Paring ACE

•Disyembre 3, 2016 • Mag-iwan ng Puna

Ngayon araw na ito, tayong lahat ay masayang masaya, sa pagkakaloob sa atin ng bagong regalo, ang regalo sa pagkapari ni Father Ace, tunay naman na siya ang alas natin.  Naging ganap na pari po si Father Ace, dahil sa inyong mga panalangin.

Fr. Ace, nauna lang ako ng ordinasyon sa iyo, apat na buwan pa lang ako sa ministry ko sa pagkapari bilang college chaplain sa De La Salle – College of St. Benilde, hindi ko alam kung gumaganti ka lang sa akin, o ako ang ginawa mong biktima sa unang pagmimisa mo o sa misa pasasalamat mo ngayong gabing ito. At ako ang ginawa mong homilist ngayon.  Pero ang alam ko lang, kaklase kita, katabi sa table sa classroom, confidante, alam natin ang pinagda anan nating mga saya at hirap ng buhay seminaryo, at ako at kapwa mo rin taga Nueva Ecija.

Father Ace, ito na ang simula ng marami mong misa habang ikaw ay nabubuhay, sa iyong pagiging pari magpakailanman.  Sa iyong mga gagawing pagmimisa, ang Banal na Eukaristiya, lagi mo sanang maisabuhay ang four Eucharistic actions na nakapaloob sa misa.

13521881_1550775538560132_2423317485691494630_n

Ayon sa panalagin sa Second Eucharistic Prayer:

“Bago Niya pinagtiisang kausang loob na maging handog, kinuha, hinawakan Niya ang tinapay, pinasalamatan ka Niya, pinaghati hati Niya Iyon, iniabot sa Kanyang mga alagad…”

Taken (kinuha), Blessed (binasbasan, nagpasalamat), Broken (hinati) at Shared (Ibinahagi).

Ang iyong magiging buhay simula ngayon Fr. Ace ay iikot sa Eukaristiya, at sa apat na aksyon na ito.

Taken (kinuha, hinawakan)

Mahigit sampung taon na ang nakakaraan, ng kinuha ka ng Diyos sa lugar na ito, at dinala ka sa seminaryo. Naaalala mo pa ba ang pakiramdam ng unang naramdaman mo ang pagkaway at pagtawag Nya sa Iyo.  Alam ko nuong nasa Maria Assumpta Seimary at San Carlos Seminary ka na, napuno ka ng takot ang puso mo pero nagtiwala ka sa Diyos na tumawag sa iyo

Kinuha ka, ibinukod ka.  Sa iisang pipiliin, napakarami ang tatanggihan. At ginamit mong inspirasyon sa loob ng seminaryo, ang araw na kung saan naramdaman mo ang pagtawag Niya. Nuong naramdaman mong mahirap pala ang buhay seminaryo. Alam ko kagabi, ang gabing bago ka ordinahan, umiyak ka ng umiyak. Ang pag babalik tanaw sa pagkuha sa iyo ng Diyos mula sa pamilya mo. Ang unang pag iyak mo sa seminaryo sa kalungkutan, unang pagkakasakit, unang rejection dala ng community life, at marami pang una.

Mula sa pagkuha sa iyo ng Diyos, mula sa pagbukod sa iyo ng Diyos, ibinabalik ka Niya muli sa mga taong nagmamahal sa iyo, at alam ko lalo pang dadami ang mga magmamahal sa iyo.

Nasabi ng idol kong si John Lloyd Cruz sa pelikulang, Unofficially Yours kay Angel Locsin ang dialogue na ito: “Sa bawat isang pinipili may isang libo kang tinatanggihan……pero higit ka pa sa isang libong bagay na pwedeng tanggihan ng isang taong tulad ko.

Father Ace, yan din ang sinasabi sa iyo ng Diyos ngayong araw na ito.  At sa mga humahanga po kay Father Ace, tandaan po natin, siya ay taken na, committed na.

13516471_1550775471893472_3153276217988759373_n

Blessed (Binasbasan, Pinasalamatan)

Mula sa pag aalay mo ng sarili, sinuklian ito ng Panginoon Father Ace. Kanina hindi ko mapigilan ang maiyak din, naalala ko ang ordinasyon ko apat na buwan na ang nakakaraan.

