and those fascination and bewildering are now all gone. I have come to understand that the life I am embracing today and my life to be in the future is more on sacrificing and devotion, and the unselfish offering of my service to God and to others.