At Lumuhod ang Diyos sa Tao

 

Saan ka mas komportable

Sa Diyos na makapangyarihan, na nasa langit at nakaupo sa kanyang trono o sa Diyos na kapiling natin at sa atin ay naglilingkod?

Imahe ng Diyos

Lumaki tayo na ang imahe ng Diyos na alam natin ay makapangyarihan, at naglikha ng buong mundo, na nasa langit at sa atin ay nagmamasid sa mga ginagawa natin dito sa lupa.  Ang Diyos na nagbibigay sa atin ng mga biyaya, at nagpaparusa sa mga kasalanang ating ginawa.  Ang Diyos na tumutugon sa lahat ng ating mga tanong at pangangailangan.  Ang Diyos na nakaupo sa kanyang trono ang sa atin ay maghuhusga sa katapusan ng ating buhay.

B03-ChristTheKingSundayinOrdinar-2.jpg

At tunay namang napakahirap makilala ang Diyos, lalo na at ang Diyos na ito ay luluhod sa ating mga tao, katulad ng alipin na maghuhugas ng ating mga paa.  Ang Diyos na nagpakakaba, hinubad ang kanyang pagka Diyos, iniwan ang kanyang trono sa kalangitan at pinili ang maging maralita katulad ng isang alipin.  Ang Diyos na pinili ang maging tinapay, para hatiin at ibahagi sa kagutuman ng sangkatauhan.

Diyos na lumuhod sa tao

Ito ang gusto Niyang mangyari sa Kanya para sa atin. Ang Diyos na Haring handang maglingkod at hindi para paglingkuran. Nasabi ni Pope Emeritus Benedict XVI sa isa sa kanyang mga pagninilay: “ Nuong ang Diyos ng mundo ay dumating at naging alipin sa pamamagitan ng paghuhugas ng mga paa ng kanyang mga apostoles, nagkaruon tayo ng bagong larawan.  Ang Diyos ay lumuhod sa tao, upang tayo ay itaas. Ang misteryo ng kapangyarihan ng Diyos ay makikita sa katotohanang siya ay walang wala, mababang mababa.”

Sino ba sa atin dito ang nanaisin na maging mababa? Ung inaapakan, ung kinakawawa? Hindi ba sa telerserye ng pagbabanggaan ng makapangyarihan sina Claudia at Amor, bumaligtad ngayon ang mundo, natikman na ni Claudia ang kapangyarihan ng inapi. Nangyari na ang banta ni Amor: “matitikman ninyo ang batas ng inaapi!” at tunay namang siya ay punung puno na ng powers.

images (4).jpg

Lahat tayo ay nagsisipag sa buhay, patuloy na nangangarap na magkaruon ng maginhawang buhay, maging mayaman, maging sikat, maging somebody ika nga. Sa kabilang banda gusto rin natin ang Diyos natin ang siyang pinaka malakas at makapangyarihan.  Pero naiba ang takbo ng istorya ng mismong si Jesus ay ibang takbo ng plano.  Gusto nyang ipakita sa ating mga tao ang mukha ng tunay na Diyos, na hindi pa natin tunay na napapahalagahan at tinutularan – Diyos na nagpakababa at hindi natakot na maglingkod tungo sa daan ng buhay paglilingkod.

Kung inaaasam natin ang pagdating ng araw na kung saan tayo ay kikilalanin at pararangalan sa kung ano ang nakamit nating tagumpay – posisyon, yamang material, kabaligtaran naman Kay Jesus na lumuhod sa kanyang mga apostoles, at naghugas ng kanilang mga paa. Kakaiba di ba? Di natin maarok di ba?

Naranasan nyo na ba ang mag pa footspa? Kamusta naman?  Kapag nakapag pa footspa ka, masasabi nating isa na itong luxury.  Nasubukan ko na rin ito isang beses, at habang ginagawa ito sa akin, ay talaga namang gusto ko ng sipain ang nag fo-footspa sa akin sa sobrang kiliti.  Napa isip na lang tuloy ako, ng medyo kalmado na ako, pinangarap kaya ni ate ang trabahong ganito, ang humawak ng mga paa ng iba, may amoy na paa, punung puno ng kalyo paa.  Sino ba naman ang nag nanais na maging ganito ang trabaho.