Lagi mo sanag tatandaan:  our calling is not about us rather it is about the God who loves us, inspite of ourself, inspite of our imperfections. There is no perfect vocation only a perfect intention and the wiliness to trust and surrender our self

Kinumpirma ng Diyos kanina ang napakasidhi Nyang pagmamahal sa iyo. Mahal na mahal ka Niya. Biniyayaan ka Niya. Kaya nga pasang awa ka…Pumasa ka sa awa ng Diyos… Maraming dapat ipagpasalamat sa Diyos – at masusuklian mo ito sa pamamagitan ng mga taong ma ble blessed mo, sa mga taong magkakaruon muli ng pag asa at inspirasyon dahil sa ministry na tataglayin mo.

Broken (Hinati)

Father Ace, bakit  ka ba pumasok ng seminaryo, broken hearted ka ba? Alam ko broken ka, alam ko sugatan ka, alam ko myembro ka ng team sawi.

At kahit ordained ka na, broken ka pa rin…

Manatili kang broken, manatili kang wasak na may puwang. Para ang grasya ng Diyos ang siyang papasok at bubuo at kukumpleto nito.

At ngayon makikinig ka na ng mga kumpisal, sa pakikinig sa mga kasalanan ng mga tao, mararamdaman mo na lang, ang isang paring sawi ay nakikinig sa kanyang kapwa sawi rin.  Pero hindi matatapos duon. Sawi ka man, broken ka man, ikaw ang gagamitin ng Diyos na maging daluyan muling pag bangon nila mula sa pagkakasala.  Ang taglay mo ay grasya ng muling pag bubuo ng nawasak na relasyon ng tao at ng Diyos.

Huwag kang matakot na makita nila ang kahinaan mo, huwag kang matakot na maging tutoo sa harap nila.  Samahan mo sila, makilakbay ka sa mga kasawian na kanilang nararanasan. At sa paghahati mo ng tinapay, alalahanin mo silang hati at sawi ang buhay, upang muling makasumpong ng paghilom.

Shared (ibinahagi)

Sa tagal nating pagiging magkaklase, magkaibigan, ramdam ko ang pagiging bukas palad mo sa akin. Sa pagbabahagi mo ng sarili mo – sa maraming panahong gusto ko ng lumabas ng seminaryo, pero dahil sa pagbabahagi mo ng panahon sa pakikinig at pagpapayo naging pari din ako. Salamat brad.

Ngayong pari ka na, pangungunahan mo lagi ang mga tao sa panalangin, at kapag nananalangin ka laging nakaunat at nakabukas ang mga palad mo. Isang paalala sa iyo, na maging bukas palad ka sa lahat, walang pipiliin, mahirap o may kaya man. At darating din ang araw na sa pagbabahagi mo ng sarili mo sa Diyos at sa ibang tao, iuunat mo rin ang mga palad mo para ka maghirap, hanggang sa maipako ka rin.

Ang sarap sarap Father Ace, magbigay ng sarili sa iba, lalo na sa mga taong hindi na makita ang sarili nila.

Huwag kang mapapagod na magbigay ng sarili, at huwag ka ring matatakot na mawalan, nandyan ang Diyos, nandyan ang Eukaristiya.

13501614_1550775621893457_5851192698509361084_n

At tayong lahat dito ay tinatawagan na magbahagi rin ng sarili – sa pamamagitan ng pagsuporta natin sa ating bagong ordain na paring si Father Ace. Lunurin nio sya ng pagmamahal nio, bugbogin nio sya ng pangunawa nio, at yakapin nio sya ng buong higpit ng inyong suporta.

Naging pari si Father Ace, dahil din sa inyo, handa Siyang mamatay para sa inyo, katulad ng sinusundan Niyang modelo, si Jesus ang Mabuting Pastol.

Masaya ang maging pari, isang pagkakataon na maibabahagi mo ang iyong pagiging taken na, ang napakaraming biyaya dahil blessed na blessed ka, ang iyong mga kakulangan dahil broken ka, at ang kahandaan mong mamatay, to your life for many.

