Ang Mamatay ng Dahil sa ‘Yo

Sa dinami dami ng mga problema ng ating bansa ngayon, mas napansin pa at paki alaman na dapat palitan ang huling linya ng Lupang Hinirang.

At kung papalitan man, sana ang ipalit ay ang mga ito,

ANG MAMATAY NG DAHIL:
– sa taas ng mga bilihin
– sa bukbok na bigas
– sa napagkalamalang drug addict
– sa walang galawang traffic at disenteng public transportation
– sa walang malasakit sa kalikasan (dulot ay mga landslides)
– sa pangungurakot ng mga politiko
– sa pagkawala ng gana o mangarap bilang isang Pilipino.

IMG_20170406_191601

Ang sarap mamatay ng alam mong may pinag aalayan ka nito sa ngalan ng pag-ibig. Pati pa ba naman ba ito papalitan?

Advertisements

What else do we need?

Wala pa ako sa seminaryo, ng makita at maranasan ko sa pamilya naming, kung saan ang tatlong kapatid ko ay lumipat ng ibang relihiyon, si Kuya at ang bunso naming kapatid naging INK, ang sumunod sa akin nakapag asawa ng Baptist, ang natira na lang na katoliko sa pamilya, sina nanay, tatay, ung pang-apat kong kapatid at ako. Nakakalungkot. Hanggang naitanong ko kay Jenny, sa bunsong kapatid ko, kung bakit sya nagpaconvert, hindi ko malilimutan ang sagot nya, “Kuya, may hinahanap akong iba, Hindi sapat ang nakikita sa Catholic Church.”

It is sad phenomenon that in our present times those who leave the Catholic Church often say that the reason they left is because they were “not being fed.” How ironic and tragic that in their hunger for God people separate themselves from the one Church instituted by Christ Himself to feed His people with His very Body and Blood.

Ano ba ang sukatan para masabi nating sapat na ang Eukaristiya?

What will satisfy our hunger?

What shall give rest to our trouble souls?

Apostle of the Eucharist, Saint Peter Julian Eymard says:

“We have the Eucharist, what else do we need. The Eucharist is everything, because from the Eucharist, everything is.”

Today we celebrate the mystery that quenches our every thirst and fills all our hungers.  WE HAVE COME NOT TO WATCH SOMETHING BEING DONE BEFORE US; RATHER, WE HAVE GATHERED FOR SOMETHING FOR US TO DO.

We remember Jesus by sharing the bread that is broken and accepting the cup that is held out to us.  And He nourishes us with His own flesh and blood, thereby making us part of Himself.

When we remember Jesus this way, He does not only become present again in our midst; we also become one with Him and with all those who remember Him this way.

This is our Eucharist.  This is our thanksgiving.  This is the sign we seek.

This is the covenant foreshadowed to us by the first reading today from the book of Exodus.  This is covenant proclaimed to us by the second reading today from the Letter to the Hebrews.  This is good news of the Gospel today.  And, until the kingdom is established in its fullness, when we hope not only to see our dear Lord face to face but also to drink with Him the fruit of the vine, this simple, poor man’s meal is enough for us.

But will this meal be enough for others?

I presided a mass for Grade Two First Communicants, matapos ang misa, tuwang-tuwa ang mga bata, tapos may nilapitan akong isang First Communicant, sabi ko: “Kamusta ung natanggap mo, ano ang lasa?” ang sabi nya. “Ganuon LANG po pala iyon, father.”

Natawa ako, pero napaisip ako. Ganuon lang pala iyon. Tutoo naman, during communion, hindi nga tayo matitingahan man lang, pero hindi natin alam, na ang tinatanggap natin ay hindi LANG tinapay LANG. kundi Mismong Katawan ni Jesus.

Bata pa ako, madalas akong magcomplain sa parents ko sa mga pagkaing inihahain sa lamesa namin. Puro ako reklamo. Bakit ito lang? Bakit ganito lang? bakit ito na lang lagi ang pagkain?

Will this meal, the Holy Eucharist be enough for us, for other?

No.  Until this meal, no matter how sacred it is, does not transform us into what we eat and drink – Jesus Himself – this meal will never satisfy the many others who starve for love and mercy.   If this meal gratifies only you and me, leaving the many others hungry for our solidarity and effective care, this meal – even if indeed it were the Lord’s – shall not be enough for the world to see the sign it demands from its Maker.   This meal is not enough for others unless we ourselves give witness to the many others about the unity it effects not only between Jesus and us but also among ourselves.