images (5).jpg

Iniba ni Jesus ang mundo, he turns the world upside down at hinahamon nya tayong mga taga sunod Niya na tignan ang tunay na kagandahan, kabutihan at pagiging dakila ng tunay na paglilingkod.  Nakikita sa kababaan ang tunay na kataasan – kaluwalhatian, at sa tunay na pagliligkod sa ating kapwa – naruruon ang tunay na tagumpay.  Ito ang kanyang pinangaral…ito ang kanyang isinabuhay…

Matatapos na ang taon, matatapos na rin ang Year of the Poor. Lahat tayo ay mahirap, ngunit may kakayahang maglingkod sa munting pamamaraan natin.  Nasubukan ba natin, kamustahin man lamang ang ating kapwa rin na mahirap na katulad natin.  Ang ating pangangamusta sa kanila ay paraan na rin ng pagliligkod sa kanila. At ngayon tayo ay iniimbitahan tayo ni Jesus: gawin ninyo ito bilang pag alala sa akin, kung paanong hinugasan ko ang inyong mga paa, maghugasan din kayo ng mga paa ng bawat isa.”

11406500_1150221771661986_8354235074683913725_o.jpg

Pagluhod, isang panawagan…

Nagkaruon ba ng pagkakataon na may mga taong lumuhod na sa harapan nio?

O kaya ay ikaw mismo ang lumuhod sa ibang tao?

Alam kong kakaiba ang ganitong uri ng senaryo, Gaano pa kaya ang Diyos ang siyang lumuhod sa harapan mo – ang Diyos na Haring nililuharan natin sa Banal na Sakramento. Ginawa niya ito dahil sa sobrang pagmamahal Nya sa atin.

At paano tayo tutugon sa Haring Diyos na nakaluhod sa harapan natin?

Advertisements

“MAKATI ANG DILA”

“Makati ang dila,” ito ang sinasabi nating sa taong tsismosa, iyon bang hindi mapigilan ang sariling hindi isiwalat ang kwento na dapat ay sarilinin nya lang.  Kadalasan pa nga, lalapitan ka niya, at sasabihing: “narinig mo na ba ang latest? Sa ating dalawa lang to ha. Alam mo ba si…” pero ang tutoo pala ay kalat na ang balitang ito sa buong barangay dahil sa taong makati ang dila.  Talaga yatang hindi natin mapigilan ang pagsisiwalat ng mga balitang ito dahil nagdudulot ito ng kasiyahan, ang pag usapan ang kahinaan ng ibang tao.

Maria at Zacarias, dalawang karakter sa kasaysayan ng kapanganakan ng Emanuel.  Dalawang karakter na makati rin ang mga dila.  Makati ang dila sa pagbabahagi ng kagandahang loob ng Diyos na kanilang naranasan mismo. Hindi narinig sa iba, sila mismo ang nakaranas.

Si Maria pinapurihan ang Diyos, (sabi pa nga ay hindi lang sinabi, inawit pa) dahil sa mga kahanga-hangang ginawa ng Diyos sa kanyang buhay.  Pagpupuri at pasasalamat ang namutawi sa kanyang dila at labi, kahit na binago ng Diyos ang plano ng kanyang buhay.  Mayruon mang pangamba, ngunit ang pag ‘OO’ pa rin sa kagustuhan ng Diyos ang binitawan.  Matapos nito, siya pa ay nagpuri at nasumbulat ang kanyang Magnificat.

My soul magnifies the Lord And my spirit rejoices in God my Savior; Because He has regarded the lowliness of His handmaid; For behold, henceforth all generations shall call me blessed; Because He who is mighty has done great things for me, and holy is His name; And His mercy is from generation to generation on those who fear Him. He has shown might with His arm, He has scattered the proud in the conceit of their heart. He has put down the mighty from their thrones, and has exalted the lowly. He has filled the hungry with good things, and the rich He has sent away empty. He has given help to Israel, his servant, mindful of His mercy Even as he spoke to our fathers, to Abraham and to his posterity forever.
My soul magnifies the Lord
And my spirit rejoices in God my Savior;
Because He has regarded the lowliness of His handmaid;
For behold, henceforth all generations shall call me blessed;
Because He who is mighty has done great things for me,
and holy is His name;
And His mercy is from generation to generation
on those who fear Him.
He has shown might with His arm,
He has scattered the proud in the conceit of their heart.
He has put down the mighty from their thrones,
and has exalted the lowly.
He has filled the hungry with good things,
and the rich He has sent away empty.
He has given help to Israel, his servant, mindful of His mercy
Even as he spoke to our fathers, to Abraham and to his posterity forever.