Pero hindi laging saya ang dulot ng pagpapari, may lungkot at problema ring darating.  At kung dumating man iyon…alalahanin mo ang araw na ito…ang natatanging araw na ito…kung saan naordinahan ka…kung saan panghabambuhay na pag oo ang isinagot mo sa Diyos – at kinumpirma Nya ito sa Kanyang pagmamahal sa iyo.

At sa ating lahat, kapamilya, kaibigan at mga kaparokya ni Father Ace, tulungan, mahalin at ipagdasal natin siya, para patuloy maging tapat sa Banal na Tawag. Amen.

(June 25, 2016, Saturday – San Jose Cathedral, San Jose, Nueva Ecija)

ANG GABING BAGO AKO MAORDINAHANG PARI

•Nobyembre 30, 2016 • Mag-iwan ng Puna

Nakapasok na rin ako ng silid tulugan ko matapos ang mahabang araw na nakalipas.  Nakahiga na ako ng kama, ngunit hindi pa rin dalawin ng antok, kahit alam kong ang katawan ko ay pagud na pagod na sa mga preparasyon sa aking ordinasyon at ang utak ko ay patuloy pa ring nag iisip sa maaring mangyari kinabukasan.

Pinatay ko na ang ilaw.  Sa katahimikan at kadiliman, maraming ingay at liwanag na bumalik sa aking ala ala.  Ang mahigit sampung taong lumipas ay unti unti bumalik ang mga ala-ala.

1234

Ang gabi kung saan sa unang pagkakataon ay nagpaalam ako kina tatay at nanay ko na papasok ng semaryo…ang pagkamatay ng lolo, isang linggo bago ako tumungo ng seminaryo sa Davao…

Ang unang pagsakay ko ng barko na talaga namang binalot ng takot dahil sa pagsalubong sa bagyo…

Sa unang pagkakataon na mapalayo sa pamilya, at pakisamahan ang ibang seminarista…

Ang unang birthday, Christmas, New year at ibat ibang okasyon sa bahay naming at ngayon ay malayo sa pamilya…

Ang pag aaral ng Philosophy at Theology na talaga namang pinaghirapan ng pawis at dugo…

Ang napakaraming kabiguan…ganundin ang tagumpay…

Ang maraming pagsubok na dumating, na talagang sinubukan ang tatag ko sa pagtugon sa Banal na Tawag…

Ang kasiyahan sa selebrasyon ng Eukaristiya at pagdarasal sa harap ng Blessed Sacrament…

Ang maraming dumating at umalis na mga tao sa buhay ko…

Mga nabuo at nasirang relasyon…

Ang pagtatapos ko ng pag aaral sa Masteral sa Theology, Perpetual profession, Diaconate Ordination…

Ang pagka assigned ko sa community sa Pangasinan…

Kasabay ng pag dating ng mga ala alang ito…dumating at bumagsak na rin ang maraming luha sa aking mata…di ko na makontrol…

Sumabay pa ang pagbaba at pagtaas ng balikat…

1148911_435033679932871_2081663424_n

Pag iyak ng pagbabalik sa napakaraming mga ala ala.

Luha ng saya na hindi ko kayang itago na lang sa puso ko…

Luha ng pasasalamat sa mga taong patuloy na naniniwalang kaya ko, kahit alam kong hindi naman talaga…

Luha ng pag awit ng pasasalamat sa Diyos sa pag tawag Niya sa isang abang katulad ko…

Luha ng pagtingin sa sarili ko, na walang wala ako, pero ang Diyos ay patuloy na sa akin ay nagmamahal…

Ang gabing ito ang pinaka tahimik at pinakamadilim sa lahat ng gabi, ngunit sa katahimikan at kadiliman, hindi ko maaring maitago ang liwanag ng luhang umaagos sa aking mata at ang ingay ng pag iyak ko…ito ang gabing kakaiba…hindi ko rin maitago ang liwanag at pagsigaw ng Diyos na mahal na mahal Niya ako… ito ang ang kakaibang gabi… ang gabing bago ako ordinahan sa pagpapari (Pebrero 12, 2016)…

SIGAW NG KABATAAN!

•Nobyembre 26, 2016 • Mag-iwan ng Puna

“Sigaw ng kabataan, Si Marcos hindi hero!”