After ng misa, after natin tumanggap ng Katawan ni Jesus, wala naman palang epekto sa atin, sa ating buhay, e palabas lang pala ang pagsisimba at pagco communion natin.Wala pa rin epekto sa buhay natin. Walang epekto ang pagkain sa katawan natin.

One Saturday, I was visited by a friend who came from Pangasinan, she invited me to eat in a “Eat all you can/buffet restaurant in MOA.” Lunch time iyon, nakita ko ang price 850+, sabi ko ang mahal pala rito, kakainin ko lahat, kailangan sulitin ko. Ang sarap, ilang beses akong pabalik-balik sa pagkuha ng pagkain. At the middle of our meals, a father and a son, approached us, we are seated in front of the restaurant, may salamin lang na pagitan, humihingi sila ng pagkain, nakupo, paano ba ito? Paano ko ba sila bibigyan? Hindi naman puede lumabas para bigyan sila, ang ginawa ko, medyo tumalikod ako sa kanila, kumatok ang tatay, deadma na lang ako. umalis ang magtatay, sinundan ko sila ng tingin, nasabi ko na lang: “Pari ako, sa misa nagpapakain, pero ngayong may lumapit sa mesa, hindi ko mapakain.” Madamot pa rin tayo.

By our faith-filled partaking of this Holy Meal, we should strengthen one another and, together as a community of the Lord’s disciples, every man and woman in going through this life plagued by suffering and death.  Otherwise, this meal may be enough for us but not for all humankind.

The Solemnity of the Body and Blood of Christ challenges us to be more Christ-like to one another.

It speaks of the dangerous memory of Jesus – dangerous because not one can honestly keep the memory of Jesus alive in his or her heart without himself or herself becoming like Jesus – Maging Tinapay rin tayo, na handang maghati at magbahagi sa ating kapwa.

Satisfied by this meal that is enough for us, we are restless until every table has enough food for all to eat, Hanggat may mga kapwa tayong nangangailangan ng pagkain – pagkaing pagmamahal, pagtanggap at karunungan. Until our society is loved enough so as to see the sign of God’s presence in the world that dies of hatred and indifference.

We, who gather today in this table of the Body and Blood of Christ must be that body and blood for others.   Let us be the sign of God’s presence to all by our love that gives life to others.

WE SHALL RISE FROM THIS TABLE NOURISHED AND SATISFIED, BUT NOT FOR OUR SAKES.  We are being fed and strengthened for the life of the world. We shall make this meal enough for all.

Tayo ngayon ay nasa Year of the Priests and Consecrated Persons, ang panawagan ng pagpapanibago, hindi lang para sa mga pari at mga madre, kundi pati na rin sa inyong mga LAIKO.

Sabi ng younger sister ko: “Kuya, may hinahanap akong iba, Hindi sapat ang nakikita sa Catholic Church.” Mula nuon, hinangad ko na maging pari, at sa bawat pagdiriwang ng misa, sa lamesa ng Eukaristiya, lagi ko syang inaa-alala.

At lagi akong napapatanong sa sarili ko  “Ano pa ba ang hindi niya nakikita?” Amen.

 

 

Si Tatay, at ang Matigas at Magaspang Niyang mga Kamay

Bata pa ako, madalas akong magreklamo sa pagkain nakahain sa mesa namin. Madalas nasasabi ko sa magulang ko, “Bakit ito lang ang pagkain,” “Bakit laging ganito na lang lagi, nakakasawa na.”

Hanggang isang araw, namalayan ko na lang, na ang nanay at tatay ko, maaga pa lang, gising na para maghanap buhay, para may makain kami sa mesa.

Duon ko rin nalaman na hindi lang pala pagkain lang ang nasa mesang aming pinagsasaluhan. Ito pala ay galing sa dugo at pawis ng kanilang pagtratrabaho at sino ako para magreklamo. Ang pagkain pala sa mesa at ang nanay at tatay ko ay iisa.

Madalas kong nahahawakan ang kamay ni Tatay. Lalo na kapag nagmamano ako sa kanya.

Pero hanggang ngayon, at mas lumala pa nga, laging magaspang at matigas ang kanyang mga palad. At mas lalo kong hinihigpitan ang hawak sa kanyang mga kamay na gustong magparating ng walang hanggang pasasalamat ko sa kanya.

hard-hands1

Ang mga kamay na ito ang ginamit nya para punlaan nya kami ng magandang kinabukasan.

Ang mga kamay na ito ang ginamit nya para dugtungan nya ang aming buhay.

At ang mga kamay na ito ang ginamit nya, para hawakan nya ang mga kamay kong malambot at halikan nuong ako ay naordinahan na.

Ang tatay ko at ako bilang pari na ay pareho na palang ama.