Si Zacarias pinapurihan ang Diyos, dahil sa kabutihan ng Diyos na maaring mangyari sa kanyang buhay.  Mula sa pagiging imposibleng mangyari, ito ay naging posible.  May pag aalinlangan, kaya pansamantalang binawian ng dila ng Diyos, ngunit ng kanyang nakita na posible pala, ang unang sumambulat sa kanyang dila ay pangalan ng kanyang anak na ‘Juan’ na nangangahulugang ang ‘Diyos ay mabuti.’  Ang kanya namang pangalang Zacarias ay nangangahulugang ‘ang Diyos ay laging nakaka-alala.’ At ang kanyang asawa, na Elizabeth ang pangalan ay nangangahulugang ‘Ang Diyos ay punung-puno ng biyaya o pangako sa Diyos.’ Kung titignan ang kanilang pamilya ay tunay na biniyayaan ng Diyos. Kaya ganun na lamang ang pagpupuri ni Zacarias sa mga biyayang ito.

Blessed be the Lord, The God of Israel; He has come to His people and set them free. He has raised up for us a mighty Saviour, Born of the house of His servant David. Through His holy prophets He promised of old That He would save us from our enemies, From the hands of all who hate us. He promised to show mercy to our fathers And to remember His holy Covenant. This was the oath He swore to our father Abraham: To set us free from the hands of our enemies, Free to worship Him without fear, Holy and righteous in His sight All the days of our life. You, My child shall be called The prophet of the Most High, For you will go before the Lord to prepare His way,  To give his people knowledge of salvation By the forgiveness of their sins. In the tender compassion of our Lord The dawn from on high shall break upon us, to shine on those who dwell in darkness And the shadow of death, And to guide our feet into the way of peace. Glory to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning. is now, and will be forever.
Blessed be the Lord,
The God of Israel;
He has come to His people and set them free.
He has raised up for us a mighty Saviour,
Born of the house of His servant David.
Through His holy prophets He promised of old
That He would save us from our enemies,
From the hands of all who hate us.
He promised to show mercy to our fathers
And to remember His holy Covenant.
This was the oath He swore to our father Abraham:
To set us free from the hands of our enemies,
Free to worship Him without fear,
Holy and righteous in His sight
All the days of our life.
You, My child shall be called
The prophet of the Most High,
For you will go before the Lord to prepare His way,
To give his people knowledge of salvation
By the forgiveness of their sins.
In the tender compassion of our Lord
The dawn from on high shall break upon us,
to shine on those who dwell in darkness
And the shadow of death,
And to guide our feet into the way of peace.
Glory to the Father,
and to the Son,
and to the Holy Spirit.
As it was in the beginning.
is now, and will be forever.

Tayo kaya ano ang madalas nating bigkasin? Ano ang madalas lumabas sa ating mga labi na tinutulak ng dila? Tsismis ba ng mga mga kahinaan ng iba? Mga pait at galit sa iba? Bakit hindi natin tularan sina Maria at Zacarias, ginamit ang kakatihan ng dila sa pagpupuri at pasasalamat sa Diyos.  Subukan natin, wala namang mawawala.

Thank you may Pasko

Nasa kalagitnaan na tayo ng ating pagdedebosyon ng Simbang Gabi. Kalakip nito ang pagsasakrispisyo: pag-gising ng napakaaga sa napakalamig na umaga. Sa ginagawa nating pagsisimba, alam nating may kahilingan tayong hinihingi sa Diyos, sabi nga eh, kapag nakumpleto raw ang siyam na araw na simbang gabi, tiyak ang hiling mo ay matutupad. Isang himala ang darating. Ngunit dahil sa okupado ang ating mga isipan at puso ng mga kahilingang ito, nakakaligtaan natin ang regalong nasasa atin na.

Ito ang Eukaristiya, ito ang patuloy na pagbibigay ni Hesus ng Kanyang sarili sa ating lahat. Sa anyong tinapay at alak, pinapawi nito ang lahat ng ating espiritwal na kagutuman at pangangailangan. Nasa atin na ang ating mga sinasamo, kailangan lamang maging mulat sa mga biyayang dala ng Emanuel na nasa Eukaristiya.