“Ang tao, ang bayan, ngayon ay lumalaban!

Ito ag dumadagundong na mga sigaw ng mga kabataan-estudyante ng De La Salle University, College of Saint Benilde, St. Scholastica’s College at College of Law of Arrelano University sa protest rally sa paglibing kay dating pangulo at diktador na Marcos.

15135807_1605610449743307_5584804767354091000_n

Kakaiba ang mga estudyanteng, nakita, narinig at nakasama ko kagabi. Akala ko patay na ang mga kabataan. Pero buhay na buhay pala. Buhay sa pakikialam at pakikisangkot. Kakaiba sa mga kabataang nakikita ko lang sa chapel at sa nasisilip kong mga classrooms.

Ang mga estudyanteng ang mga mata ay nakapako lang sa kanilang celfone, ay naging dilat na ngayon sa nangyayari sa lipunan.

Ang mga estudyanteng ang mga tenga ay may nakapasak na earphone lagi sa mga tenga nila, ngayon ay tinig ng mga sigaw ng mga na aaragrabyado ang kanilang pinakikikingggan.

Ang mga estudyanteng kapag nagsasalita at nagkukuwentuhan ay hindi nakukumpleto ang bawat pangungusap ng walang pagmumura, ngayon ang pagsasalitang ito ang ginagamit sa pagsigaw sa kung ano ang tama at moral.

15181134_1605610639743288_6863905574053626670_n

Hindi na ako makahinga at nakakabingi na ang sabay sabay na sigawan nila.

Lumayo ako ng konti. Hindi ako nakuntento, dumistansya ako, tumawid ako sa gitna, sa kabila. Kakaiba ang nakita ko, may dating pala. Nasabi ko na lang may pag asa pa pala ang bansa namin. Alam na ng mga kabataang ito kung paano gamitin ang kanilang mga tenga, mata at bibig – puso at isip pa.

Pananagutan at pakialam. Na proprotesta tayo dahil alam nating may mali. Nakamarka na sa kasaysayan. Maraming mga kapwa natin Pilipino ang namatay dahil sa Martial Law. Sumisigaw tayo ng katarungan.

Ang mga kabataang nakita ko kagabi kakaiba. Hindi na sila pa BEBE lang. May kamalayan na – hindi lang SHUT UP na lang lagi. At ngayon kumikilos na dahil alam nilang ang Y.O.L.O – you only live once – kaya dapat gawin ang tama.

15230806_1605610543076631_1255537169688284181_n

“Para naman kasing nabuhay na kayo nuong panahon ng Martial Law kung makapag protesta kayo…”

“Marami pang problema ang bansa, dapat mag aral kayo at huwag sayangin ang oras sa pagrarally.”

“Move on na…kayong mga Catholic schools…you create division…teach your students how to forgive.”

Ito ang ilan lamang na mga comments ng mga FB friends ko matapos kong i post ang mga pictures na kuha ko kagabi. (binura ko na lang, hindi dapat patulan).

Hindi ibig sabihin na hindi pa tayo nabuhay nuon, o hindi natin naranasan, hindi na tayo makikialam.

Ang kawalan ng kaalaman sa kasaysayan o sa ating nakaraan, ay maaring mag ulit sa masamang nakaraan.

Ang pagkatuto ay hindi lang nakukuntento sa apat na sulok ng classroom, kundi ang lumabas at isabuhay sa realidad na buhay ang mga natutunan.

15192613_1605610789743273_8057368149306805549_n

Nakikiprotesta tayo, dahil tayo man ay biktima.

Nakikisangkot  tayo sa pagbabago, dahil tayo man ay dukha.

Nakikisigaw tayo ng katarungan dahil tayo man ay namatayan.

Huwag nating kalimutan ang mga sakit ang taong nagdulot nito.

Para huwag din nating makalimutan na kailangan nating magpatawad.