Father ang tawag sa akin kahit wala akong asawa at mga anak. Kahit tatay ko, father na rin ang tawag sa akin. Kahit mga lolo at lola, father ang tawag sa akin. Kahit sinong kakilala ko, father talaga ang tawag. Nag papaala, na ako ay isa na palang ama.
At ngayon, naghahanda na rin ako ng pagkain sa mesa. Tinapay at alak ang hain na ang dulot ay Buhay na walang Hanggang kay Kristo.

Ang mga kamay na konsagrado, ngayon ay nagiging instrumento ng pagsasakripisyo sa ngalan ni Kristo.

Si tatay at ako, parehong ama na, na parehong ginagamit ang mga kamay para magdugtong ng buhay at magandang kinabukasan sa ibang tao.

At kapag nararamdaman ko na ang hirap at gusto ko ng bitawan ang buhay pagpapari, ninanamnam ko ang mga karanasan ng paghawak ko sa mga matigas at magaspang na kamay ng tatay ko, at duon nararamdaman kong kailangan kong magpatuloy, dahil patuloy nya akong hinahawakan sa aking kamay at nagsasabing: “Huwag kang bibitaw…”

Salamat kay tatay, salamat sa magaspang at matigas niyang kamay.

Maligayang Araw ng mga Ama, ‘tay Ben.

LARAWAN (life lessons of the movie Larawan)

Ang mata ang parte ng ating katawan para tayo ay makakita. Ito ang pinakapintuan ng ating kaluluwa at konsensya. Ang mata rin ang ginagamit para tumingin kung paano isasalarawan ang isang bagay na tinitignan.

Sa ating buhay, marami tayong tinitignan. At sa pagtingin natin ng mga bagay-bagay, nagdudulot ito sa atin ng pagkatakot, maari rin namang kasiyahan at kalayaan.

Habang pinapanuod ko ang pelikulang LARAWAN, pina nabikan ko na makita ang painting, ang Larawan na talaga namang sa kanya yata umikot ang buong istorya, pero sa bandang huli, hindi ko ito nakita, tenga ang ginamit ko, at imagination ang pinagana ko para makita ko kung ano ang Larawan na ito.

26114259_1763912403913110_3675512695483043876_n

Sa buhay natin, marami tayong kinakatakutan, pati mga sarili nating nakaraan. Pati ang pagtingin sa atin ng ibang tao, na kung ano ang sasabihin nila ay kinakatakutan natin. Ang pagsira sa mga larawan ng nakaraan ang siyang magpapalaya at magdudulot sa atin ng kapayapaan at matiwasay tayong makakahakbang.

Lumabas ako ng sinehan, na wala talaga, hindi ko talaga nakita ang larawan.

Ang Larawan pala ay wala sa dingding, wala rin sa pelikula, kundi nasa loob ko, nasa kalooban nating lahat. Na kung magandang larawan ang tingin natin sa iba, tiyak maganda rin ang kalooban natin.

Balik tayo sa kalooban natin, ang ating konsensya, duon natin makikita na tayo ang perpektong larawan na nilikha at kawangis ng Diyos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Prayer for Peace

With all the conflicts happening in our country and in the world, what is your prayer for peace?

Lord Jesus Christ, who said to your Apostles,
Peace I leave you, my peace I give you,
look not on our sins, but on the faith of your Church,
and graciously grant her peace and unity
in accordance with your will. 
Who live and reign for ever and ever. Amen.

20258345_1703248089979542_9197801154789732236_n

20228841_1703248069979544_4131839933290959773_n

God Bless the Philippines

O God, who arrange all things according to a wonderful design, graciously receive the prayers we pour out to you for our country, Philippines, that, through the wisdom of its leaders and the integrity of its citizens, harmony and justice may be assured and lasting prosperity come with peace.

20374600_1704631723174512_2741795024696712337_nThrough our Lord Jesus Christ, your Son, who lives and reigns with you in the unity of the Holy Spirit, one God, for ever and ever. Amen.
Our Lady of Peace, pray for us.
San Lorenzo Ruiz, pray for us.
San Pedro Calungsod, pray for us.

RULE

As Sacramentino (preparing for perpetual profession), I am call and challenge to observe the Rule of Life of our Congregation. Knowing only the text of this Rule can be oppressive for me. I am praying that one day I will be woke up to the reality of the deep love of witnessing our Rule. That there is joy in living out our Rule, no more oppressive external enforcement but expression of a genuine affection on it, not out of compulsion but an inner freedom and appreciation for the Spirit behind our Rule of Life.

11391548_1439306493040371_7992185640436513055_n