1458687_406500849452821_633349003_nSa simbang gabing ating dinadaluhan, sinasamahan natin si Maria sa siyam na buwang paghihintay na mailuwal ang Emanuel, (siyam na araw na nobena). Ang Kanyang pag “OO” ang siyang nagpabago sa lahat. Ang Diyos ay naging sobrang lapit sa tao. Ang Diyos ay nakipamuhay sa Diyos. Ang Diyos ay naging taung-tao na katulad natin, maliban sa kasalanan. Bagamat ang kapaligiran ay nababalutan na ng saya, dala ng iba’t ibang makukulay na palamuti, Christmas party kahit saang dako, maririnig ang masasayang awiting pamasko, sinabayan pa ng napakalamig na panahon, tayo pa rin ay nasa panahon pa rin ng paghihintay (Advent season) sa kaarawan ng Emanuel.

Sabi nga sa kanta: “Ang pasko’y paalala. Na bawa’t isa’y pagpapala. Mula sa Kanya, na unang biyaya.” Tunay nga ang paalala na ito na si Hesus ang Emanuel ang pinagmumulan ng lahat ng pagpapala, at makita natin sa ating sarili, sa kapwa, at sa mga bagay na pinagkakaloob Niya ay mga biyaya pa rin. Ang Diyos ang unang nagmahal sa atin, biglang tugon tayo man ay nagmamahal din. Iyan ang hiwaga ng Eukaristiya. Ang pagkakaloob ng Diyos ng biyaya.

Kaya ngayong pasko. Ang blessings ko’y Ikaw Hesus
Thank you, thank you Hesus, ang bait-bait Mo.

Salamat Sa Pagtugon Mo (Israel C. Cruz, SSS)

Matagal na kitang nililigawan,
Maraming taon na Ako sa iyo’y naghintay,
Nang tumugon ka sa ‘king pananambitan,
Kaligayahang tunay Aking naramdaman.

Nagkaruon tayo ng kasunduan,
Ikaw at Ako ang siyang nagkakaintindihan,
Hindi kita iiwan kahit saan,
Kahit kailan, pangako Ko sa iyo iyan.

Hirap ka man sa buhay na dinanas,
Nais mo lamang ay makita ang iyong landas,
Pursigido ka pa ring maging pantas,
Upang maibahagi ang nakamtan mong lakas.

IMG_4516

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Luho at gusto ay iyong tinalikdan,
Upang tunay na kayamanan ay iyong makamtan,
Wala sa pera o sa kalayawan,
Pagtugon sa Akin ang tunay na kaligayahan.

‘Kala mo ang pagsunod ay ganun na lang,
Maraming paghihirap ang iyong mararanasan,
Kaya mo pa kaya pati kamatayan?
Upang maghandog buhay sa nangangailangan.

Maging malinis, isa mo pang sumpa,
Sa pagsisislbi sa ‘kin ay maging laging handa,
Sa Aking kaharian ay nandyan ka,
Magpakailanman, ikaw ay Akin talaga.

Salamat sa ‘yong matamis na oo,
Sa pagtugon mo sa ‘king maging relihiyoso
Paghahandog buhay ay tutoo,
Salamat sa iyo, salamat sa pagtugon mo.

FROM AFAR

I was still a college student then when I started to become fascinated with the Sta. Cruz Church. From my long break in class, I was exploring the nearby places in FEU (the University where I graduated) when I passed by the busy area of Sta.Cruz. As I look around, my attention was then caught by this old Spanish-built church. I was captivated by its exquisite appeal. At that moment, I felt differently as I headed through the door. Inside, I appreciate the inviting silence and the solemnity of the place, making me want to pray to the Blessed Sacrament, so as everyone else around me who are seated in that church.

As I watched from afar, I’ve observed the religious congregation occurring at that time. From the distance, I was so mystified with the way they pray and chant the psalms. Never did I know that I’ll be part of their evening prayer and that all happened, on that very momentous day.

May 4, 2012 – The day when I’ve become a member of this community. The fascination, bewildering, and mystifying became clear and fully apprehended. For a year, I was given a chance to witness what is stated in our Rule of Life # 41 that states “We will make our parishes into authentic communities shaped by the Eucharist, source and center of their life. They shall be: places of proclamation and the living of the gospel, places of prayer, Eucharistic adoration and festive celebration, places of sharing and fellowship, places of freedom and human development. United among themselves, our religious engaged in parish ministry shall collaborate in a special way with committed lay people.”