Never Forget…Never Again…

LANGIT…

•Marso 18, 2016 • Mag-iwan ng Puna

Biglang bumalik sa ala-ala ko ang nangyari sa akin nuong nakaraang taon, sa huling klase namin sa Eschatology, (ito na rin ang huling pagklaklase ko sa San Carlos Seminary bilang estudyante), nag report kaming dalawa ng kaklase ko tungkol sa topic na HEAVEN (langit), ang type ng reporting naming ay documentary. Sinimulan naming ito sa pamamagitan ng pagngangalap ng kasagutan kung ano nga ba ang langit? Makikita at maririnig mo sa video interview naming ito na talagang kahit ordinaryong tao ay may idea kung ano ang langit.

Pagkatapos ng aming reporting, dumako kami sa question and answer, kung saan magtatanong ang mga kaklase namin, natanong ako ng kapartner kong reporter, na paano nga kaya kung wala naman palang langit?

Ang dahilan kaya tayo umiiral dito sa lupa at nagpapakabuti ay dahil gusto talaga nating mapuntahan ang langit sa katapusan ng ating buhay. Ito ang pinangako sa atin ng Diyos, paulit ulit itong binabanggit ni Jesus sa kanyang pangangaral nuon. Ako man ay nagpapakabuti dahil nais kong mapuntahan ang lugar na ito, makaharap ang Diyos at magkaruon ng buhay na perpekto at buo.

Embraced-in-the-Hug-of-Jesus-Christ-e1409950520664-1024x703.png

Ngunit paano kung wala naman palang langit, e di wala, pero patuloy pa rin akong tutugon sa Banal na Tawag ng Diyos, patuloy pa rin ang aking pag OO sa Kanya. Natapos na rin ang aking seminary formation, isang buwan na akong pari, sa paglingon ko sa nakalipas na mga taon kong pag aaral ng Teolohiya, masasabi kong, hindi nga pala langit lahat, nakaranas din ako mala impyernong pangyayari, ngunit hindi ako nanatili rito, pinilit kong marating ang langit ng tagumpay. Wala mang langit, patuloy pa rin ako magmamahal kahit na masakit na masakit na. Patuloy pa ring magbibigay kahit walang wala na.

Sabi nga ng panalangin ni San Fracisco Javier (Pagkabighani): Hindi sa langit Mong pangako sa akin. Ako naaakit na Kita’y mahalin, At hindi sa apoy – kahit anong lagim . Ako mapipilit nginig Kang sambahin. Naaakit ako na Ika’y mamalas. Nakapako sa krus, hinahamak-hamak. Naaakit ng ‘Yong katawang may sugat. At ng tinanggap Mong kamataya’t libak.

Naaakit ako sa ‘Yong pag-ibig. Kaya’t mahal Kita kahit walang langit, Kahit walang apoy, sa ‘Yo’y manginginig. Huwag nang mag-abala upang ibigin Ka. Pagkat kung pag-asa’y bula lamang pala, Walang mababago, mahal pa rin Kita! Amen.

At Lumuhod ang Diyos sa Tao

•Disyembre 17, 2015 • Mag-iwan ng Puna

 

Saan ka mas komportable

Sa Diyos na makapangyarihan, na nasa langit at nakaupo sa kanyang trono o sa Diyos na kapiling natin at sa atin ay naglilingkod?

Imahe ng Diyos

Lumaki tayo na ang imahe ng Diyos na alam natin ay makapangyarihan, at naglikha ng buong mundo, na nasa langit at sa atin ay nagmamasid sa mga ginagawa natin dito sa lupa.  Ang Diyos na nagbibigay sa atin ng mga biyaya, at nagpaparusa sa mga kasalanang ating ginawa.  Ang Diyos na tumutugon sa lahat ng ating mga tanong at pangangailangan.  Ang Diyos na nakaupo sa kanyang trono ang sa atin ay maghuhusga sa katapusan ng ating buhay.

B03-ChristTheKingSundayinOrdinar-2.jpg

At tunay namang napakahirap makilala ang Diyos, lalo na at ang Diyos na ito ay luluhod sa ating mga tao, katulad ng alipin na maghuhugas ng ating mga paa.  Ang Diyos na nagpakakaba, hinubad ang kanyang pagka Diyos, iniwan ang kanyang trono sa kalangitan at pinili ang maging maralita katulad ng isang alipin.  Ang Diyos na pinili ang maging tinapay, para hatiin at ibahagi sa kagutuman ng sangkatauhan.