For a year, I was given a chance to experience the kind of life that I will embrace in the future as a Sacramentino Religious. My everyday experiences shaped and made me understand the following realizations:

First, In the formation house, I thought I am just nobody, limited in my knowledge and talents as compared to others. But then, I was given a chance to bring out the best of my potentials through the assignments entrusted by the Superior and Parish Priest to me. I was then appointed to be a Song leader in every morning mass, Intoner in every Lauds and Vespers, giving reflections, talks, recollections and formation in front of many people, and acting assistant treasurer of the community. These assignments somehow became so very easy for me, since I was a former accounting assistant in RCBC and a teacher by profession before I entered seminary. As I fulfill my devotion, there are times when I feel so elated, as I hear words of compliments from the parishioners such as “Brother, ang ganda ng boses mo…” “nakaka inspire naman ang talk mo…” “Br. Israel, ang galing galing mo naman…”, making me want to serve more with all the innate talents that God has bestowed on me, for I know that all these gifts has to be shared with them for me to inspire and touch their lives, and to eventually lead them to live a religious kind of life. Although at some point, I was also questioning myself if I am really that gifted because I hardly believe that I have such talents!

Second, I have this mantra everyday to “Always do my best!” that drives me to face all the works ahead of me with full of enthusiasm. I am always striving to be the best in every tasks entrusted to me. For me, to be consistently the best is the most important thing, but later did I know, that I was very wrong. I grew tired of always competing with myself, of always striving to be the best, because through that, I forgot to be good…to be a good individual; to be more compassionate; and to be more patient to myself and to others. From then on, I started to look life in a different perspective – that being the best has to yield positive outcome not only to myself, but for the common good of all.

Third, I also realized that the people of Sta. Cruz Parish are dynamic and unique. They will like you if you will always please them but they will hate you when you correct them in their wrong doings. I find it hard to cope with this principle and my desire to correct them only cause me troubles and pains. As a Sacramentino religious, I am very serious with my advocacy to rectify them because I care and love them. But I failed because there are some who are really not open for constructive criticisms. Through these conflicts, I grew wiser in dealing with them and that made me realize that no two people are alike in every aspect; that everyone has to be treated differently; and that’s why God created individuality is for us to be strong when one is weak; to be the positive when the other is negative; and to be white while the other is black; so in that way, we could learn to balance everything.

And lastly, I was so blessed to be assigned in this community because the religious members did not treat me only as a seminarian, but more so, as a mature religious. They gave me a chance to journey and to grow with them; they gave me a voice to express the love of God; they gave me eyes to see the beauty of vocation; and they gave me an ear to listen attentively to the voice of God. Being assigned in Sta. Cruz community became a chance for me to be a living witness of being a Sacramentino, a very Eucharistic person by joining them in everyday Eucharist, in adoration of the Blessed Sacrament, and in sharing my time with them in doing religious works.

My pastoral year exposure in Sta. Cruz community will forever be treasured in my heart. Those experiences I had, whether good or bad, are all worth remembering for those helped me become as religious as I am now. Those unclear pictures then on my head;  those confusion and mystifying, and those fascination and bewildering are now all gone. I have come to understand that the life I am embracing today and my life to be in the future is more on sacrificing and devotion, and the unselfish offering of my service to God and to others.

DASAL-AWIT

MAINGAY NA MUNDO

Masyado ng maingay ang mundong ating ginagalawan, na tunay namang nakakaapekto sa ating buhay.  Sa paggising pa lang sa umaga, marami sa atin ang hindi na kailangan ang alarm clock dahil kusa ng nagigising sa pagbubunganga ng kanilang asawa.  Nakakagising na ingay. Maraming tao ngayon ang hindi na sanay mag trabaho ng walang earphone na nakapasak sa kanilang mga tenga. Sinasabayan ng pakikinig ng musika ang kanilang pagtratrabaho.  Nakakaenganyong ingay.

http://senorenrique.blogspot.com/2006/10/general-carriedo-and-fr-huerta.html

Kapag lumabas ka ng bahay, maingay din, ang busina ng mga nag uunahang sasakyan na naiipit sa traffic, ang mga tsisimisan ng ating mga kapitbahay.  Pagsumakay ka ng jeep ay hindi ka rin ligtas, dahil pag natapat ka sa jeep na may malakas na nagpapatugtog ng stereo ay talagang laglag pati ang tutuli mo.  Nakakairitang ingay. Pag makikinig ka ng radio maraming mga musika ang hindi mo na maintidihan dahil sa kakaibang mga ritmo nito at liriko, pag nakinig ka naman ng balita, panay pagbabangayan ang ating maririnig.  Nakakainis na ingay.

KAKAIBANG INGAY NG SIMBAHAN NG STA. CRUZ

Marahil, hindi ako nag iisa sa aking karanasan ito, marahil marami tayo.  Ito man ay narinig ko na sa ibang mga tao, na kapag pumasok sa simbahan ng Sta. Cruz ay kakaibang ingay ang ating naririnig. Kahit nasa gitna ang ating simbahan ng kalyeng maraming sasakyan, kakaiba pa rin kapag nandito ka na sa loob.  Ibang ingay ang ating naririnig. Hindi kaya dahil ang sasalubong sa iyo ay ang Kristong nasa anyong Tinapay, na inaanyayahan ka na manahimik at magdasal?

Ang simbahan ng Sta. Cruz ay kilalang Eukaristikong komunidad, kung saan ang mga Blessed Sacrament Fathers at Brothers ay nagbabahagi ng kanilang misyon na tumugon sa kagutumang ispiritwal ng lahat ng mga tao sa pamamagitan ng kayamanan ng Diyos na dumadaloy sa Eukaristiya.  Kapag walang misang nagaganap, ang Banal na Sakramento ang Siyang itinatanghal sa altar.  Upang mas lalong pang maparangalan  ang Eukaristikong Kristo na ating tinanggap sa ginanap na misa.

PANALANGIN AT MUSIKA

Bilang isang Sacramentino, ako ay tinatawagan na maging tapat sa pang araw-araw na pagluhod, pagpuri at pagdalangin kay Hesus ang Banal na Sakrameto.  Nasusulat sa aming Rule of Life # 29 “…faithful to the tradition received from our Founder (St. Peter Julian Eymard) we spend at least one hour each day in prayer before the Eucharist.  This prayer forms part of the mission of the Congregation and has priority in the life of each founder.”

Ang pagluhod sa harapan Niya ay hindi rin madali, dahil may mga pagkakataong ang aking isipan at puso ay may mga ibang pinag-iisipan, may ibang alalahanin at may ibang pinagtutuunan ng pansin.  Maligalig sa loob.  Maingay sa loob.

Music is the universal language. Ito ang pinaka pamilyar na kasabihan tungkol sa musika.  Ang musika ay nakakapag-usap sa lahat ng tao sa wikang nauunawaan ng lahat. Kahit na ang bingi at sintunado ay naririnig ito, kung sila ay nakikinig lamang sa boses ng kanilang kaluluwa. Ang musika ang siyang pinakamakapangyarihan at emosyonal sa lahat ng uri ng sining. Binibigyang halaga nito ang masinsinang paghubog sa moralidad ng tao.

Mahigit dalawang buwan na rin ang nakakalipas mula ng simulan ang pagpapatugtog ng instrumental music habang nakatanghal ang Banal na Sakramento.  Ang pakikiniig ko kay Kristo sa panalangin ay mas napapalalim dahil sa musikang naririnig.  Ang instrumental music ay sinasabing panalangin na walang kasamang mga salita.  Iyong tipong ang dalawang nagmamahalan, ay hindi na kailangang ibuka ang kanilang mga bibig upang masabi kung gaano nila kamahal ang bawat isa.    Sa tinginan lamang, sabayan pa ng magandang musikang background ay sapat at tamang tama na.

Dahil sa instrumental music habang ako’y nanalangin, ito’y nakakatulong upang muli kong mapagtagni-tagni ang mga nakaraang kong karanasan at makaharap ng may pananampalataya sa hinaharap na panahon.  Ganun naman talaga ang nangyayari sa ating panalangin, kinakausap natin ang Diyos sa mga pangyayaring nangyari na, at humihingi ng grasya na maharap ang bukas. Tunay na ang musika ay nakakapasok sa ating mga karanasan at nararamdaman.

Ngunit kadalasan din naman, nahuhuli ko ang aking sarili, pakiramdam ko ay hindi na nagdarasal, dahil hindi ko na kinakausap ang Diyos na nasa aking harapan.  Dahil sa mga pamilyar na musikang aking naririnig kahit instrumental music lamang ito. Ito ay nagkakaruon ng mga liriko sa pag awit ko nito sa aking isipan.  Ngunit akin ding napagtanto na ang paglalagay liriko at pag awit nito ay isang ekpresyon ng pananalangin at pagpupuri sa Kanya. Sinasabi rin na ang musika ay dalawang beses na higit kaysa sa panalangin, isang patunay na ito ay mabisang paraan upang magpuri sa Maykapal.