Diyos na lumuhod sa tao

Ito ang gusto Niyang mangyari sa Kanya para sa atin. Ang Diyos na Haring handang maglingkod at hindi para paglingkuran. Nasabi ni Pope Emeritus Benedict XVI sa isa sa kanyang mga pagninilay: “ Nuong ang Diyos ng mundo ay dumating at naging alipin sa pamamagitan ng paghuhugas ng mga paa ng kanyang mga apostoles, nagkaruon tayo ng bagong larawan.  Ang Diyos ay lumuhod sa tao, upang tayo ay itaas. Ang misteryo ng kapangyarihan ng Diyos ay makikita sa katotohanang siya ay walang wala, mababang mababa.”

Sino ba sa atin dito ang nanaisin na maging mababa? Ung inaapakan, ung kinakawawa? Hindi ba sa telerserye ng pagbabanggaan ng makapangyarihan sina Claudia at Amor, bumaligtad ngayon ang mundo, natikman na ni Claudia ang kapangyarihan ng inapi. Nangyari na ang banta ni Amor: “matitikman ninyo ang batas ng inaapi!” at tunay namang siya ay punung puno na ng powers.

images (4).jpg

Lahat tayo ay nagsisipag sa buhay, patuloy na nangangarap na magkaruon ng maginhawang buhay, maging mayaman, maging sikat, maging somebody ika nga. Sa kabilang banda gusto rin natin ang Diyos natin ang siyang pinaka malakas at makapangyarihan.  Pero naiba ang takbo ng istorya ng mismong si Jesus ay ibang takbo ng plano.  Gusto nyang ipakita sa ating mga tao ang mukha ng tunay na Diyos, na hindi pa natin tunay na napapahalagahan at tinutularan – Diyos na nagpakababa at hindi natakot na maglingkod tungo sa daan ng buhay paglilingkod.

Kung inaaasam natin ang pagdating ng araw na kung saan tayo ay kikilalanin at pararangalan sa kung ano ang nakamit nating tagumpay – posisyon, yamang material, kabaligtaran naman Kay Jesus na lumuhod sa kanyang mga apostoles, at naghugas ng kanilang mga paa. Kakaiba di ba? Di natin maarok di ba?

Naranasan nyo na ba ang mag pa footspa? Kamusta naman?  Kapag nakapag pa footspa ka, masasabi nating isa na itong luxury.  Nasubukan ko na rin ito isang beses, at habang ginagawa ito sa akin, ay talaga namang gusto ko ng sipain ang nag fo-footspa sa akin sa sobrang kiliti.  Napa isip na lang tuloy ako, ng medyo kalmado na ako, pinangarap kaya ni ate ang trabahong ganito, ang humawak ng mga paa ng iba, may amoy na paa, punung puno ng kalyo paa.  Sino ba naman ang nag nanais na maging ganito ang trabaho.

images (5).jpg

Iniba ni Jesus ang mundo, he turns the world upside down at hinahamon nya tayong mga taga sunod Niya na tignan ang tunay na kagandahan, kabutihan at pagiging dakila ng tunay na paglilingkod.  Nakikita sa kababaan ang tunay na kataasan – kaluwalhatian, at sa tunay na pagliligkod sa ating kapwa – naruruon ang tunay na tagumpay.  Ito ang kanyang pinangaral…ito ang kanyang isinabuhay…

Matatapos na ang taon, matatapos na rin ang Year of the Poor. Lahat tayo ay mahirap, ngunit may kakayahang maglingkod sa munting pamamaraan natin.  Nasubukan ba natin, kamustahin man lamang ang ating kapwa rin na mahirap na katulad natin.  Ang ating pangangamusta sa kanila ay paraan na rin ng pagliligkod sa kanila. At ngayon tayo ay iniimbitahan tayo ni Jesus: gawin ninyo ito bilang pag alala sa akin, kung paanong hinugasan ko ang inyong mga paa, maghugasan din kayo ng mga paa ng bawat isa.”

11406500_1150221771661986_8354235074683913725_o.jpg

Pagluhod, isang panawagan…

Nagkaruon ba ng pagkakataon na may mga taong lumuhod na sa harapan nio?