Masyado mang maingay ang mundong ating ginagalawan. Mula pag mulat ng ating mata hanggang sa pag pikit nito ay maraming ingay tayong naririnig.  Tahimik man tayong nakaharap sa Kanya bilang ating pagdalangin, ang puso at isipan natin ay maingay pa rin.  Ngunit dahil sa musikang ating naririnig habang tayo nananalangin, tayo ay dinadala sa mas malalim na pakikipag ugnayan sa Kanya.

Ang musika at pananalangin ang nagbigay inspirasyon at pag-asa sa tao, pinag-aalab ang kanyang pagmamahal, nagiging tinig ng kanyang kasiyahan, nagbibigay parangal sa kanyang katapangan at nagiging muog sa oras ng kawalan ng pag-asa at pinanghihinaan. Ito ang nagbibigay kagalakan sa mga nalulungkot at nagturo sa kanya na maging mahinahon. Ang musika ay ang ating buhay. Ang musika ay ang ating panalangin. Ating inaawit sa Diyos… ating dasalawit sa Diyos…Amen.

ST. JOSEPH, ADORER (St. Peter Julian Eymard, March 19,1865)

In profound adoration he [St. Joseph] united himself to the special grace of each one of the  events in the life of Jesus.  He adored our Lord in His hidden life and in His Passion and Death; he adored in advance the Eucharistic Christ in His tabernacles: there was nothing that our Lord could hide from Saint Joseph. Aside from the Blessed Virgin, Saint Joseph was the first and most perfect adorer of our Lord. 


How greatly the Word Incarnate was glorified by the adoration of Mary and Joseph as they atoned for the indifference and ingratitude of His creatures! 

    Saint Joseph joined with Mary in adoration and united himself to Christ, Whose heart surged with sentiments of adoration, love and praise for the Father and of charity for men. Saint Joseph’s adoration kept pace with every stage of our Lord’s life, drawing upon the grace, the spirit, and the virtue of each mystery.  In the Incarnation he adored the self-annihilation of the Son of God; at Bethlehem, the poverty; at Nazareth, the silence, the apparent weakness, the obedience, and all the other virtues of Christ.  He knew them well and he grasped clearly the reason why Christ practiced them—for the love and glory of His Heavenly Father. 


Faith, humility, purity, and love—these were the keynotes of his adoration.  No saint ever vibrated with a more ardent faith or bowed down in deeper humility; no angel ever glistened with brighter purity; and as for his love, neither saint nor angel ever has or ever will come within range of his burning charity which expressed itself so fully in devotedness. 


Because his faith was so strong, Joseph’s mind and heart bowed in perfect adoration. Imitate his faith as you kneel before the humble Christ annihilated in the Eucharist.  Pierce the veil which covers this furnace of love and adore the hidden God.  At the same time respect the veil of love and make the immolation of your mind and heart your most beautiful homage of faith. 


Among the graces which Jesus gave to His foster-father—and He flooded him with the graces attached to every one of His mysteries—is that special to an adorer of the Blessed Sacrament.  That is the one we must ask of St. Joseph.  Have confidence, strong confidence in him.  Take him as the patron and the model of your life of adoration. 


From close union with this holy adorer I shall learn to adore our Lord and to live in intimacy with Him.  I shall then be the Joseph of the Eucharist as he was the Joseph of Nazareth.

 (St. Peter Julian Eymard, Apostle of the Eucharist, Founder of the Congregation of the Blessed Sacrament)

SPJE

(ang may akda ay naatasang mag bahagi ng kanyang pagninilay at personal na karanasan sa ikatlong araw na ginawang nobena para sa paghahanda sa kapistahan (Aug 2)  ng kanilang founder, St. Peter Julian Eymard).

Naalala ko pa nung nakarang Enero ng taong ito.  Ibinigay ko ang isang estatwa ni San Pedro Julian Eymard sa aking Spiritual Director (Fr. Nilo, OP).  Nang kanya itong buksan at makita ang laman, lumabas sa mukha niya ang kasiyahan.  At nasabi niyang talagang kakaiba ang founder ninyo, at kanyang nasabi ayon sa aking pagkakatand,  na ang estatwa na ito ay nagpapakita ng kababaan ng loob ng pagiging simple.  Kung mamasdan ang estatwang ito ay nakayuko na sumabay ang matang nakatuon sa hawak na Banal na Sakramento.  Si San Pedro Julian Eymard marahil ay nangungusap na: “ito ang tignan ninyo, ito ang purihin at sambahin ninyo, ito ang pinakamahalaga sa lahat ng bagay sa mundo, ang tanging yaman.”