O kaya ay ikaw mismo ang lumuhod sa ibang tao?

Alam kong kakaiba ang ganitong uri ng senaryo, Gaano pa kaya ang Diyos ang siyang lumuhod sa harapan mo – ang Diyos na Haring nililuharan natin sa Banal na Sakramento. Ginawa niya ito dahil sa sobrang pagmamahal Nya sa atin.

At paano tayo tutugon sa Haring Diyos na nakaluhod sa harapan natin?

MALING-MALI LAGI SI FATHER

•Disyembre 17, 2015 • 1 Puna

Kapag sinimulan nya ng maaga ang misa, advanced ang relo nya,
Kapag na late na simulan ang misa, pinaghihintay nya ang mga tao.
Kapag may mga construction project sya, magastos si Father.
Kapag walang project, walang pakialam si Father.

Kapag kasama nya ang mga babae, playboy
Kapag mga lalake, pinagdududahan.
Kapag mga youth, kahina hinala
Kapag matandang babae, mama’s boy
Kapag nakadistansya sa mga tao, anti social at isnabero.

praying_priest_440.jpg

Kapag kabarkada ay mga matatanda, old fashioned.
Kapag kasama ay mga bata, out of place

Kapag matagal ang oras nya sa pagpapakumpisal, mabagal
Kapag mabilis magpakumpisal, wala syang panahong making sa nangungumpisal
Kapag nagsermon sya ng more than ten minutes, boring at homily abuse na
Kapag maikli naman ang sermon nya, hindi sya prepared.

Kapag ang boses nya ay malakas, sinisigawan ang mga tao
Kapag mahinahon magsalita, hindi maintindihan ang kanyang sinsabi.
Kapag may kotse si Father, napaka materialistic nya
Kapag wala naman kotse, napaka impraktikal nya at madalas nag tricycle lang.

Kapag laging bumibisita sa mga pamilya, lakwatsero
Kapag lagi lang na nasa loob ng kanyang kwarto, walang pakialam sa kanyang mga parishioners
Kapag humihingi sya nga mga contributions at donations, napakagastos nya
Kapag hindi naman humihingi ng pera sa mga tao, napaka yabang nya

prayer.jpg

Kapag sya ay bata pa, walang karanasan,
Kapag matanda na, dapat ng maretire

Kapag nagsorry sya sa mga mali nagawa, plastic at hindi totoo
Kapag hindi naman nag sorry, wala syang puso
Lagi na lang mali si Father sa paningin ng iba…

Habang sya ay nabubuhay, laging may mga taong mas magagaling sa kanya…
Pero kapag sya ay namatay…walang gustong sumunod na mga anak at batang lalake na maging paring papalit sa kanya.

 

FOREVER SA TAMANG PANAHON

•Disyembre 16, 2015 • Mag-iwan ng Puna

PAG ALA-ALA…

Sa gitna ng maraming pagtatalo talo sa paniniwalang wala naman talagang forever, nandirito tayo ngayon sa selebrasyon kung saan magpapalitan ng pangakong panghambambuhay na magsasama sina Roger at Nida. Makalipas ang anim na buwang pagiging makasintahan, ito na ang tamang panahon para masabi nilang may forever nga talaga.

Ngayon araw na ito mga kapatid kong Roger at Nida, magpapalitan kayo ng pangako sa bawat isa, bago kayo humantong sa ganitong sitwasyon, kahapon, Nida, pinilit kitang balikan ang kwento ng inyong pag iibigan, kung paanong nagkakilala kayo ni Roger sa Facebook, messanger, sa pagpapalitan ng text messages, hanggang sa humantong ng unang pagkikita ninyo nuong June ng taong kasalukuyan, at naging saksi ang simbahang ito ng Manaoag.  Napakaganda na ginamit ninyo ang lugar na ito sa una ninyong pagkikita, at ito ay sinundan ng pag attend ng misa.

At ngayon, ang unang pagkikita ninyo sa simbahang ito, ay gagawin nating sagrado, mismong sa altar na kayo nagkita, hindi lang mga mata ang nagtagpo, pati na rin ang inyong mga puso. Sa mga nakalipas na mga buwan, inaalala natin kung gaano kabuti ng Diyos sa pagbubuklod Niya sa inyo.

Inaalala natin na ang Diyos ay tunay na napakabuti, kung paanong Siya ang Diyos ng pag ibig para sa inyo at Siya ring Diyos na nag magpapanatili sa pag iibigan ninyo hanggang sa marami pang taon na inyong pagsasamahan.

Inaalala natin ang tamis ng unang pagsasabi ni Nida ng “Yes” kay Roger, hanggang sa pagsasabi ng Yes sa bawat isa ngayon, magsasama sa hirap at sa ginhawa, sa sakit at kalusugan, hanggang sa kamatayan.

12395612_1491745017796518_2030589269_n.jpg

PAGDIRIWANG…

Marami tayong dapat ipagdiwang ngayong araw na ito…

Isang magandang gawain na ngayong kayo ay ikakasal, ito ay nakapaloob mismo sa selebrasyon ng Eukaristiya.  Ang Eukaristiya kung saan nag alay ng buhay si Kristo sa kanyang minamahal na simbahan.

Kayo man, Roger at Nida, ay inaanyayahan ni Kristo na gayahin ang Kanyang ginawa, maghahandog ng buhay sa bawat isa.

Mamaya sa kayo ay magpapalitan ng sumpaan sa harap ng altar, katulad ng sumpa ni Kristo nuong itinatag Niya ang banal na Eukaristiya, “ito ang aking katawan, ito ang aking dugo…na iaalay para sa inyo…”

Sasabihin ninyo rin yan mamaya sa isat isa: “Ito ang aking sarili…ito ay iyong iyo”

At kayo rin ay magpapalitan ng sumpaan sa paanan ng krus, katulad ng Inang Maria.  Kahit napakasakit ng sitwasyon na makita ang kanyang naghihirap na anak, hindi siya umalis, bagkus nanatili pa sya.  Ganuon din sana kayo, kapag may mga problemang darating, wag kayong aalis sa krus ni Kristo, tumayo manatili kayong nakatayo ruon at tiyak na kayo ay magtatagumpay.

Kasiyahan ng pagdiriwang na dapat nating ipangalandakan sa buong mundo na sagrado pa rin ang kasal.

Kasiyahan ng pagdiriwang na mapagtatagumpayan ang mga pagsubok. Magkakaiba ng hilig, magkaiba ng family background, ng values, ng attitude, pero naging isa at naging forever pa.

Kasiyahan ng pagdiriwang na pagbabahagi ng buhay at inspirasyon sa iba.

AT TAYO AY AASA…

At naniniwala tayong marami pa tayong dapat na tignan pa sa hinaharap, at naniniwala tayong makakayanan ang mga darating na problemang ito.

Mga kapatid kong Roger at Nida, ito na iyon, ito na ang tamang panahon para simulan ang forever.  Masaya ang bokasyong pag aasawa.  Wala na dapat ikatakot dahil kasama ninyo si Kristo sa bokasyong ito.  Commitment — iyong kasiyahan na magbibigay ka ng buong buo para sa minamahal mo, kahit masakit na masakit na, mananatili ka pa ring kasa kasama niya, kahit na sukang suka ka na, pilit mong tatanggapin. Pilit na kakalimutan ang sarili para mahalin ang iba.

At kapag dumating kayo sa punto na napanghihinaan na, tila baga ayaw ninyo na, gusto ninyo ng sumuko…balikan ninyo ang unang araw na nagkita kayo dito sa simbahan na ito, balikan ninyo ang araw na ito, kung saan naramdaman ninyo ang pagtawag ng Diyos sa inyo na kayo ay magsasama forever.  Ngayong taon na ito, Taon ng Eukaristiya at Pamilya, maging matatag kayo, gawin ninyong sentro ang Diyos na nasa Eukaristiya ang inyong buhay pagpapamilya at tinitiyak kong kayo ay patuloy na magiging maligaya.

Ito na iyon, Roger and Nida…this is it! Sa sobrang pagmamahal sa inyo ng Diyos, ibinigay Nya ang isat isa sa inyo, Ito na iyon, simula na ang forever, ito na ang tamang panahon.