Ano nga ba ang katangian ng isang tagatanod (Adorer) ni Kristo sa Kanyang Banal na Sakramento?  Bilang isang Relihiyoso-Seminarista ng Congregation of the Blessed Sacrament, nagtataglay kaya ako nito? Para kay San Pedro Julian Eymard ang katangiang pagiging mababang loob (humility) ang siyang dapat lumutang sa lahat ng mga katangian ng isang tagatanod ni Kristo sa Banal na Sakrameto.  Sa tuwing haharap ako at magdarasal sa harap ng Banal na Sakramento, kadalasang ang utak ko ay abala sa ibang bagay, ng mga pagpaplanong gagawin ko sa hinaharap.  Nakikipag usap man ako sa kanya ngunit ito ay pagdidikta sa Kanya ng mga gusto kong mangyari sa aking buhay.  Kahit ang aking mata ay hindi ko maipako ng matagal sa Kanya, dahil kusa itong pipikit.

Harinawang sa pagtakbo ng panahon, ang aking mata ay mamulat sa kaniningningan ng Banal na Sakramento na nasa aking harapan.  Ang aking isip nawa ay sa kanya lamang matuon.  Ang aking puso ay huwag nawang maging salawahan at patuloy na tumibok sa pag asang ako’y minamahal ng Diyos na aking pinagdarasalan.  Nawa’y tunay akong mabago sa pang araw araw na pagharap ko sa Kanya.  Isang Israel na mapagkumbaba, may kasimplehan sa mga naisin at pinipili, may buong pagtitiwala at tahimik na nakikinig sa mga nais Niyang mangyari sa buhay.

Salamat San Pedro Julian Eymard, sa pagiging perpektong modelo mo sa akin sa tunay na pagtiklop ng tuhod, pag pako ng paningin, pagtahimik ng isip at puso sa pananalangin sa Eukaristikong hari sa Kanyang Banal na Sakramento. San Pedro Julian Eymard, tapat na nagmamahal at nagpupuri sa Banal na Eukaristiya, turuan mo kami at ipanalangin. Amen.

*ST.  PETER Julian Eymard, the founder of the Congregation of the Blessed Sacrament, was born in La Mure, France, on February 4, 1811. He was ordained a priest for the Diocese of Grenoble in 1834 and entered the Marist Congregation in 1839.

One dominant thought burned with fierce intensity in the mind of this saintly priest: “The Eucharist is everything; we need nothing more”. He was filled with the desire to “bring everybody to love Our Lord, and to preach only Christ, and Christ in the Eucharist”.

For this purpose he founded the Congregation of the Blessed Sacrament in 1856, a body of men devoted to the Eucharist. He also founded the Sisters of the Blessed Sacrament in 1864 and the People’s Eucharistic League in 1859.

He died in his home town of La Mure on 1st August 1868.

The Congregation spread rapidly and now has about a thousand religious in the major cities of 30 countries throughout the world.

On December 9th 1962, Pope John XXIII canonized Peter Julian as the Apostle of the Eucharist.

O Sakramentong Mahal, O Sakramentong Banal

O SACRAMENT MOST HOLY O SACRAMENT DIVINE ALL PRAISE AND ALL THANKSGIVING BE EVERY MOMENT THINE ... Para sa aming mga Religious ng Blessed Sacrament Congregation ang dasal na ito ay aming pinag ninilayan sa araw-araw. Matapos tanggapin si Kristo sa Kanyang Eukaristiya,patuloy ang aming pagsamba sa Kanya sa pamamagitan ng pagdarasal sa harap ng Banal na Sakramento....
Para sa aming mga Relihiyoso ng Kapisanan ng Banal na Sakramento, ang aming buhay ay patuloy na nagkakakulay at nagkakaruon ng kahulugan sa pang araw araw na pagdarasal at pinagninilay sa walang hanggan pagmamahal ng Diyos sa anyong tinapay. Ang pagkaing nagbibigay buhay...kung sino man ang tumanggap at kumain at walang kagutuman magpakailanman.